Nowosądeckie Centrum Psychodynamiczne Małgorzata Serafin

03/02/2026

KONSULTACJE DIAGNOSTYCZNE CZYLI ETAP, KTÓRY POPRZEDZA PSYCHOTERAPIĘ W NASZYM CENTRUM.

„Każde leczenie zaczną się od starannie przeprowadzonej oceny diagnostycznej, a następnie omówieniu celów leczenia pacjenta i opcji terapeutycznych. Kiedy konsultacja, jest poprawnie zakończona i przy aktywnym udziale pacjenta, przygotowuje grunt pod zalecenia i leczenie.

Konsultacje rozpoczynają się od kompleksowej oceny, która skoncentrowana jest na prezentowanych przez pacjenta problemach, symptomach i nieprzystosowawczych cechach osobowości i poziomu organizacji osobowości. […]

Ocena diagnostyczna pomaga zarówno terapeucie, jak i pacjentowi zrozumieć charakter i stopień trudności pacjenta. Po zakończeniu oceny terapeuta dzieli się wrażeniami diagnostycznymi z pacjentem i współpracuje z nim, aby określić cele leczenia. Terapeuta opisuje opcje leczenia oraz ich relatywne ryzyko i korzyści, a także pomaga pacjentowi podjąć świadomą decyzję dotyczącą sposobu postępowania - decyzję, która odzwierciedla osobiste cele i potrzeby pacjenta, a która opiera się na ekspertyzie terapeuty. Pod koniec konsultacji pacjent powinien zrozumieć diagnozę i poznać, co i jak zaburza jego funkcjonowanie, określić konkretne i realistyczne cele leczenia; powinien mieć ogólną wiedzę na temat tego, co pociąga za sobą psychoterapia skoncentrowana na przeniesieniu, oraz powinien wyrazić zainteresowanie (lub jego brak) rozpoczęciem leczenia.”

Cyt. za: Eve Caligor, Otto F. Kernberg, John F. Clarkin, Frank E. Yeomans - Psychoterapia psychodynamiczna patologii osobowości. Leczenie self i funkcjonowania interpersonalnego, str. 263, tłum. M. Bazan, Polskie Towarzystwo Psychoterapii Psychodynamicznej; Kraków 2019.

02/02/2026

Widok Śnieżnego Księżyca z okien naszych gabinetów, nastraja dziś ciepło. Udanego tygodnia dla Państwa, dobranoc!

30/01/2026

PRZYCZYNY ZACHOWAŃ AGRESYWNYCH DZIECI I MŁODZIEŻY.

„Dzieci bez wsparcia ze strony rodziców, którym rodzice nie okazują zainteresowania, w których rodzinach brak jest związków uczuciowych, akceptacji, miłości, słowem, kiedy bardzo istotne potrzeby emocjonalne dziecka nie są zaspokajane, wówczas często dochodzi do spiętrzenia zachowań agresywnych. Frustracja potrzeb dziecka, szczególnie długo trwająca, uniemożliwia internalizowanie systemu wartości rodziców, powoduje przerwę w procesie budowania tożsamości dzieci w oparciu o relacje rodzinne, a tym samym skazuje je na budowanie jej w kontakcie z otoczeniem, ze środowiskiem dzieci i młodzieży, które z natury rzeczy dostarcza bardziej prymitywnych wzorców.
Często dochodzi nawet do pewnego wzmocnienia agresywnego zachowania, kiedy wybuch gniewu lub złości w pewnym sensie uwalnia dziecko od nadmiaru napięcia, co Kazimierz Pospieszyl nazywa funkcją katarktyczną wybuchów agresji.

Wybuch złości może odciążyć od nadmiaru wewnętrznego napięcia psychicznego, ale w efekcie może powodować poczucie winy, które z kolei jest współodpowiedzialne za powstawanie wewnętrznego konfliktu i powoduje ponownie intrapsychiczne napięcie. Zatem koło się zamyka i bywa, że dziecko nie jest w stanie się z niego wyrwać, co w efekcie tylko potęguje stres i wewnętrzne napięcie. Prezentowanie agresji, swojej wyższości i przewagi nad dzieckiem przez rodziców, używanie dziecka do wzmocnienia poczucia własnej wartości czy budowania swojego obrazu przez dorosłych, słowem, szereg nie tylko frustrujących, ale w pewnym sensie nadużywających aktywności rodzicielskich może wzmocnić agresywne zachowanie poza domem rodzinnym. Dzieci z rodzin, w których rodzice są wobec nich agresywne, uczą się agresji, ale również w wyniku niepokoju i wewnętrznego konfliktu pomiędzy chęcią obrony samego siebie, w tym również z użyciem agresji, a lękiem przed byciem odrzuconym stają się niespokojne, agresywne i nierzadko rozładowują swoje domowe frustracje poza domem, w szkole, na swoich rówieśników.

