Przestrzeń Psychoterapii i Rozwoju iubilatio

27/12/2025

Film „Ścieżki życia”, oparty na prawdziwej historii, głęboko mnie poruszył i stał się ważną inspiracją — zarówno osobistą, jak i zawodową. To opowieść o małżeństwie, które traci niemal wszystko: dom, poczucie bezpieczeństwa i dotychczasowe życie. Niemal — bo wciąż mają siebie nawzajem. To właśnie relacja okazuje się ich prawdziwym domem, źródłem sensu, wolności i szczęścia — także wolności od ciężaru posiadania, które bywa złotą klatką.

Bliskość natury, prostota i bycie w drodze stają się dla bohaterów przestrzenią uzdrowienia, spokoju serca i odzyskiwania zdrowia. Choć natura bywa nieprzewidywalna, odnajdują w niej pokój i głębokie zakorzenienie. Ten film jeszcze mocniej połączył mnie z moją miłością do natury oraz z przekonaniem, że im bliżej niej jesteśmy, tym bliżej jesteśmy siebie — zdrowsi, bardziej obecni i autentyczni. Systemy, które obiecują bezpieczeństwo, często dają jedynie jego złudzenie.

Motyw drogi ma w tym filmie szczególny, terapeutyczny wymiar. Jak mówią sami bohaterowie: „idąc, mamy czas na myślenie”. Droga staje się przestrzenią refleksji, porządkowania wewnętrznego i odnajdywania sensu.

To także film o bezpiecznej, bliskiej relacji. Każdy z nas potrzebuje kompana na drodze życia. Mam to szczęście, że moim jest również mój mąż. Głęboko utożsamiłam się z refleksją bohaterów, że możemy być dla siebie nawzajem domem — tam, gdzie on, tam i ja. To osobiste doświadczenie znacząco kształtuje moje spojrzenie na małżeństwo i relacje.

Z pasji do małżeństwa towarzyszę parom w terapii. Wierzę, że niemal każda relacja ma w sobie potencjał do odbudowy i pogłębienia więzi — bo przecież kiedyś partnerzy się wybrali. Jeśli ten wybór miał dojrzałe znamiona, to nawet w obliczu kryzysu istnieje przestrzeń do ponownego odkrycia bliskości, bezpieczeństwa i sensu bycia razem. Czasem, aby ten potencjał odnaleźć, warto symbolicznie — lub dosłownie — ruszyć w drogę.

Dodatkowego klimatu całości dodał wieczór spędzony w starym kinie, w bezpiecznej bliskości z kompanem, który podobnie jak ja kocha kino i filmy z wartościowym, terapeutycznym przekazem.

24/12/2025

🌟🌲

24/12/2025

Tęsknota szczególnie jest dojmująca gdy widzi się te puste miejsca przy stole Wigilijnym.
Gdy brakuje tych którzy odeszli...
Można doświadczas ich obecności choć w innej postaci. Będąc szczególnie w kontakcie że wspomnieniami i dzieląc je z Bliskimi.
Jak dobrze, że są te kojące wspomnienia.
Zbierajmy je jak drogocenne perły bo miłość naprawdę pozostaje ❤️

Karmy się B L I S K O Ś C I Ą w te Święta i na co dzień 🤗❤ również z tymi, którzy już odeszli. Boże Narodzenie 2022.

21/12/2025

Leśna psychoza? 😱🐺 a może projekcja 😉🙃🐺

Don’t judge a book by its cover 🥺Intermarché Christmas Ad “Unloved” (2025): In a snowy, quiet forest, a lonely wolf lives on the outskirts of the animal com...

20/12/2025

„Wszystko jest bardzo niepewne – i to właśnie mnie uspokaja.”
Tove Jonsson, Zima Muminków

W pracy terapeutycznej często spotykam osoby, dla których niepewność stała się głównym źródłem napięcia i lęku. Naturalną reakcją bywa wtedy próba przewidywania, analizowania i kontrolowania rzeczywistości. Choć strategie te mogą chwilowo przynosić ulgę, na dłuższą metę wzmacniają poczucie wyczerpania, nadmiernej odpowiedzialności oraz ciągłego czuwania.
Lęk pełni funkcję ochronną – próbuje zabezpieczyć przed tym, co nieznane. Problem pojawia się wówczas, gdy potrzeba kontroli zaczyna dominować nad codziennym funkcjonowaniem, relacjami i zdolnością do odpoczynku. Psychoterapia nie polega na eliminowaniu niepewności z życia, ponieważ jest ona jego nieodłącznym elementem. Jej celem jest stopniowe poszerzanie tolerancji na to, czego nie da się przewidzieć ani w pełni kontrolować.
W bezpiecznej relacji terapeutycznej pracujemy nad budowaniem wewnętrznego poczucia bezpieczeństwa, które nie jest zależne od stabilności zewnętrznych okoliczności. Wzmacnianie elastyczności psychicznej, uważności oraz zaufania do własnych zasobów pozwala doświadczać większego spokoju — nawet wtedy, gdy świat pozostaje niepewny.

