Centrum Wspierania Rozwoju Człowieka

26/01/2026

W ostatnim czasie w naszym Centrum mieliśmy okazję gościć Środowiskowy Dom Samopomocy w Limanowej. 🙂
To kolejne z zajęć dla uczestników jakie udało się przeprowadzić w ramach podjętej współpracy.

https://www.facebook.com/share/1CDSXxCHss/

08/01/2026

😶Co czujesz?” Czy to właściwe pytanie🙋🙋‍♀️

Dzieci często targane emocjami nie potrafią ich nazwać - jak warto pracować z dzieckiem w domu by kształtować umiejętność nazywania emocji i określania swoich stanów? Dlaczego lepiej jest dać dziecku wybór nazw emocji a nie pytać: „co czujesz?”

Badania z psychologii rozwojowej są w tej kwestii bardzo spójne 👇

🔹Dzieci nie rodzą się z umiejętnością identyfikowania i nazywania emocji.
Rozwój rozumienia emocji i słownictwa emocjonalnego trwa latami. Małe dzieci najpierw rozróżniają stany bardzo ogólnie (np. „przyjemne–nieprzyjemne”, „duże–małe”), a dopiero z czasem uczą się precyzyjnych nazw, takich jak złość, smutek czy lęk.

🔹Brak nazwy ≠ brak emocji.
Dziecko może intensywnie coś przeżywać, ale nie mieć jeszcze językowych narzędzi, by to nazwać. W takich momentach pytanie „co czujesz?” bywa zbyt trudne i zwiększa frustrację.

🔹Dlatego pomocne jest dawanie wyboru.
Badania pokazują, że dzieci lepiej identyfikują emocje, gdy:
✔️ mają kilka opcji do wyboru
✔️ dorosły oferuje język emocji bez narzucania jednej interpretacji
✔️ rozmowa odbywa się w bezpiecznej, regulującej relacji

Np.:
👉 „Czy to uczucie jest bardziej jak złość, smutek, strach — czy coś innego?”
👉 „To raczej przyjemne czy mniej przyjemne?”
👉 „To raczej coś z dużą energią czy małą?”
👉 „Gdzie w swoim ciele to czujesz?”

🔹Rozmowy o emocjach z dorosłymi realnie wspierają rozwój dziecka.

Dzieci, które mają dostęp do słów opisujących emocje, lepiej:
• rozumieją siebie
• regulują napięcie
• komunikują potrzeby

💬 Dając wybór, nie sugerujemy dziecku, co ma czuć.
➡️ Dajemy mu rusztowanie, na którym może budować własne rozumienie siebie.

To nie „wkładanie emocji do głowy dziecka”.
To uczenie języka, którego jeszcze nie zna🌱

W trakcie Treningu Umiejętności Społecznych poszukujemy, uczymy się nazywać i tworzyć strategie 👧👦

03/01/2026

Tresura, kara, nagroda, krzyk – dlaczego to nie leczy mózgu dziecka

System kary i nagrody wywodzi się ze starego nurtu terapii behawioralnej, opartej na schemacie bodziec–reakcja. Jego celem była szybka zmiana zachowania, nie zmiana organizacji mózgu ani wewnętrznego doświadczenia dziecka.

Z perspektywy współczesnej neurobiologii wiemy dziś jednoznacznie:
zmiana zachowania nie jest równoznaczna z rozwojem ani zdrowieniem układu nerwowego.

Badania pokazują, że kara i presja:

aktywują ciało migdałowate i oś stresu (kortyzol, adrenalina),

wprowadzają dziecko w tryb walki, ucieczki lub zamrożenia,

odcinają dostęp do kory przedczołowej odpowiedzialnej za uczenie się, regulację emocji i relacje.

W takiej sytuacji poprawa zachowania – jeśli w ogóle się pojawia – jest najczęściej:

krótkotrwała,

oparta na unikaniu kary, a nie na zrozumieniu,

okupiona napięciem, lękiem i wewnętrznym wycofaniem.

Neurobiologicznie to nie jest zmiana – to strategia przetrwania.

Szczególnie u dzieci neuroróżnorodnych i wysoko wrażliwych prowadzi to do:

utraty kontaktu z ciałem,

zamrożenia reakcji,

maskowania sygnałów,

pogłębienia trudności w przetwarzaniu bodźców sensorycznych, a nie ich integracji.

