Instytut Psychoterapii i Seksuologii

05/11/2025

🍂 Uważność na małe rzeczy sprawia, że codzienność staje się wyjątkowa.

27/10/2025

"Emocje są muzyką do tańca przywiązania. Taniec zmienia się, gdy emocje zostają wzajemnie zakomunikowane, zrozumiane, a także następuje oczekiwana reakcja na nie ze strony partnera. Wówczas pary są w stanie przejść od tańca pełnego chaosu i szarpaniny do tańca pełnego gracji, harmonii i bliskości."
Z książki "Porozmawiajmy o emocjach"
Veronica Kallos-Lilly i Jennifer Fitzgerald

16/10/2025

✨ O relacji z ciałem i pożądaniem ✨

Ciało nie jest tylko narzędziem, które ma dobrze wyglądać.
To nasz partner w życiu, który nieustannie do nas mówi — przez emocje, napięcia, przyjemność, dyskomfort.
Kiedy uczymy się słuchać ciała, odkrywamy, że każda reakcja — nawet trudna — ma znaczenie.
Nie trzeba jej uciszać. Wystarczy zapytać: czego potrzebuję?

Akceptacja siebie nie polega na tym, by zawsze czuć się dobrze w swoim ciele, ale na uważności i łagodności wobec siebie, nawet wtedy, gdy trudno.

Podobnie z pożądaniem — to nie ktoś z zewnątrz nas „pobudza”, lecz nasze emocje i potrzeby, które się odzywają.
Kiedy to rozumiemy, odzyskujemy wolność wyboru:
czy chcemy za tym iść, czy po prostu pobyć w kontakcie z tym, co w nas żywe.

To właśnie jest dojrzała relacja z ciałem — relacja oparta na szacunku, ciekawości i trosce. 💛

🟤 Fragmenty pochodzą z książki Agnieszki Stein – „Nowe wychowanie seksualne”.

13/10/2025

https://www.facebook.com/share/p/178Bu5nNtd/?mibextid=wwXIfr

Warto zapisać datę w kalendarzu!⏰ Szczegóły wkrótce

10/10/2025

Jak rozpoznać depresję u mężczyzn?
Czym jest kryzys męskości i jak rozmawiać o emocjach?
Michał Pozdał w rozmowie z Karolem Paciorkiem porusza tematy, o których często milczymy – a warto o nich mówić głośno.

Zachęcamy do wysłuchania🗣️

Michał Pozdał jest psychoterapeutą i seksuologiem. Tematem naszej rozmowy jest depresja u mężczyzn, objawy, czy i jak leczyć depresję? Jaki rodzaj terapii je...

02/10/2025

"Życie jest jak tkanina utkana ze spotkań. Bywa poprzetykana cierpieniem i odrzuceniem. Ma w sobie jasne i ciemne kolory, czasami przyschnięte krople krwi, po ranach zadanych przez najbliższych. Czasami tracimy nadzieję, że rana może przestać boleć, a blizna po niej - ciągnąć. Ja jednak wierzę w moc psychoterapii - w siłę spotkania, siłę akceptującej relacji, która leczy i pozwala ukoić ból zadany w przeszłości."

Z książki „Uwięzieni we własnej głowie” autorstwa Agnieszki Kozak

24/09/2025

Polecamy znakomitą rozmowę z Dr Ewą Woydyłło

Dr Ewa Woydyłło jest psycholożką, terapeutką uzależnień, rozmawiamy o tym czym jest poczucie własnej wartości, jak odnaleźć siebie, jak odnaleźć sens życia i...

21/03/2025

„To, że mężczyzna nie chce zranić partnerki albo nie chce, żeby ona pomyślała, że jest ‘wybrakowany’, mało męski, jest dość częste. Ale zdarza się też, że młodzi mężczyźni mają problem z osiągnięciem orgazmu, ponieważ mają trudność z odpuszczaniem kontroli” – o tym, dlaczego mężczyznom również zdarza się udawać w łóżku i czym są suche orgazmy, rozmawiamy z Michałem Pozdałem, psychoterapeutą i seksuologiem.

„To, że mężczyzna nie chce zranić partnerki albo nie chce, żeby ona pomyślała, że jest ‘wybrakowany’, mało męski, jest dość częste. Ale zdarza się też, że młodzi mężczyźni mają problem z osiągnięciem orgazmu, ponieważ mają trudność z odpuszczaniem kontroli” – o t...

07/02/2025

"Najtrudniejszą kwestią jest to, że my się wszyscy, w rodzinach, jako odbiorcy kultury - uczymy, że nie możemy, nie wolno nam być złym na osobę, która cierpi, która jest chora.
Więc jak tu się złościć na chorą matkę, babcię, czy kogokolwiek? Jak się złościć na męża, który cierpi na depresję? I znowu, nie jesteśmy nauczeni, że czujemy złość czy każdą inną emocję, niezależnie od tego, czy chcemy, czy możemy, czy wypada.
To, czego nie możemy, to nie możemy stosować przemocy, ale czuć złość i stawiać granice możemy, a nawet musimy. Złość jest naszą siłą."

