02/01/2026
W ramach Teoria przywiązania - krótki kurs fejsbukowy dzisiaj wpis z cyklu dla Profesjonalistów – dotyczy zadań psychologa, psychoterapeutki, psychoterapeuty – jednak może on być ciekawy dla każdego.
💫Te przejawy naszego „ja”, które wywoływały dostrojone reakcje naszych opiekunów, mogły zostać zintegrowane. Natomiast te, które powodowały reakcje nieprzewidywalne, zdystansowane lub przerażające, zostają obronnie eliminowane lub zniekształcone. Jeśli rodzic/opiekun nie reagował np. na lęk, bezradność czy złość dziecka, może ono starać się ich nie okazywać. W momentach niepewności czy bezradności może np. prowokować kłótnie. Gdy okazywanie złości było zakazane w tej relacji, uczucie to może ulec zniekształceniu i dziecko obraca je przeciwko samemu sobie.
💫 Trudności, które sprowadzają pacjentów do gabinetu zwykle wiążą się z niezintegrowaną i niedostatecznie rozwiniętą zdolnością do odczuwania, myślenia i tworzenia „odpowiednich” relacji z innymi (a także z samym sobą).
💫 Mając to na uwadze, Bowlby opisuje zadanie psychoterapeuty w sposób następujący: „Naszym zadaniem jest usankcjonowanie myśli, do których rodzice pacjenta zniechęcali lub zabraniali myśleć, przeżywanie uczuć, do których rodzice pacjenta zniechęcali lub zabraniali przeżywać, oraz kontemplowanie działań, których mu zabraniali kontemplować” (1985, s. 198).
💫 Rolą klinicysty jest więc pomoc w integracji i skierowanie pacjenta na drogę prawidłowego rozwoju – zaczynając zwykle od rozwoju emocjonalnego.
David J. Wallin Przywiązanie w psychoterapii Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego , s. 119
Zdjęcie za: Tavistock Centre
