Przestrzeń Psychoterapii i Rozwoju iubilatio

22/03/2026

W relacjach nie chodzi tylko o wielkie momenty, ale przede wszystkim o drobne, powtarzalne rytuały.
Przejażdżka rowerowa z mężem po lesie, wspólna herbata, chwila zatrzymania i po prostu bycie razem.
To właśnie te proste doświadczenia wzmacniają więź, budują poczucie bezpieczeństwa i przypominają, że jesteśmy dla siebie ważni.
W terapii par często wracamy do tych codziennych momentów, odkrywając na nowo ich znaczenie jako fundamentu bliskości i trwałej relacji.

15/03/2026

Las jest dla mnie miejscem, w którym wszystko wraca do równowagi.
To mój naturalny ekosystem.
Cisza, spokój, śpiew ptaków, zapach drzew i wilgotnej ziemi –
wszystko porusza zmysły i powoli przywraca wewnętrzną harmonię.
Kocham go o każdej porze roku.
Zimą uspokaja.
Jesienią pomaga puścić to, co już niepotrzebne.
Latem daje energię.
A wiosną przypomina, że zawsze można zacząć od nowa.
Dziś – blisko natury, blisko ukochanej osoby, mojego męża, i blisko siebie.
Rowerowa ścieżka między drzewami, oddech, chwila zatrzymania.
Czasem właśnie tak zaczyna się regeneracja – małymi krokami.

08/03/2026

Dzień Kobiet to data, która od wielu lat ma swoje miejsce w kalendarzu. To nie jest kolejne święto dla chwilowej mody, ma już swój rys historyczny. 8 marca od pokoleń przypomina o sile rodu kobiet w rodzinie, o ich wrażliwości, mądrości i codziennej trosce, miłości, twórczości.
Kobiecość to wyjątkowa energia. To delikatność połączona z wytrwałością, ciepło z siłą, umiejętność tworzenia i podtrzymywania życia wokół siebie. W każdej rodzinie istnieje też pewna ciągłość – siła rodu kobiet. Babcie, mamy, córki i wnuczki tworzą historię, która trwa przez pokolenia.
Czasem jednak zauważam, że energia kobieca w świecie się rozprasza – życie pędzi, role się zmieniają, a codzienny pęd potrafi tę energię przytłumić. Dlatego tak bardzo cenię swoje doświadczenie kobiecej energii – w rodzinie, w bliskich relacjach i w codziennych gestach jest dla mnie budujące i inspirujące.
Dla mnie 8 marca ma też osobisty wymiar. Właśnie tego dnia odeszła na życie wieczne moja ukochana Babcia Gienia. Przeżyła w zdrowiu piękne 99 lat, do setnych urodzin brakowało Jej około dwóch miesięcy. Myślę, że wybrała ten dzień nieprzypadkowo – dzień kobiet, który od zawsze niesie w sobie szacunek, wdzięczność i pamięć o kobietach.
Dlatego dziś, trzymając bukiet róż od mojego męża i syna, czuję radość i wdzięczność – za kobiecą energię, która wciąż buduje moje życie, za tradycję tego dnia i za wszystkie kobiety w mojej rodzinie, które swoją siłą i ciepłem zostawiły w nim ślad. 🌹

07/03/2026

Klucz ptaków na niebie wygląda z daleka bardzo prosto — kilka punktów lecących w jednym kierunku.
Ale kiedy przyjrzeć się uważniej, widać, że ten układ cały czas się zmienia. Ptaki przesuwają się względem siebie, korygują kierunek, czasem zwalniają, czasem przyspieszają. Lot nie jest idealnie równy — jest procesem ciągłego dostosowywania się do drogi, wiatru i zmęczenia.
Proces terapeutyczny często wygląda bardzo podobnie.
To rzadko jest jeden przełomowy moment, który nagle wszystko porządkuje. Zdecydowanie częściej jest to seria drobnych przesunięć: innego spojrzenia na własną historię, zauważenia powtarzającego się schematu, nazwania emocji, która wcześniej była tylko napięciem w ciele.
Na początku te zmiany mogą wydawać się niewielkie. Czasem nawet trudno je zauważyć.
Ale z czasem zaczynają zmieniać kierunek całej drogi.
Tak jak w locie ptaków — kurs nie jest wyznaczony raz na zawsze.
Kształtuje się w trakcie podróży.
I czasem właśnie rozmowa, zatrzymanie się i spojrzenie na swoje życie z trochę szerszej perspektywy pozwala zobaczyć, czy to nadal kierunek, w którym naprawdę chcemy lecieć.