16/12/2025

Kiedy dogoterapeuci Hope i Frojd uznają, że pora na interwencję bliskości również dla psychoterapeuty 😌🐾
Skutki uboczne spokój, uśmiech i rozluźnienie 😉🙃🐶

14/12/2025

Miałam okazję obejrzeć film „Prawdziwy ból” podczas projekcji w Muzeum na Majdanku — miejscu, które samo w sobie stanowi silny kontekst pamięci i doświadczenia zbiorowej traumy. To właśnie tam realizowano również część zdjęć do filmu. W obrazie pojawia się także Lublin — moje ukochane rodzinne miasto oraz jego okolice.

Choć przestrzeń i miejsca są ważnym tłem tej historii, dla mnie nie stanowią jej głównego tematu. Film z mojej perspektywy porusza przede wszystkim zagadnienie traumy międzypokoleniowej oraz jej wpływu na funkcjonowanie kolejnych pokoleń — na relacje rodzinne, tożsamość i sposoby przeżywania własnego cierpienia.

Reżyserem, scenarzystą i jednym z odtwórców głównych ról jest Jesse Eisenberg, który sięga w tym filmie do osobistej historii swojej rodziny. Jego żydowskie korzenie związane z Polską oraz doświadczenie Holokaustu stanowią ważne, choć nienarzucające się tło tej opowieści. To film o bólu egzystencjalnym — bólu, który nie zawsze ma jedno źródło, który bywa rozproszony, nieoczywisty i trudny do porównywania z cierpieniem innych.

Z perspektywy psychoterapeutycznej jest to obraz pokazujący, jak historia rodzinna bywa obecna w objawach, emocjach i relacjach, nawet jeśli nie jest wprost nazwana. Jak często próbujemy nadać sens własnemu cierpieniu, zestawiając je z doświadczeniami wcześniejszych pokoleń — i jak trudno bywa uznać własny ból jako wystarczająco ważny.

Po projekcji odbyła się rozmowa z twórcami filmu. W spotkaniu wzięli udział Ewa Puszczyńska — producentka takich filmów jak „Ida”, „Zimna wojna” czy „Strefa interesów” — oraz Michał Śliwkiewicz, kierownik produkcji do spraw obiektów zdjęciowych, odpowiedzialny za wybór lokacji m.in. do „Strefy interesów” i „Zimnej wojny”. Rozmowa pogłębiła refleksję nad odpowiedzialnością opowiadania historii osadzonych w miejscach naznaczonych pamięcią i znaczeniem.

Film, mimo swojej tematyki, zawiera także elementy humoru. Śmiech pełni tu funkcję regulacyjną — pozwala na chwilowy dystans wobec trudnych treści i jednocześnie zbliża bohaterów do siebie. To mechanizm dobrze znany również z praktyki terapeutycznej.

Osobiście poruszył mnie wątek relacji z babcią — bliskość, troska i ambiwalencja wpisane w tę więź. Przypomniały mi się słowa mojej babci Gieni, która kiedyś powiedziała:
„Każdy ma taki swój ból — i to nie jest tragiczna wiadomość.”
To zdanie trafnie oddaje sens tego filmu i jednocześnie tego, co często wybrzmiewa w pracy terapeutycznej: uznanie własnego cierpienia bez jego deprecjonowania czy porównywania.

To był seans, który pozostaje we mnie jako ważna refleksja — zarówno osobista, jak i zawodowa.

30/11/2025

"To nieprawda, że musimy biec,
Zdobywać szczyty i granice rzek
Zapominając, kim się tak naprawdę jest.
Cokolwiek dane nam - będziemy mieć,
Kim narodziliśmy się - prawdą jest,
Której przez całe życie należy strzec"

Subskrybuj nasz kanał: https://tiny.pl/tngqrKup album: https://tiny.pl/wcxr6Polub nasz profil na:FB: https://www.facebook.com/ShataQS/IG: https://www.instagr...

29/11/2025

Spotkanie poświęcone historii strażniczek obozowych na Majdanku i ich profilami psychologicznymi ponownie postawiło przede mną pytanie o ludzką naturę — o to, jak bardzo okoliczności mogą obudzić w człowieku zarówno okrucieństwo, jak i zdolność do zachowania resztek człowieczeństwa. Ta ambiwalencja pokazuje, że człowiek nosi w sobie zarówno potencjał dobra, jak i zła, a historia niejednokrotnie odsłania obie te możliwości.

