Mowa na Opak Magdalena Tarnawska

03/12/2025

A tu kolejne szkolenie skrojone na miarę potrzeb🙂

Fundacja Alpha to miejsce w którym zaczęłam pracę z osobami w spektrum autyzmu, ale też miejsce gdzie spotkałam wielu wspaniałych terapeutów, nauczycieli, rodziców którzy mieli znaczący wpływ na to jak myślę o autyzmie i o sobie w pracy terapeutycznej. Tym bardziej miło mi tam wracać🧡🩵 tym razem w roli kogoś kto może podzielić się swoim doświadczeniem.
Rozmawialiśmy o komunikacji, AAC, ale przede wszystkim o relacji terapeutycznej. Dziękuję Wam pięknie za to spotkanie.

01/12/2025

W grudniu będę miała przyjemność spotkać się z kilkoma grupami, jako pierwsi wspaniali nauczyciele i terapeuci z Niepubliczne Przedszkole Specjalne "Słoneczny Dzień" w Kraśniku i szkolenie z "rozwojówki". Spotykamy się też raz w miesiącu na superwizjach więc szkolenie było mocno osadzone w pracy z konkretnymi dziećmi. Bardzo Wam dziękuję za dialog, uważność i otwartość. Do zobaczenia🥰

01/12/2025

A tu coś nowego🤩 będzie esencjonalnie wiedzowo, ciekawie filmowo i angażująco myślowo. Jeżeli tego potrzebujesz to zapraszam razem z wspaniałą Justyna Czarnecka Sylabkowo. Białystok 💚💚💚

Szkolenie w Białymstoku
Diagnoza różnicowa dzieci z wyzwaniami w rozwoju.
Autyzm, opóźnienie rozwoju mowy, afazja, oligofazja.

Program:
1. Rozwój komunikacyjny, społeczny i emocjonalny jako baza do diagnozy różnicowej – co? jak? kiedy?
2. Różnicowanie diagnostyczne – omówienie poszczególnych sfer rozwoju dzieci z różnymi wyzwaniami komunikacyjnymi.
3. Analiza materiału z badania diagnostycznego – warsztat z diagnozy różnicowej.
4. Przygotowanie opinii i zaleceń.

27/11/2025

25/11/2025

Dziś blisko rodziców.

Kiedy pracuję z dziećmi mam przekonanie, że to nie „metody” są najważniejsze, lecz to, co niesiemy ze sobą w relacji. Dzieci, zwłaszcza te, które mierzą się z wyzwaniami w komunikacji i rozwoju, nie potrzebują od nas perfekcyjnego wychowania. One potrzebują obecności — takiej prawdziwej, miękkiej i uważnej.
Podaruj więc dziecku czas. Ten niewymuszony, w którym nie trzeba gonić, poprawiać ani tłumaczyć w pośpiechu. Wystarczy być obok, w zabawie czy w ciszy. Czas ma niezwykły talent do kruszenia napięć i otwierania przestrzeni, w której rodzi się dialog — nawet jeśli jeszcze jest bardziej gestem, spojrzeniem niż słowem.
Podaruj też autentyczność. Dzieci czują fałsz jak nikt inny. Gdy pozwalasz sobie na prawdziwe emocje, uczysz je, że komunikacja to nie tylko poprawne zdania, ale cała paleta odczuć. A gdy przyjmujesz ich własną autentyczność — nawet tę trudną, głośną, zagubioną — dajesz im sygnał: Twoje „ja” ma tu miejsce.
Podaruj granice, które są jak poręcze mostu, a nie mur. W terapii i w domu to właśnie szacunek dla wzajemnych potrzeb sprawia, że dzieci zaczynają komunikować się odważniej, bo czują się bezpiecznie.
Podaruj bliskość — tę fizyczną i tę emocjonalną. Czasem jedno przytulenie mówi więcej niż tysiąc pytań. Czasem bycie obok jest największym wsparciem dla małego człowieka, który dopiero uczy się układać swoje emocje w słowa.
Podaruj zabawę. To w niej dzieci pokazują, czego nie potrafią jeszcze opowiedzieć. W zabawie uwalniają napięcia, opowiadają historie, dają nam wgląd w swoje wewnętrzne światy. To tam komunikacja najczęściej zaczyna żyć i oddychać.
Podaruj elastyczność. Bo dzieci rozwijają się falami, a nie linią prostą. Jednego dnia potrzebują struktur, innego — odrobiny chaosu i spontaniczności. Podążanie za nimi to najpiękniejsza lekcja uważności.
I wreszcie podaruj miłość. Tę okazywaną na tysiąc małych sposobów — w spojrzeniu, w czekaniu, w budowaniu z klocków, w zapraszaniu do dialogu, nawet jeśli słowa dopiero kiełkują. Miłością nie da się rozpieścić. Miłość buduje odwagę komunikowania się ze światem.

