Studio Jogi Izabeli Raczkowskiej

12/03/2026

W jodze istnieje część praktyki, o której mówi się znacznie rzadziej niż o asanach.
To antaranga joga – wewnętrzna ścieżka pracy z oddechem, zmysłami i umysłem.

Jej logika jest bardzo precyzyjna.
Każdy etap wynika z poprzedniego.

Zaczynamy od pranajamy.
Bo oddech jest pomostem między ciałem a umysłem.
Kiedy oddech staje się spokojniejszy i bardziej rytmiczny, zaczyna uspokajać się także układ nerwowy.
Dopiero wtedy uwaga może się naprawdę ustabilizować.

Z tej stabilności oddechu naturalnie pojawia się pratyahara – wycofanie zmysłów.
To moment, w którym przestajemy reagować na każdy bodziec z zewnątrz.
Uwaga zaczyna wracać do środka.

Kiedy zmysły się uspokajają, możemy zacząć pracować z tym, co w jodze nazywa się krijami psychicznymi.
To subtelne praktyki świadomości – pracy z oddechem, wyobraźnią, przestrzenią umysłu i energią uwagi.

Z nich rodzi się koncentracja.
Umysł, który wcześniej był rozproszony, zaczyna stopniowo skupiać się na jednym punkcie.

A kiedy koncentracja staje się stabilna, pojawia się coś, czego nie da się już „zrobić techniką”.
Medytacja.

Stan, w którym uwaga jest spokojna, otwarta i nie musi już walczyć z myślami.

Antaranga joga jest więc procesem.
Jedno prowadzi do drugiego.

Dlatego podczas 8 dni kursu antaranga jogi pracujemy właśnie w tej kolejności – od oddechu, przez wycofanie zmysłów, aż po praktykę koncentracji i medytacji.

Bo kiedy stworzy się właściwe warunki w ciele i w oddechu…
umysł bardzo często sam zaczyna się wyciszać.

I w ciągu kilku dni naprawdę można zrobić w tym kierunku bardzo dużo.

Nasz kurs antarangi jogi jest dostępny także dla chętnych w wersji online. Zaczynam już 28 marca 🤍

11/03/2026

W ajurwedzie jedzenie to coś znacznie więcej niż tylko zaspokojenie głodu.

To jeden z najprostszych sposobów, w jaki każdego dnia wpływamy na równowagę w ciele.

A wiosna jest momentem szczególnym.
Organizm naturalnie zaczyna się oczyszczać po zimie, dlatego pewne nawyki żywieniowe mogą w tym czasie szczególnie obciążać trawienie.

W tej rolce opowiadam o 5 najczęstszych błędach żywieniowych wiosną według ajurwedy - takich, które często powodują zmęczenie, ciężkość i spadek energii.

Czasem naprawdę niewielkie zmiany w jedzeniu potrafią bardzo wyraźnie zmienić to, jak czujemy się w ciele.

Pytanie do Was:
czy zauważacie, że wiosną Wasze ciało reaguje na jedzenie trochę inaczej niż zimą?

10/03/2026

Czasem coś, o czym mówimy od lat na warsztatach i zajęciach, nagle zaczyna żyć własnym życiem.

Portal hellozdrowie_pl Hellozdrowie.pl przypomniał rozmowę o książce „Ciało chore z emocji” sprzed dwóch lat – o tym, jak wiele napięć nosimy w ciele, często zupełnie nieświadomie.

Jednym z nich jest coś, co nazwałam kiedyś mentalnym gorsetem.

My, kobiety, uczymy się od bardzo wczesnych lat, że powinnyśmy być:
dzielne, sprawne, uśmiechnięte, kontrolujące siebie i swoje ciało.

Często w bardzo dosłowny sposób.

Wiele z nas ma w sobie nawyk ciągłego wciągania brzucha, jakby ciało miało być nieustannie napięte i „trzymane w ryzach”. Ten rodzaj napięcia nie jest tylko estetycznym nawykiem – wpływa na oddech, na pracę mięśni głębokich, na czucie ciała, a nawet na nasze zdrowie i relację z własną kobiecością. 