05/03/2026

Są miejsca, w których myśli przestają się spieszyć.
Las w przebodźcowanym świecie daje rzadką możliwość pobycia w ciszy — a wtedy myślom dużo łatwiej się poukładać.

Zdj. Z internetu

01/03/2026

Las gdy zaczyna się wiosna nie jest jeszcze łatwy do przejścia. Jest mokro, grząsko, czuć chłód zimy, która jeszcze nie odeszła. Nie wszystko jest przyjemne, a jednak już słychać śpiew ptaków – zapowiedź zmiany.
Ten moment przejścia zawsze mnie porusza. Przypomina, że proces przemiany rzadko bywa wygodny. Czasem trzeba przejść przez błoto, przez chłód, przez niepewność, zanim pojawi się większa lekkość i oczekiwana zmiana.
Las jest moim azylem – miejscem uważności, regeneracji i kontaktu z tym, co prawdziwe. Kocham leśne spacery o każdej porze roku, bo uczą mnie zaufania do naturalnego rytmu.
Psychoterapia jest podobną drogą. To bezpieczna przestrzeń, w której można być w swoim tempie – nawet wtedy, gdy jeszcze „odmarzamy”. Z czułością, bez pośpiechu, z wiarą, że śpiew wiosny już się zaczyna.

28/02/2026

Są substancje odurzające, które służą zdrowiu 😊🙃😉
Kto jeszcze czeka Wiosny ? 😉🙃☘️🍀🌱

Zdj. Z Internetu

24/02/2026

https://youtu.be/FIC1QYm1gdk?si=z7KCNiGK0WJ71Tqb

Film zrealizowany w ramach II Tygodnia Walki z Depresją.http://.facebook.pl/tydzienwalkizdepresjahttp://cfrlubin.plPomysł: Hanna Miroś, Agnieszka Lewandowska...

21/02/2026

21 lutego – Dzień Psychologa 🤍
Dla mnie to data podwójnie wyjątkowa.
To także dzień moich urodzin. I może właśnie dlatego od lat czuję, że tej drogi nie mogłam wybrać inaczej. A może – to ona wybrała mnie.
22 lata temu ukończyłam psychologię na Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II – w miejscu, gdzie żywa była i wciąż jest personalistyczna koncepcja człowieka. Człowieka jako unikalnej, wolnej Osoby, obdarzonej wrodzoną godnością. Nie jako sumy cech, mechanizmów czy zachowań.
Tam wybrzmiewała myśl Viktor Frankl – twórcy logoterapii, który widział człowieka w jego pełni: ciało, psychikę i wymiar duchowy. Człowieka zdolnego do wyboru postawy, do odnajdywania sensu nawet w cierpieniu. Człowieka większego niż jego kryzysy.
To tam uczyłam się od Mistrzów. Jako młoda psychoterapeutka mogłam stawiać pierwsze kroki pod superwizją śp. prof. Maria Braun-Gałkowska. To tam kształtowała mnie postawa śp. prof. Piotr Francuz – Autorytetu, którego słowa wciąż noszę w sercu:

„Żebyście byli z ludźmi. Żebyście dali im wszystko to, co tu odebraliście.
Żebyście uczynili ich szczęśliwszymi niż są, kiedy się do was o pomoc zwrócą.
Żebyście ich zostawili samych, ale lepszymi.
Każdy z nas, jak wiecie, musi iść sam drogą… ale lepszymi.
Aby spotkanie z wami to był naprawdę dobry dla nich moment w życiu.
Jest jeszcze jedna strona, o którą was proszę.
Nigdy nie traktujcie ludzi instrumentalnie.
Człowiek to nie jest przedmiot do kupowania rzeczy.
Bądźcie ludźmi w 100%.”

