31/12/2025
To prawda, że co roku wpadamy w tę samą pułapkę. Czekamy na magiczną datę 1 stycznia, jakby zmiana cyfry w kalendarzu miała przynieść nam nową tożsamość, nadludzką siłę woli i świeży start, którego nie da się osiągnąć w żaden inny dzień. Tymczasem noworoczne postanowienia to w dużej mierze społeczna iluzja, mit, który wmówiono nam tak skutecznie, że zamiast działać, miesiącami czekamy na „właściwy moment”. Ta zbiorowa presja na wielki reset nie wzięła się jednak znikąd – ma swoje korzenie w bardzo odległej przeszłości, która do dziś dyktuje nam, jak mamy zarządzać własnym rozwojem.
Historia tego przymusu sięga aż czterech tysięcy lat wstecz, do starożytnej Mezopotamii. Babilończycy byli pierwszymi, którzy podczas dwunastodniowego święta Akitu składali uroczyste obietnice. Nie dotyczyły one jednak samorealizacji czy zdrowia, lecz były formą duchowego i społecznego kontraktu. Obiecywali bogom spłatę długów i zwrot pożyczonych narzędzi rolniczych. Złamanie takiej obietnicy wiązało się ze strachem przed utratą przychylności niebios. To właśnie wtedy narodziło się przekonanie, że nowy cykl astronomiczny wymaga od nas deklaracji poprawy i wyrównania rachunków z przeszłością.
Kolejny fundament pod nasze dzisiejsze listy postanowień położyli starożytni Rzymianie. To Juliusz Cezar ustanowił 1 stycznia początkiem roku, dedykując ten dzień Janusowi – bogu o dwóch twarzach. Jedna z nich patrzyła w przeszłość, na to, co minęło, druga zaś była zwrócona ku przyszłości i temu, co nadchodzi. To symboliczne „przejście” ugruntowało w naszej kulturze poczucie, że istnieje wyraźna granica między starym a nowym „ja”. Przez stulecia uczono nas, że zmiana wymaga rytuału i konkretnej daty, co z czasem zamieniło się w toksyczne przekonanie, że jeśli nie zaczniemy 1 stycznia, to równie dobrze możemy poczekać kolejnych dwanaście miesięcy.
Problem polega na tym, że to historyczne i kulturowe dziedzictwo kompletnie rozmija się z tym, jak faktycznie przebiega proces zmiany. Czekanie na nowy rok to w rzeczywistości jedna z najbardziej wyrafinowanych form prokrastynacji. Mówiąc: „zacznę od stycznia”, dajemy sobie podświadome przyzwolenie na to, by przez resztę czasu tkwić w miejscu. Tworzymy sztuczną barierę, która sprawia, że zwykły wtorek o 14:00 wydaje się „zbyt mało uroczysty”, by zacząć dbać o siebie, uczyć się nowej umiejętności czy podjąć ważną decyzję zawodową.
Prawda jest taka, że sprawczość nie potrzebuje oprawy, szampana ani hucznych deklaracji. Każda godzina i każda minuta są tak samo dobre, by dokonać zmiany lub zrobić choćby jeden krok w nowym kierunku. Realna transformacja dzieje się w „teraz”, a nie w wyobrażonej przyszłości, która ma nadejść wraz z nowym kalendarzem. Kiedy przestaniemy wierzyć w mit 1 stycznia, odzyskamy wolność – zrozumiemy, że nie musimy czekać na pozwolenie od daty, aby zacząć projektować swoje życie na własnych zasadach, już w tej chwili.
Dlatego - Życzę Ci, abyś zamiast wielkich obietnic raz w roku, wybierał małe kroki każdego dnia. Niech kalendarz przestanie być dla Ciebie ograniczeniem, a każda dowolna chwila stanie się wystarczająco dobra, by zacząć od nowa. Projektuj swoje życie na własnych zasadach – bez presji dat, za to z pełną sprawczością w każdym cudownym „teraz”.
Logopeda Zuzanna Michalska