Z serca M.

16/11/2025

Wyjątkowość nie zawsze rodzi się z talentu, często jest skutkiem braku. Wtedy przypomina ziarenko, które kiełkuje pod warstwą ziemi – delikatne, kruche, a jednocześnie pełne siły, jeśli tylko stworzy mu się właściwe warunki. Dlatego potrzebuje podejścia, które nie udaje, że wszyscy wzrastamy w identyczny sposób. Bo wbrew pozorom najtrudniej jest mu wtedy, gdy tkwimy w przekonaniu: „nie mogę traktować go inaczej, przecież wszyscy są równi”. To zdanie brzmi jak troska, a bywa jedynie zasłoną dla naszych lęków i bezradności. Bo jeśli wszyscy są „tacy sami”, to może dziecko samo się naprawi, samo się dostosuje, samo doskoczy tam, gdzie nawet dorosły nie byłby w stanie sięgnąć.

A przecież tak to nie działa. Kiedy wchodzimy do gabinetu lekarskiego, nie chcemy kopii recepty pacjenta, który wyszedł przed nami. Nie oczekujemy, że jego lek wyleczy nasze dolegliwości. Skoro nasze ciała reagują inaczej, dlaczego mielibyśmy wierzyć, że charaktery, sposoby uczenia się i przeżywania świata poddają się jednemu schematowi?

Praca terapeutyczna i edukacyjna nie przypomina obsługi taśmy produkcyjnej. Człowiek nie jest produktem, którego można skalibrować odpowiednią instrukcją. To materia żywa, zmienna, poruszająca się we własnym rytmie. Podejmując się takiej pracy, dotykamy wrażliwości, struktur utworzonych z doświadczeń i pragnień, a czasem ran tak starych, że ledwo pamiętają swoje początki.

Rodzic i dziecko mają prawo oczekiwać indywidualnego podejścia. I nie musi chodzić o rewolucję – czasem wystarczy drobiazg: inny sposób rozmowy, zmiana kolejności działań, chwila dłuższej cierpliwości, pozwolenie na ruch, ciszę albo pytanie zadane o właściwej porze. Drobiazg, który niespodziewanie przekręca ukrytą w dziecku śrubkę i uwalnia przestrzeń, w której może oddychać.

Wyjątkowość nie jest ciężarem, jeśli pozwolimy jej być tym, czym jest – zaproszeniem do innego spojrzenia. I może właśnie to spojrzenie staje się pierwszym krokiem do rozwoju, który naprawdę ma sens.

M.

14/11/2025

Bywa, że komunikacja z dzieckiem przypomina szeroką, prostą autostradę — wszystko płynie, sygnały są jasne, a odpowiedzi szybkie. Innym razem to leśna ścieżka, kręta i nieoczywista, po której idziemy ostrożnie, nasłuchując, czy liść nie drgnie, czy gałązka nie pęknie, próbując zrozumieć.
Bo komunikacja nie zaczyna się od słowa. I nie kończy się na słowie.
Rodzi się dużo wcześniej — w ruchu, w westchnieniu, w spojrzeniu, w napięciu ramion, które mówią tak wiele.
Dzieci z wyzwaniami komunikacyjnymi nie czekają na „gotowość”, by wejść z nami w dialog. One już to robią — po swojemu. Pytanie brzmi: czy potrafimy się zatrzymać i odpowiedzieć?
Nie tylko wtedy, gdy jest czas „ćwiczeń”, ale wtedy, gdy życie biegnie: przy śniadaniu, w windzie, na macie do zabawy, w chwilach wzruszenia i zniecierpliwienia.
Ścieżka porozumienia bywa zaskakująca. Czasem prowadzi przez gest „jeszcze”, czasem przez radosne machanie rękami, czasem przez symbol, a czasem przez śmiech, który nie potrzebuje żadnego tłumaczenia. To my, dorośli, nadajemy znaczenie temu, co widzimy. To my otwieramy przestrzeń, w której dziecko może spróbować powiedzieć „jest mi dobrze”, „chcę więcej”, „zrozum mnie”.
Nie musimy wszystkiego planować od linijki. Potrzebujemy obecności, cierpliwości i odwagi, by nadawać znaczenie i modelować nowe tak, jak naturalnie zalewamy słowami malucha, który jeszcze nie zna różnicy między wyrazem a zdaniem.
Bo komunikacja to nie test, który trzeba zdać. To relacja, którą się tworzy — dzień po dniu.
M.