Dziś, kiedy świętuję kolejny rok życia i kolejny rok bycia psychologiem, psychoterapeuta czuję wdzięczność. Za ludzi, których spotykam. Za zaufanie. Za historie, które mogę przyjmować z szacunkiem.
Nie mogłam wybrać innej drogi.
Bo bycie z człowiekiem w jego drodze – w kryzysie, w pytaniu o sens, w poszukiwaniu siebie – to nie tylko zawód. To sposób życia.
I jeśli każde nasze spotkanie może być dla kogoś naprawdę dobrym momentem – to jest to najpiękniejszy prezent urodzinowy, jaki mogę sobie wyobrazić. 🤍

14 listopada 2020 roku zmarł wybitny psycholog prof. Piotr Francuz, który był między innymi kierownikiem Katedry Psychologii Eksperymentalnej oraz Perception...

20/02/2026

Hope w koterapii również w psychoterapii online 😉🙃🐶 empatycznie zasłuchana 🐶🤗

19/02/2026

Mój mąż jest spostrzegawczy rozpozna żonę nawet uchwyconą przez Street View w naturalnym środowisku – w drodze do gabinetu 😉 Konopnicka 8/5 😊
Tu zaczyna się rozmowa, która potrafi naprawdę dużo zmienić. Zapraszam do przestrzeni iubilatio już od progu bramy 😊😉🙃

19/02/2026

Serial "Ołowiane dzieci" oparty jest na prawdziwych wydarzeniach związanych z działalnością huty, której emisje doprowadziły do zatrucia ołowiem dzieci w okolicznej społeczności. To historia rodzin, które początkowo nie rozumieją skali zagrożenia – ufają zapewnieniom, że wszystko mieści się w normach. Dopiero narastające objawy choroby i wstrząsające konsekwencje zdrowotne uświadamiają im, że coś zostało zatajone.
Centralną postacią jest lekarka, która jako jedna z pierwszych dostrzega związek między zatruciami a działalnością zakładu. Mówi prawdę, zbiera dowody, próbuje alarmować instytucje. Zamiast wsparcia doświadcza samotności, podważania kompetencji, przemocy, zastraszania. Serial pokazuje, jak system broni własnej stabilności – nawet kosztem najsłabszych - dzieci.
To opowieść o mechanizmie zaprzeczania, o lojalności wobec struktury ważniejszej niż odpowiedzialność za ludzi oraz o tym, jak długo można nie widzieć zła, dopóki nie dotknie bezpośrednio naszych dzieci.

Ta historia porusza we mnie także osobiste wspomnienia.
W swojej drodze zawodowej znalazłam się kiedyś w sytuacji silnej presji, przemocy by podejmować decyzje sprzeczne z moimi wartościami. Odmowa oznaczała konsekwencje i uruchomiła mechanizmy znane z wielu struktur: izolowanie, mobbing, zmianę narracji, podważanie wiarygodności osoby, która nie chce się dostosować. W tym korzystanie na tej sytuacji innych osób, po ktorych nie spodziewałabym się zawodu.
Bo prawdą jest, że dupy i twarzy nie da się ochronić jednocześnie.
W momentach konfliktu wartości zawsze trzeba dokonać wyboru.
Jak działa zło systemowe?
- najpierw zaprzecza,
- potem minimalizuje problem,
- następnie izoluje tych, którzy mówią prawdę,
- wreszcie przerzuca odpowiedzialność, zastrasza.
Najgrożej, że realnie odbiera to moc jak przy anatomi przemocy ma to zazwyczaj miejsce. Z czasem coraz trudniejsze jest to poczucie osamotnienia i zaczynania wątpić we własną ocenę sytuacji.
Zło systemowe przetrwa tylko tak długo, jak długo uczciwi ludzie będą wierzyć, że są w nim sami.
Wyjściem jest świadomość mechanizmów, budowanie sieci wsparcia, ochrona własnych granic oraz odwaga, by nie rezygnować z integralności – nawet jeśli wiąże się to z kosztem.
W swojej pracy wspieram osoby, które doświadczyły presji instytucjonalnej, mobbingu, zawodowej niesprawiedliwości czy konfliktu wartości. Towarzyszę aby odzyskiwali poczucie sprawczości i bezpieczeństwa – tak, by trudne doświadczenie nie definiowało całej ich historii.
Bo stanowisko można stracić.
Integralność pozostaje wyborem.
Moja ukochana Babcia Gienia mawiała "lepszy suchy chleb niż szynka która się zwraca" i tego będę się trzymać ❤️