05/02/2026
Oda do pustej sofy
„O, wyspo spokoju w zgiełku dnia rozpostarta,
Tyś jest jedyna moich westchnień warta!
Choć stoisz milcząca, w swej formie bezbrzeżna,
Dla strudzeń człowieka – kraina należna.
Twój aksamit gładki, nietknięty niczyim ciężarem,
Lśni w słońcu południa, będąc ciszy darem.
Poduszki puszyste, jak chmury na niebie,
Czekają cierpliwie, aż wezwę ja ciebie.
Nie ma na tobie kłótni ani trosk ciężaru,
Jesteś czystą kartą, wolną od gwaru.
W twoich miękkich objęciach czas zwalnia bieg rączy,
Tu się każda droga w kojeniu zakończy.
Pustaś – a jednak pełna obietnicy,
Że staniesz się centrum mojej okolicy.
Gdy wreszcie me ciało na tobie spocznie,
Świat cały zastygnie, a dusza odpocznie.
O, sofo samotna, w swej bieli czy szarości,
Tyś świątynią lenistwa i błogiej wolności!"
Chat GPT zrobił, co mógł, aby zaprosić Was drodzy Rodzice, do pozostania w gabinecie podczas zajęć. Pusta sofa czeka❤️