05/11/2025

Tak sobie nie siedzę "na wolnym" i cieszę się że post o terapeucie jest tak dobrze i licznie odebrany. Bo terapeuta to klucz. Dbajcie o siebie i niech to co robicie przynosi Wam zadowolenie🥰
Pozdrawiam M.

02/11/2025

Dobry terapeuta dzieci to nie ten, który zawsze wie, co zrobić. To ktoś, kto potrafi zatrzymać się w pół kroku, odłożyć plan i wsłuchać się w to, co dziecko wnosi danego dnia. Bo czasem zamiast rozmowy będzie cisza, zamiast rysunku, podarta kartka, a zamiast współpracy, odwrócone plecy.
I właśnie wtedy zaczyna się prawdziwa terapia. Nie ta z podręczników i scenariuszy, ale ta między dwojgiem ludzi, którzy próbują znaleźć wspólny rytm. Terapeuta, który potrafi być obok, nie przyspiesza. Nie ciągnie za sobą dziecka, ale daje mu przestrzeń, by samo mogło się zbliżyć. Czasem to trwa chwilę, czasem bardzo długo — ale zawsze dzieje się w relacji, a nie w pośpiechu.
Terapia nie polega na tym, by dziecko zrobiło coś idealnie. Chodzi o to, by mogło doświadczyć, że nawet jeśli coś nie wychodzi, to wciąż jest dobrze. Że dorosły obok się nie złości, nie ocenia, tylko mówi: „Spróbujmy jeszcze raz, razem.”
Dzieci uczą się świata poprzez ludzi. Patrzą, jak dorosły reaguje, gdy coś się nie udaje, jak prosi o pomoc, jak wraca do spokoju. Dlatego terapeuta też powinien być w procesie — uczyć się, szukać, czasem błądzić. Pokazywać, że dorosły też nie musi być perfekcyjny, by być bezpiecznym i wspierającym.
Najważniejsze rzeczy w terapii dzieją się w tych małych chwilach — w spojrzeniu, uśmiechu.
To tam dziecko uczy się, że relacja może być spokojna, że dorosły potrafi być obok bez presji, a trudne emocje nie muszą oznaczać końca, tylko początek czegoś nowego.
M.

30/10/2025

Facebook mi dał znać, że jest tu bardzo dużo ludzi🤩🥰 to Ja dziękuję że Jesteście.

28/10/2025

Ostatnio, jak wyświetliłam końcowy slajd szkolenia, to pierwszą reakcją uczestniczek była cisza... a moją pierwszą reakcją w głowie było "ojej, o co chodzi?". Myślę o tym od kilku dni i teraz mam tak, że to jak zareagowały dziewczyny to najlepsza reakcja jaka mogła nastąpić.
Dlaczego?
Prowadząc szkolenia, często widzę, jak wiele w nie wnosicie — swoją ciekawość, doświadczenie, gotowość do nauki, a czasem i niepewność. Uczycie się, notujecie, pytacie, chłoniecie nową wiedzę. To piękne. Ale równie ważne jak samo poznawanie — jest zatrzymanie się. Chwila ciszy po szkoleniu, po rozmowie z drugim człowiekiem to czas, by zapytać siebie: co to dla mnie znaczy? co z tego naprawdę chcę wziąć?
Refleksja jest jak oddychanie dla naszego rozwoju. Bez niej wiedza zostaje tylko informacją, a doświadczenie – zbiorem zdarzeń. Dopiero gdy pozwalasz sobie pomyśleć i poukładać to, czego się uczysz, zaczyna żyć w Tobie.
Nie wszystko trzeba wdrażać od razu. Nie każda nowa metoda musi znaleźć miejsce w Twojej praktyce już dziś. Daj sobie czas na „oswajanie” i sprawdzenie, co naprawdę z Tobą rezonuje, co ma sens w Twoim stylu pracy i w Twoich wartościach.
Refleksja to nie strata czasu. To inwestycja w mądrość i w autentyczność.
Uczysz się nie tylko po to, by wiedzieć więcej — ale by bardziej rozumieć siebie w tym, co robisz.
I to właśnie czyni z Ciebie terapeutę, człowieka, który nie tylko pracuje z innymi, ale także rozwija siebie.
M.
FOTO Brzozowska Przedszkole Terapeutyczne "Dobry start"