Tymczasem mózg dziecka rozwija się i reorganizuje tylko w jednym stanie:
w poczuciu bezpieczeństwa i relacji.

Neuroplastyczność wymaga:

uregulowanego układu nerwowego,

współregulacji z dorosłym,

kontaktu poprzez dotyk, dźwięk, ton głosu, rytm, uważną obecność.

To relacja – nie kara – aktywuje nerw błędny brzuszny, obniża poziom stresu i otwiera mózg na uczenie się.
Wtedy dziecko współpracuje, bo czuje się widziane i bezpieczne –
a nie dlatego, że się boi.

Dlatego warto zadać sobie jedno, bardzo ważne pytanie:

Czy chcesz, żeby twoje dziecko cię słuchało, bo się boi…
czy żeby było z tobą w relacji?

Bo tylko relacja naprawdę zmienia mózg.
I tylko w relacji dziecko może stać się sobą. 💛

24/12/2025

„Stań na moment, przestań gonić za czymś, co nieosiągalne,
Stań na moment, przestań myśleć o tym co jest tak banalne.
Stań na moment i posłuchaj, On jest w każdym drgnieniu wiatru…”

Z okazji Świąt Bożego Narodzenia składamy Państwu najserdeczniejsze życzenia, spokoju, ciszy, odpoczynku i czasu z bliskimi.
Zespół CWRC 🫶

21/12/2025

Bezpieczny opiekun🤍

Dziecko nie milknie bez powodu...
Milknie wtedy, gdy uczy się, że mówienie nie jest bezpieczne.

Nie powie, co mu leży na sercu osobie, przy której:
- musi uważać na nastrój dorosłego,
- zgadywać reakcje osoby dorosłej,
- bać się obrażenia, ciszy albo chłodu emocjonalnego gdy jego zachowanie i reakcja nie będzie adekwatne do oczekiwań dorosłego.

Dziecko wycofuje się, bo widzi więcej, niż nam się wydaje.
Wie, że dorosły:

- raz jest blisko, a raz daleko,
- jednego dnia słucha, drugiego się obraża bo dziecko zachowało się niezgodnie z oczekiwaniem opiekuna,
- nie stawia granic,
- zachowuje się bardziej jak kolega niż jak dorosły, na którym można się oprzeć.

I wtedy dziecko wybiera MILCZENIE.
Bo milczenie boli mniej niż kolejna próba bycia niezrozumianym.

Bezpieczeństwo to nie słowa: „Możesz mi wszystko powiedzieć”

Bezpieczeństwo to
- stałość,
- ramy,
- przewidywalność.

Bezpieczeństwo to dorosły, który jest większy emocjonalnie — nawet wtedy, gdy dziecko nie chce rozmawiać ale swoją obecnością, akceptacją reguluje emocje małego człowieka!

Bezpieczny opiekun:
- nie obraża się,
- nie naciska,
- nie uzależnia relacji od humoru,
- nie oczekuje, że dziecko zadba o jego emocje.

Dziecko potrzebuje dorosłego, który jest obecny i uważny.
Nie tylko wtedy, gdy jest łatwo.
Nie tylko wtedy, gdy dziecko mówi.

Jeśli dziecko mówi:
„Nie czuję się bezpiecznie”, "Nie chce z Tobą o tym rozmawiać"
To wołanie o obecność, uwagę, stabilność, spokój i ramy.

Bo tam, gdzie jest bezpieczeństwo, dziecko nie musi się chować.
Może być sobą.

Jeśli czujesz, że bywa ciężko i masz ochotę porozmawiać - zapraszamy do konsultacji!

15/09/2025

Razem osiągamy efekty!

14/09/2025

Ważna rozmowa o tym jak należy dbać o swój dobrostan, jak ważnym jest dostrzeganie czy przekonania naszych rodziców i innych nie blokują drogi do uwolnienia, do szukania pomocy „gdyż inni mają gorzej.

Zachęcamy do szukania wsparcia w trudnych chwilach u naszych specjalistów.
Holistyczne podejście do tematu wsparte nowoczesnymi metodami!
Zapraszamy 🫶

Cierpienie i samozniszczenie. Niezwykłe jest to, że możemy się tak zanurzyć w cierpieniu, że będziemy niszczyć samych siebie. Można to zmienić.Zapraszam na P...