30/03/2026
'Moja koleżanka powiedziała kiedyś: "Nigdy nie poznałam nikogo na wózku. Nie wiem, jak się zachować. Powiesz mi, gdy coś zrobię nie tak?" . To było bardzo fajne. Nie każdy z nas zawsze wie, co wypada. Warto rozmawiać.'
Do takiej właśnie rozmowy zaprasza książka: Nie znajdziesz mnie po śladach stóp.
Fabuła rozgrywa się na dwóch płaszczyznach, a całość otwiera pytanie: jak to jest jeździć na wózku?
Z jednej strony to poszukiwanie odpowiedzi i zaspokajanie ciekawości młodej Dobrawy, z drugiej – próba zrozumienia, z czym mierzy się osoba z niepełnosprawnością i jakie ma potrzeby.
Każde doświadczenie, każdą potrzebę symbolizuje kolorowy ptak. To piękna metafora ulotnych chwil, z których składa się codzienność, ale też inspiracja do pracy z dziećmi.
Można stworzyć wspólnie łańcuch kolorowych ptaków, zapisać na nich pytania, wątpliwości i zaprosić grupę do rozmowy o tym, jak wspierać innych.
Całość dopełniają propozycje zabaw zawarte na końcu książki. Pomagają one młodym osobom wejść w perspektywę osoby z niepełnosprawnością, rozwijają empatię i uczą zmiany punktu widzenia.
'Czasem budzę podziw, gdy robię zwykłe codzienne rzeczy: idę na zakupy czy na plac zabaw, uśmiecham się. To tak zwany ableizm. Czuję się wtedy, jakbym była w środku wielkiego czarnego balonika z napisem "Niepełnosprawna" . I choćbym bardzo się starała, miała talenty i osiągała sukcesy, ludzie i tak widzą tylko ten balonik. Twoja otwartość może sprawić, że mój balonik pęknie.'
To ważna książka, która pokazuje, jak wiele zmienia otwartość, uważność i gotowość do rozmowy.
Łącząc wspólne czytanie, zabawy z książki oraz otwartość na pytania dzieci możecie stworzyć profilaktyczne warsztaty dla dzieci i młodzieży.
blach.vamppiv
Współpraca Recenzencka • Biblioterapia • Empatia •Persoektywa • Psychoedukacja
