Psycholog - Ariel Dudek

14/02/2023

Bądźcie zakochani, piszcie ze sobą do rana, zapominajcie zjeść, pozwólcie sobie stracić głowę. Cieszcie się miłością. To przeminie.

Jeśli nie czujesz tego miłosnego kopa i najdzie Cię myśl, że nie jest to prawdziwa miłość, bo nie jest to samo co na początku, to tak jakby powiedzieć, że wiosny tak na prawdę nie było, bo po niej nadeszła zima...

Jeśli akurat dziś wyznałeś miłość, a Twoja partnerka/partner tego nie odwzajemnił/a to możemy sobie przybić piątkę. Wszyscy (a wedle badań 90%, zostało kiedyś zostało odrzuconych przez swój obiekt westchnień). Mój pierwszy kosz był od Moniki, miałem 6 lat :D

Jeśli dzisiejszy dzień spędzasz przed komputerem, upajasz się - nie tylko wspomnieniami - myśląc jak: "kiedyś to było", to pamiętaj, że zdolność do miłości trwa całe życie. Zakochać się możesz od pierwszego wejrzenia, ale również nieoczekiwanie jako efekt bliskości z drugim człowiekiem.

zdj. Breneo Cardoso

12/02/2023

Anna Król-Kuczkowska: Terapia nie polega na tym, by „wyciąć” to, co nam zrobiono, zapomnieć o tym, ale by uczyć się z tym żyć, w najlepszy możliwy dla siebie i innych sposób. Przestać się obwiniać i karać, nie próbować odtwarzać przeszłości. Jeśli ojciec nie był w stanie nas kochać tak jak potrzebowaliśmy, jeśli matka była wobec nas okrutna, to jest to nieodwracalna strata. Do przeszłości wrócić się nie da, nie można mieć znów trzech lat i innego rodzica.

Agnieszka Jucewicz: Niektórzy mają jednak nadzieję, że ktoś im tę „dziurę” zalepi.
Anna Król - Kuczkowska: Dr Martha Stark, psychiatra i psychoanalityczka, nazywa to nieustępliwą nadzieją na realizację niemożliwego.
Takie osoby często szukają kogoś, ale nie tam, gdzie trzeba, i nie tego, co trzeba. Na przykład angażują się w kolejny przemocowy związek, żywiąc nadzieję, że partner się odmieni i w ten sposób symbolicznie odmieni tę pierwotną relację.
To się nie może wydarzyć, a koszt tej iluzji może być ogromny.
W poszukiwaniu kogoś, kto odczaruje przeszłość, przegapiamy w swoim życiu ludzi, z którymi można budować teraźniejszość i przyszłość.

Fragment z książki "Czując. Rozmowy o emocjach."
fot unsplash

08/02/2023

Mity płciowe, odc. 2352

30/12/2022

Jutro międzynarodowe święto wyznaczania celów.

Większość z nas nie pamięta jakie miała postanowienie w ubiegłym roku, bo ambitny plan posypał się już po kilku pierwszych tygodniach. Na kanwie tej porażki, jedni są przekonani, że dalsze planowanie nie ma sensu, gdyż limit rozczarowań własną osobą się wyczerpał, inni - z bardziej tolerancyjnym sumieniem - dają sobie kolejną szansę.

Bez względu czy znajdujesz się po ciemnej czy jasnej stronie mocy :) pamiętaj, że:

"Zazwyczaj ludzie przeceniają to, co mogą zrobić w ciągu roku, a nie doceniają tego, co mogą osiągnąć w ciągu dziesięciu lat." (Jim Rohn)

oraz to, że:
"tysiącmilowa podróż zaczyna się od pierwszego kroku”. (Konfucjusz)

27/07/2022

26/07/2022

Jakie to smutne...

Kilka dni temu, gdy byłam na basenie, widziałam młodą mamę i jej małą córeczkę wchodzącą do strefy basenu ubrane w bardzo ładne stroje kąpielowe.Mama, ze swoimi idealnymi luźnymi lokami związanymi na skoordynowanej taśmie, spędziła pierwsze minuty rozmawiając przez telefon z przyjaciółką, podczas gdy jej córka stała i czekała na wejście do basenu.

Mama zakończyła rozmowę telefoniczną i zaczęła rozsypywać zabawki basenowe i krem do opalania na ręcznik.Potem, po znalezieniu właściwego kąta i odpowiedniego światła, mama wyciągnęła swój statyw i zrobiła kilka selfie z córką.

Dziewczynka poprosiła o wejście na basen.
Mama kazała czekać, a potem pozowała przy basenie, wchodzi do basenu i wraca do basenu.
Mała uśmiechnęła się szeroko i powiedziała "ser", jakby robiła to milion razy. Wtedy mama powiedziała ,że może wejść już do basenu.

Dziewczynka weszła i płynęła przez kilka minut.

Mama zadzwoniła do przyjaciółki z telefonu i zaczęła kolejną rozmowę, podczas gdy jej córeczka grzecznie i wielokrotnie pytała ją:

"Mamo, możesz pójść ze mną do wody, proszę?