Powracają do mnie słowa Viktora Frankla, twórcy logoterapii i psychiatry, który sam doświadczył rzeczywistości obozowej:
„Wszystko człowiekowi można odebrać, prócz jednego: ostatniej z ludzkich wolności — wolności wyboru własnego stanowiska w każdych warunkach.”

To zdanie przypomina mi, że nawet tam, gdzie wolność jest skrajnie ograniczona, istnieje przestrzeń decyzji. Okrucieństwo nie jest nieuchronnością — jest wyborem. Podobnie jak dobro.

Frankl zwracał uwagę, że człowiek często zmaga się z pustką egzystencjalną, z rozczarowaniem światem i ludźmi. Widzę w tym nie słabość, lecz potwierdzenie, że dotykamy fundamentalnych pytań o sens i odpowiedzialność. Dlatego tak bliska jest mi jego koncepcja autotranscendencji — zdolności przekraczania siebie, swoich impulsów i lęków, aby ukierunkować się ku wartościom, relacjom i działaniu, które odkrywa sens.

W mojej pracy terapeutycznej towarzyszę osobom w tej przestrzeni: tam, gdzie trud egzystencji spotyka się z możliwością wyboru; gdzie odpowiedzialność staje się drogą do wolności; a przekraczanie siebie otwiera drogę ku temu, co większe niż historia bólu, którą nosimy.

Wierzę, że choć nie mamy wpływu na wszystko, co nas spotyka, to — jak pisał Frankl — zawsze pozostaje nam wolność wyboru własnej postawy.
I właśnie w tej przestrzeni rodzi się nasze człowieczeństwo.

zdj. z wydarzenia "zwyczajne kobiety czy fanatyczne morderczynie?" w Muzeum Majdanek z zaproszeniem Urszuli Cur Psychologa, który specjalizuje się w profilowaniu sprawców przestępstw.

23/11/2025

Film „Sny o pociągach” — poetycka ekranizacja książki Denisa Johnsona — poruszył mnie do głębi. To opowieść o cichym, wrażliwym drwalu, którego życie splata się z miłością, stratą i nieuchronnym biegiem historii. Choć fabuła osadzona jest w Ameryce początku XX wieku, w czasie wielkich przemian i napięć, to właśnie przeżycia głównego bohatera stały się dla mnie centrum tej historii.

To film o kruchej codzienności rodziny, którą w jednej chwili przerywa tragedia — tak nagła i absolutna, że zmienia całe wewnętrzne pejzaże człowieka. Obserwujemy proces przechodzenia przez kolejne warstwy bólu: od pierwszego zanurzenia w żałobie, przez utratę sensu, aż po nieśmiałe próby odbudowania siebie, kiedy wszystko, co znane, rozsypuje się jak trociny pod toporem.

We mnie ta opowieść obudziła głęboką tęsknotę za Bliskimi, których już nie ma. Tę formę egzystencjalnej pustki, która zostaje, gdy odchodzą ci, których kochamy — i która jednocześnie przypomina o sile więzi, trwającej nawet wtedy, gdy fizyczna obecność zanika.

Mimo ciężaru tematu, film niesie również subtelną nadzieję. Jest w nim miejsce na spokój, na powolne dojrzewanie do wewnętrznego pojednania, na delikatny powrót do życia. Ogromną rolę odgrywają też obrazy natury — lasu, drzew, przestrzeni, które w moim osobistym doświadczeniu mają wymiar terapeutyczny. To właśnie w nich odnajduję oddech, ukojenie i przypomnienie, że procesy życia — choć niekiedy bolesne — mają swoją mądrość i rytm.

„Sny o pociągach” to dla mnie historia o żałobie, o miłości, o rozpadzie i powolnym scalaniu na nowo. O tym, że nawet kiedy świat pęka, w człowieku może pozostać zdolność do cichego ruchu naprzód.

Zdj. Kadr z filmu

23/11/2025

Zimowy las przypomina wejście do Narnii — tajemnicze, ciche, pełne obietnicy zmiany. W psychoterapii to Ty stajesz się odkrywcą tej przestrzeni, krok po kroku odzyskując wewnętrzną jasność. Być może każdy, kto choć raz marzył o Narnii, tak naprawdę marzył o miejscu, gdzie można poczuć się bezpiecznie. Terapia może stać się taką latarnią w zimowym lesie — ciepłym punktem, który prowadzi dalej.