Ale mentalny gorset to coś więcej niż brzuch.

To także sposób, w jaki próbujemy zmniejszyć swoją obecność.
Zaciskamy ramiona.
Napinamy kark.
Zbieramy w sobie emocje, których „nie wypada” pokazać.

Ciało bardzo dobrze pamięta takie strategie.

W mojej pracy z jogą i psychosomatyką wciąż widzę, jak wiele napięć w naszym ciele nie jest wynikiem złej postawy czy braku ruchu, ale raczej historii życia, odpowiedzialności i emocji, które zostały zatrzymane w środku.

I właśnie dlatego tak bardzo wierzę w pracę z ciałem.

Bo ciało nie jest tylko strukturą biomechaniczną.
Jest opowieścią.

Jeśli ktoś z Was nie czytał tej rozmowy – portal Hello Zdrowie właśnie ją przypomniał.

Może to dobry moment, żeby jeszcze raz przyjrzeć się temu, jak wiele rzeczy próbujemy w sobie „utrzymać” zamiast pozwolić im się rozluźnić.

10/03/2026

Czy zdarza Ci się mieć wolny czas w domu… a mimo to czuć w sobie napięcie?

09/03/2026

Czego możemy nauczyć się od zwierząt?

Od niedawna mam pieska.
I zaobserwowałam coś bardzo prostego.

On naprawdę jest obecny we wszystkim. Jego cieszy wszystko!

Kiedy idziemy na spacer – jest radość.
Kiedy drapię go za uchem – jest radość.
Kiedy tylko wstaję i idę w jego stronę – jest radość.

Nie dlatego, że wydarzyło się coś wielkiego.

Dlatego, że coś się wydarzyło w ogóle.

Zwierzęta nie żyją w przyszłości.
Nie analizują wczoraj.
Nie zastanawiają się, czy powinny czuć więcej, mniej, inaczej.

One są tam, gdzie jest życie.

My często żyjemy trochę obok.
Spacerujemy, ale myślami jesteśmy w kolejnych zadaniach.
Rozmawiamy, ale część uwagi jest już przy następnym obowiązku.
Jemy, ale nie czujemy smaku.

Codzienność staje się tłem.

A przecież to właśnie z niej składa się życie.

Może dlatego spotkanie z prostą obecnością zwierzęcia bywa tak poruszające.
Przypomina nam coś, co kiedyś było naturalne.

Radość nie zawsze przychodzi z wielkich rzeczy.
Częściej pojawia się w odpowiedzi na zwykłe chwile,
których już prawie nie zauważamy.

Spacer.
Dotyk.
Czyjaś obecność.

Może uważność nie polega na tym, żeby się bardziej starać?

Może polega na tym, żeby na chwilę wrócić tam, gdzie właśnie jesteśmy.

Kiedy ostatnio poczułaś/eś radość z czegoś zupełnie zwyczajnego?

08/03/2026

Relacja nauczyciel–uczeń w jodze bywa jedną z najbardziej subtelnych i jednocześnie najbardziej wymagających relacji na ścieżce rozwoju. W czasie tego live porozmawiamy o granicach, odpowiedzialności, zaufaniu — ale także o ryzyku zależności, nadużyć i o tym, gdzie zaczyna się prawdziwa dojrzałość duchowa. Bo rolą nauczyciela nie jest tworzyć uczniów wiernych sobie, lecz pomagać im coraz odważniej wracać do samych siebie.
Live z Atelier jogi

O jodze współcześnie… bez cenzury, odc. 2: „Relacja nauczyciel-uczeń w jodze: odpowiedzialność, autorytet, granice i niebezpieczeństwa”‼️Nagranie powstało pi...

08/03/2026

Nie każda relacja nauczyciel–uczeń jest zdrowa o czym mówiłyśmy w czasie Live „O relacjach nauczyciel - uczeń w jodze” z dr_nina_budziszewska Atelier jogi
Duchowość, podobnie jak każda relacja oparta na autorytecie, może stać się miejscem wzrostu… ale także zależności.