Została zignorowana.

"Mamo, przyjdziesz się ze mną pobawić? "zapytał 4 razy więcej.

Mama rzuciła okiem, ale nigdy nie odłożyła słuchawki. Po 10 minutach mama skończyła rozmowę, schowała krem do opalania, którego nigdy nie zastosowano, zabawki do wody, które nigdy nie dotknęły wody, a potem jej córka wyszła z basenu.

Siedziałam tam myśląc o tym, czego byłam świadkiem przez jakiś czas.
Wyobraziłam sobie zdjęcia, które zrobiła, były idealnie zmontowane i opublikowane w mediach społecznościowych z tytułem „Czas na basen z moją dziewczynką!”

Gdzieś inna mama będzie w domu ze swoimi dziećmi, w domu jest bałagan po zabawie, jej buntownicze włosy na dzień matki i jej brudne ubrania ze śliną lub masłem orzechowym.
Będzie zmęczona, bo spędziła cały dzień gotując, opiekując się, sprzątając i bawiąc się z dziećmi.

Spojrzy na to zdjęcie i porówna się do idealnej mamy w basenie.

Poczucie winy wyszepcze jej do ucha:
"Nie jesteś wystarczająco dobra... "
"Nie wyglądasz jak ta mama w basenie... "
„Nie masz pieniędzy, żeby kupić takie drogie stroje kąpielowe i nie masz czasu na tworzenie wspomnień takich jak ona”... i ta młoda mama w to uwierzy. Poczuje się jak nieudacznik. Nigdy się nie dowie, jak spędziła ten dzień i to było o wiele lepiej w oczach jej dzieci niż ta „idealna mama” w basenie.

To, co widzimy w mediach społecznościowych, nie zawsze jest prawdziwe.

Czasami i często jest to kompletna pułapka.

To jest zmontowane i filtrowane, to fałszywe.

Czasami oglądamy absolutnie cudowne zdjęcia z wakacji i pięknych domów i świeżo wyczesanych włosów, ale to tylko JEDEN moment.

Czasami wyreżyserowany.

Dlatego…

Mamo, nie porównuj się.
Jesteś wystarczająca!
Jesteś niesamowita, a najlepsze jest to, że jesteś PRAWDZIWA!
Twoja brudna koszulka, Twój bałagan i Twoje szczęśliwe dzieci są prawdziwe i są dowodem na to, że robisz to dobrze!

~ Jennifer Hilbawi

16/05/2022

Czytając ten, jakże skłaniający do myślenia post, nie tylko o tempie rozwoju ludzkości, ale również jednostki, przypomniały mi się słowa Jima Rohna:

"Zazwyczaj ludzie przeceniają to, co mogą zrobić w ciągu roku, a nie doceniają tego, co mogą osiągnąć w ciągu dziesięciu lat."

27/04/2022

Kreatywność, twórczość, pomysłowość, to synonimy najbardziej niedocenianej zdolności intelektualnej. O twórczości nie myślimy jako narzędziu pracy, a obrazy, muzykę, uważamy za wytwory ludzi uzdolnionych. Nieprawdą jest, że z talentem trzeba się urodzić. Oczywiście są pewni ludzie z większym potencjałem, ale ów potencjał dotyczy każdej dziedziny - są ludzie chwytający zasady algebry szybciej od tych co nad książką "siedzą" tyle samo czasu a jednak wyniki osiągają mniej widowiskowe.

Tak czy inaczej, bycie twórczym jest umiejętnością nie mniej ważną, jak uczenie się tygonometrii albo kontemplowanie czy dobrze, że Wokulski dałby sobie za Izabelę Łęcką rękę uciąć...

To twórczość zdobywa sympatie innych ludzi. Lubimy być w towarzystwie bystrych, otwartych, pomysłowych i z humorem. Lubimy zachwycać się pięknym zdjęciem, fajnym filmem czy nawet celną ripostą. Nasz wzrok przyciągają dobrze dobrane ubrania, a małe detale garderoby, jak kokardka zapięta na włosach dostarcza miłych wrażeń. Nawet, dzieci wolą przebywać z osobą pomysłową - w końcu lepiej gdy ktoś potrafi wymyśleć bajki niż czytać jedną i tą samą historyjkę o siedmiu krasnoludkach...

I jeśli miałbym powiedzieć co jest w życiu (i pracy również) ważne, to właśnie twórczość. Obracamy się wśród ludzi, i codziennie mamy kontakt z innymi. To inne osoby decydują czy zechcą nas zatrudnić, polubić czy spędzić z nami resztę życia.

Niestety system edukacji wciąż aktualny, a jednak bardzo śmierdzący, wyjęty z XIX w. uniemożliwia adekwatny trening twórczości.

To w szkole dowiadujemy się, że istnieje tylko jedno rozwiązanie problemu (przysłowiowe nietrafienie w klucz) oraz to, że błąd jest czymś złym i należy szybko to poprawić. Nie jest to z gruntu zły system, ale zabija twórczość która wymaga "złych" rozwiązań.