Michał Pozdał w rozmowie z Karoliną - Morelowską-Siluk
"Wolni od depresji"
Zwierciadło/Sens/Psychologia dla ciebie

17/10/2024

Tym razem, o psychoterapeutach 🍀

„Przytulne warunki, w jakich się odbywa psychoterapia – wygodne fotele, delikatne słowa, dzielenie się uczuciami, ciepło, bliskość – często przesłaniają niebezpieczeństwa związane z wykonywaniem tego zawodu. Psychoterapia to trudne powołanie, a terapeuta, który odniósł sukces, musi umieć znosić izolację, niepokój i frustrację nieuchronnie związane z tą pracą. Cóż to za paradoks: dla psychoterapeutów, którzy tak zachęcają pacjentów do bliskości, największym zawodowym zagrożeniem jest izolacja. A właśnie terapeuci aż nazbyt często są stworzeniami samotnymi: cały swój dzień pracy spędzają odizolowani wraz z kolejnymi pacjentami od świata i rzadko spotykają kolegów, chyba że podejmą wytężony wysiłek, by zorganizować jakieś wspólne działania. Tak, oczywiście, codzienne sesje indywidualne są przesycone bliskością, ale ta forma bliskości nie wystarczy do podtrzymania życia terapeuty; ta bliskość nie syci tak i nie odnawia, jak sycą i odnawiają głębokie, pełne miłości związki z przyjaciółmi i rodziną. Co innego być dla kogoś, a co innego – być w związkach, które są w równym stopniu dla kogoś, jak i dla mnie.
W podróżach niekiedy unikają kontaktów z innymi ludźmi bądź, w obawie przed wynikającymi z niezrozumienia naszej profesji reakcjami otoczenia, ukrywają swój zawód. Męczy ich nie tylko to, że ludzie się ich irracjonalnie boją lub ich nie doceniają, lecz również to, że ich przeceniają, podejrzewają o zdolność czytania w cudzych myślach albo umiejętność radykalnego rozwiązywania najróżnorodniejszych problemów. Terapeuci powinni być przyzwyczajeni do idealizacji czy niedoceniania, z jakimi co dzień mają do czynienia w pracy; powinni, ale rzadko są. Często natomiast doświadczają na przemian niespokojnych dreszczy zwątpienia w siebie bądź nadmiernego samouwielbienia. Terapeuta musi uważnie obserwować wszystkie zmiany poczucia własnej wartości – a w istocie wszelkie zmiany stanu wewnętrznego – by nie przeszkadzały mu w pracy. Zaburzające doświadczenia życiowe – napięcia w związkach, narodziny dzieci, stresy związane z ich wychowywaniem, żałoba, kłótnie małżeńskie i rozwód, nieprzewidziane zwroty sytuacji, klęski życiowe, choroby – wszystko to dramatycznie zwiększa napięcie i utrudnia prowadzenie terapii.
Wcześniej, omawiając wykroczenie, jakim jest nawiązanie z pacjentem kontaktów seksualnych, wskazywałem na podobieństwa między relacją terapeutyczną a każdą relacją, w której może dojść do nadużycia, ponieważ jedna osoba ma władzę nad drugą. Istnieje, wszakże pewna ważna różnica, wynikająca z samej intensywności przedsięwzięcia terapeutycznego. Więź terapeutyczna może nabrać takiej siły – tyle się ujawnia, o tyle pyta, tyle daje, tyle rozumie – że pojawia się miłość. Na to uczucie narażony jest w terapii nie tylko pacjent, lecz również terapeuta, ten jednak musi je utrzymać w królestwie Caritas i nie pozwolić, by się ześlizgnęło do domeny Erosa. Ze wszystkich stresów życia psychoterapeuty dwa są najbardziej katastrofalne: samobójstwo pacjenta i oskarżenie o postępowanie niezgodne z etyką zawodową.
Sześćdziesiąt lat temu Freud doradzał terapeutom, by co pięć lat powracali do własnej analizy, często bowiem ekspozycja na pierwotny wyparty materiał jest równie niebezpieczna, jak promienie Roentgena. Możemy nie podzielać Freudowskiej troski o wyparte instynktowne potrzeby terapeuty, trudno się jednak nie zgodzić z przekonaniem, że terapeuta musi stale pracować nad swoim światem wewnętrznym."

Irvin Yalom, Dar Terapii, rozdział 84
fot Cathal mac

28/05/2024

„Nie słuchaj, by odpowiedzieć. Słuchaj, by zrozumieć”.

In this beautifully animated RSA Short, Dr Brené Brown reminds us that we can only create a genuine empathic connection if we are brave enough to really get in touch with our own fragilities.