Dlatego czasem najważniejszą praktyką ucznia nie jest posłuszeństwo — lecz odwaga zadawania pytań.
7 pytań, które każdy uczeń powinien odważyć się zadać swojemu nauczycielowi jogi:

1.
Czy twoja droga prowadzi mnie do większej wolności… czy do większej zależności od ciebie?

To pytanie dotyka samego serca relacji nauczyciel–uczeń.

2.
Czy mogę się z tobą nie zgadzać i nadal być twoim uczniem?

Jeśli odpowiedź brzmi „nie”, to znaczy, że relacja nie jest oparta na zaufaniu, lecz na kontroli.

3.
Czy twoja nauka pozostawia we mnie więcej odwagi do samodzielnego myślenia… czy mniej?

Dobra praktyka powinna wzmacniać zdolność rozróżniania, a nie ją osłabiać.

4.
Czy masz odwagę mówić o swoich błędach i ograniczeniach?

Bo nauczyciel, który nie może być człowiekiem, zaczyna stawać się rolą.

5.
Czy twoja obecność pomaga mi wracać do siebie… czy sprawia, że coraz bardziej potrzebuję twojego prowadzenia?

Prawdziwa praktyka prowadzi do wewnętrznej autonomii, a nie do zależności.

6.
Czy twoja droga ma miejsce na pytania, wątpliwości i kryzysy?

Bo każda prawdziwa ścieżka duchowa przechodzi przez momenty ciemności i niepewności.

7.
Czy potrafisz pozwolić uczniowi odejść, kiedy jego droga prowadzi gdzie indziej?

To jedno z najbardziej wymagających pytań do nauczyciela.

Prawdziwy nauczyciel nie boi się pytań ucznia. Bo wie, że pytania są częścią dojrzewania świadomości.

07/03/2026

Wiele kobiet mówi dziś:
„Moje hormony zwariowały”.

Ale hormony rzadko „wariują”.
One bardzo precyzyjnie reagują.

Reagują na tempo życia.
Na chroniczne napięcie.
Na brak snu.
Na ciągłą gotowość do działania.

Układ hormonalny nie jest oddzielnym systemem.
Jest częścią większej całości – układu nerwowego, który przez cały czas zadaje jedno pytanie:

Czy jest bezpiecznie?

Jeśli odpowiedź brzmi „nie do końca”, organizm zaczyna działać w trybie przetrwania.

Kortyzol pozostaje podwyższony.
Ciało zatrzymuje energię.
Owulacja może się zatrzymać.
Cykl zaczyna się zmieniać.

Nie dlatego, że ciało jest wadliwe.
Dlatego, że próbuje nas chronić.

Hormony są językiem adaptacji.

Czasem to, co nazywamy „zaburzeniem hormonalnym”, jest po prostu sygnałem, że ciało zbyt długo żyje w napięciu.

Dlatego w pracy z równowagą hormonalną nie chodzi tylko o suplementy czy dietę.

Trzeba zadać głębsze pytanie:

Czy nasz układ nerwowy potrafi jeszcze odpoczywać?

Bo dopiero wtedy organizm zaczyna wracać do równowagi.

Właśnie temu poświęcony jest kurs Jogi Hormonalnej, który rozpocznie się jesienią w naszym studio.

To nie jest kurs „naprawiania hormonów”.
To nauka rozumienia własnej biologii i pracy z ciałem w sposób, który przywraca regulację.

Bo ciało rzadko się myli.
Najczęściej po prostu próbuje coś powiedzieć.

Dla chętnych do zaopiekowania się tym tematem - zapraszamy na zajęcia jogi hormonalnej w środy o 8.15🤍











z ciałem

06/03/2026

Równowaga nie zawsze wygląda poważnie.

W tym tygodniu dużo mówimy o bezpieczeństwie, regulacji, napięciu.
A dziś – trochę zabawy.

Stoję stabilnie.
Wkładam dłonie pod stopy.
Uginam kolana.
Przetaczam się na plecy do radosnego dziecka.
I wracam tą samą drogą.