Na sam koniec przytoczę kilka słów profesora Edwarda Nęcki:

"Uczestnicy treningu twórczego zazwyczaj stają się bardziej otwarci na nowe doświadczenia, inaczej odnoszą się do kolegów lub współpracowników, wykazują większą samodzielność w planowaniu i wykonywaniu pracy zawodowej. Ponadto, wyniki szkolne licealistów są pozytywne skorelowane z poziomem ich zdolności twórczych, przy kontrolowaniu wpływu inteligencji ogólnej.

14/04/2022

To czego nie da się wyrazić słowami, "widać" w mózgu:

„Efekty psychoterapii są dostrzegalne w badaniach neuronaukowych. Jest wiele badań, które pokazują konkretne zmiany w funkcjonowaniu ludzkiego układu nerwowego pod wpływem nowoczesnej psychoterapii (czyli sprzyjającego środowiska). Dotyczą one głównie zmian w metabolizmie i przepływie krwi w różnych rejonach mózgu pod wpływem oddziaływań terapeutycznych. Wiemy również, że dobra psychoterapia stymuluje przyrost neuronów i jakość połączeń pomiędzy nimi. Już noblista Eric Kandel pisał, że psychoterapia zostawia w mózgu konkretne, obserwowalne ślady, podobnie jak proces uczenia się.”
Anna Król-Kuczkowska, fragment wypowiedzi z wywiadu „Bezkrwawy rewolucjonista poszedł na terapię”, Krytyka Polityczna, marzec 2021

06/03/2022

Czy rozmawiać z dziećmi o wojnie?

Siedzę przed telewizorem z rodzicami oglądając jakiś program, który zwykle jest emitowany wtedy gdy powinienem iść spać. Widzę wystrzeliwane rakiety, żołnierzy z kałachem na ramieniu i przerażone oczy rodziców. Nie rozumiem. Nie wiem jak coś, co może dziać się w kawałku święcącego pudełka zmienia grymas twarzy.

Nie pytałem o co chodzi. Ale czułem, że coś jest nie tak.

Dopiero po latach, gdy "poznałem" definicję wojny (bardziej deklaratywnie, niż wiedząc czym ona w rzeczywistości jest), zacząłem rozumieć źródło tego cierpienia.

Miałem wtedy 5-6 lat a wojna była w Czeczeni. Pamiętam to jak dziś. Te emocje i wspomnienia gdzieś zakorzeniły się w mojej głowie.

W wieku 10 lat wyrobiłem sobie pewną wizję wojny. Nie bałem się jej, bo wszystko to co o niej wiedziałem przypominało świat żywcem wyjęty z gier komputerowych. Tam człowiek nie ginie na zawsze, gdyż w każdej chwili może zacząć od początku zabijać tych złych Niemców. Ponadto, percepcja była taka jak w hollywodzkich filmach: dwie strony konfliktu z podziałem na dobrych i złych. Bez tragedii "zwykłego" człowieka - cywilów, którzy uciekając od wojny stracili rodziny, domy i wszystko na co pracowali jeszcze jego dziadkowie.

Dlaczego o tym piszę?

Jeśli myślicie, że dzieci nie odbierają informacji, to jesteście w błędzie. Być może nie wiedzą z jakiego powodu jest wojna, nie znają tła wydarzeń, ale czują, że coś jest nie tak. Starsze natomiast, posiłkują się Tiktokiem lub grami. Wiedzą o wojnie tyle ile jest w Call of Duty.

Dlatego pytanie nie powinno brzmieć: czy mówić dziecku o wojnie, ale: jak jak o niej mówić.

1. Formułujmy treści odpowiednie do wieku dziecka. Jeśli jest małe nie używajmy zwrotów abstrakcyjnych takich jak: kryzys, cierpienie, zło etc. Zamiast tego operujmy konkretami: państwo, granica, wojsko, władca państwa.

2. Pokaż dziecku mapę: wskaż palcem gdzie jesteście, gdzie toczy się wojna, kto najeżdża kraj.

3. Jeśli dziecko zapyta cię, dlaczego ktoś płacze, możesz powiedzieć, że ta osoba straciła swój dom.

4. Możemy mówić iż współczujemy tym ludziom, jest nam przykro i chcemy im pomóc. Uczuć nie zamiatamy pod dywan. Ale nie powinniśmy (co chyba oczywiste), przerzucać własnych obaw i lęków.

5. Wśród dzieci miejmy na uwadze to co mówimy o uchodźcach. Twoje dziecko będą miały kontakt z ukraińskim dzieckiem. To jakim językiem będziesz operować (lęku, nienawiści, miłości, współczucia) będzie językiem Twojego dziecka w stosunku do mniejszości.

Szukając odpowiedniej grafiki (poniżej), trafiłem na ukraińską stronę poświęconą rysunkom dzieci jak widzą wojnę w Donbasie. Polecam zajrzeć i wejść w percepcję Ukraińskich dzieci
https://akhmetovfoundation.org/news/viyna-v-ochah-ditey-sayt-dzerkalo-tyzhnya