Wygląda lekko.
Prawie śmiesznie.

Ale ciało wie, że to nie jest przypadek.
To ćwiczenie wymaga czucia środka ciężkości.
Zaufania do podłoża.
Świadomości, gdzie zaczyna się ruch, a gdzie kończy kontrola.

Nie da się go zrobić siłą.
Nie da się go zrobić w pośpiechu.
Trzeba czuć.

Zabawa w praktyce nie jest infantylna.
Jest oznaką bezpieczeństwa.

Ciało, które może się pobawić,
to ciało, które choć na chwilę przestaje się bronić.

I może właśnie o to chodzi🤍

05/03/2026

Dlaczego nie wszystko trzeba naprawiać?

Przychodzimy na matę często z jednym cichym założeniem:
że coś w nas wymaga poprawy.

Sztywność trzeba rozciągnąć.
Słabość trzeba wzmocnić.
Rozproszenie trzeba uspokoić.

Całe życie uczono nas naprawiać.

A jednak ciało nie zawsze potrzebuje naprawy.
Czasem potrzebuje wysłuchania.

Nie każde napięcie jest błędem.
Część napięcia jest historią.

Historią czujności.
Odpowiedzialności.
Bycia silnym wtedy, gdy trzeba było.

Jeśli próbujemy od razu wszystko „rozluźnić”,
możemy niechcący powtórzyć ten sam schemat przemocy wobec siebie.
Jeszcze więcej wysiłku.
Jeszcze więcej kontroli.

Praktyka zaczyna się zmieniać dopiero wtedy,
kiedy przestajemy traktować ciało jak projekt do ulepszenia.
Kiedy zaczynamy je traktować jak rozmówcę.

Ciało mówi subtelnie.

Czasem napięciem.
Czasem ciężarem.
Czasem brakiem gotowości.

I wtedy zadaniem praktyki nie jest naprawa.
Jest obecność.

Bo nie wszystko trzeba poprawić.
Nie wszystko trzeba zmienić.

Niektóre rzeczy trzeba najpierw zrozumieć.

Czy jest w Twoim ciele coś, co od dawna próbujesz naprawić… zamiast spróbować to usłyszeć?

04/03/2026

Perfekcjonizm ma swoje ciało.

Napięte. Gotowe. Odpowiedzialne.

Na warsztacie 14 marca „Ciało jako miejsce bezpieczeństwa” będziemy uczyć się nie tego, jak się bardziej starać,
ale jak pozwolić ciału przestać się bronić.

Jeśli czujesz, że Twoje napięcie to historia bycia silną zbyt długo -
to może być przestrzeń dla Ciebie.

03/03/2026

Równowaga nie zaczyna się w głowie.

Mówimy: szukam równowagi.
W pracy. W relacjach. W życiu.
A przecież równowaga jest najpierw doświadczeniem ciała.

W tej krótkiej praktyce delikatnie kołyszemy się na boki.
Przenosimy ciężar.
Gubimy środek.
Odnajdujemy go znowu.

To nie jest ćwiczenie na stabilność.
To ćwiczenie na czucie.

Kiedy przesuwasz ciężar zbyt daleko, ciało natychmiast reaguje.
Kiedy wracasz do środka, pojawia się subtelne poczucie „tu jest dobrze”.

Układ nerwowy uczy się przez takie mikro-doświadczenia.

Równowaga nie jest sztywnym zatrzymaniem.
Jest ciągłym, żywym ruchem wokół środka.
Jeśli ciało zna swój środek ciężkości,
umysł łatwiej wraca do swojego.
Stopy czujące podłoże.
Ciężar rozłożony świadomie.
Kręgosłup, który nie musi się usztywniać.

To są proste rzeczy.
Ale właśnie one budują poczucie bezpieczeństwa.

Bo bezpieczeństwo nie jest abstrakcją.
Jest informacją płynącą z ciała:
„mam oparcie”.

Może dlatego warto czasem przestać szukać równowagi w myślach
i zacząć jej doświadczać w stopach👌