Obserwujemy często agresywne zachowania się dzieci, które stosują przemoc wobec swoich kolegów i koleżanek, przez co budujemy sobie obraz „złego” i „niegrzecznego” dziecka, a tymczasem to dziecko odreagowuje swoje wewnętrzne trudności i w pewnym sensie odwraca swoją sytuację - zamiast być ofiarą poniżania, wyzwisk, bicia, samo staje się kimś, kto poniża, wyzywa czy bije innych.”

Maciej Wilk - Socjoterapia wobec agresji rówieśniczej w Polskiej szkole. Perspektywa praktyków, str. 56-58, Sensum 2025.

28/01/2026

„Terapeuta swoim stosunkiem do pacjenta nadaje leczeniu emocjonalny charakter. Od pierwszej konsultacji nastawienie terapeuty wpływa na rozwój przymierza i potencjalnie na efekt terapeutyczny. Cele terapeuty TFP-E jest stać się osobą, z którą pacjent czuje motywację do budowania relacji, podczas gdy terapeuta jest skupiony na pacjencie i jego potrzebach, chroniąc relacje terapeutyczną w jak największym stopniu przed własnymi potrzebami (terapeuty) lub osobistymi zainteresowaniami. Ta asymetria, charakteryzująca się szczególnym skupieniem na potrzebach i doświadczeniu pacjenta wyróżnia relację terapeutyczną od innych i dąży do zaktywowania głównych systemów motywacyjnych, wraz z powiązanymi konfliktowymi relacjami z obiektem.

Terapeuta TFP-E jest aktywny, współpracujący, ciepły i okazujący troskę - daleki od przestarzałego wizerunku, wręcz karykatury terapeuty psychodynamicznego jako milczącego, anonimowego i powściągliwego w swoim stosunku do pacjenta i w trakcie interakcji z nim. Terapeuta TFP-E okazuje empatię i komunikuje chęć zrozumienia i niesienia pomocy. Terapeuta reaguje emocjonalnie na pacjenta i nie próbuje ukryć swoje osobowości. Jednocześnie nie mów on zbyt wiele o swoim życiu osobistym; jest zawodowo i emocjonalnie powściągliwy w swoich interakcjach z pacjentem. W odpowiedzi na to, co pacjent mówi i robi, terapeuta jest tolerancyjny, nie osądza i jest elastyczny, komunikujący swoją otwartość na wszystkie aspekty sytuacji wewnętrznej pacjenta, w tym te, które pacjent sam odrzuca.”

Cyt. za: Eve Caligor, Otto F. Kernberg, John F. Clarkin, Frank E. Yeomans - Psychoterapia psychodynamiczna patologii osobowości. Leczenie self i funkcjonowania interpersonalnego, str. 170, tłum. M. Bazan, Polskie Towarzystwo Psychoterapii Psychodynamicznej; Kraków 2019.

26/01/2026

„Gdy ratownicy wodni są ćwiczeni, pierwszą rzeczą, której się uczą jest to, że sami muszą być bezpieczni, zanim podejmą próbę ratowania tonących ofiar. Jeżeli ta sprawa nie zostanie załatwiona, dwoje ludzi może utonąć zamiast jednego. Możemy [my, psychoterapeuci] odnieść korzyść z tego rodzaju filozofii. Musimy ją stosować w naszym osobistym życiu i mieć pewność, że nasze własne potrzeby są zaspokojone, zanim będziemy próbować ratować innych. Jest naszym obowiązkiem mieć pewność, że robimy wszystko, co jest możliwe, aby trzymać nasze głowy ponad powierzchnią wody”
Glenn Gabbard

Nowy tydzień przed nami, lekkiego wyskoku w poniedziałek dla Państwa!

23/01/2026

DIAGNOZA, STRUKTURA I LECZENIE PATOLOGII OSOBOWOŚCI.

„Nasze podejście do leczenia patologii osobowości koncentruje się modyfikacji struktur psychologicznych. Spodziewamy się, że zmiany w obrębie tych struktur, koncentrujące się na tożsamości i procesach obronnych, znajdują swoje odzwierciedlenie tak w zmianach objawowych i behawioralnych, ja również w ogólnej poprawię samopoczucia i satysfakcji z życia. W naszym podejściu do leczenia patologii osobowości z wyższego poziomu, gdzie patologia tożsamości jest nieobecna lub względnie łagodna, zmierzamy do zintegrowania konfliktowych aspektów doświadczania jednostki z już dość dobrze skonsolidowanym poczuciem self. W naszym podejściu do leczenia cięższych zaburzeń osobowości, w których obecna jest znaczna, w sensie klinicznym, patologia tożsamości, dążymy do osiągnięcia większego stopnia konsolidacji tożsamości.

W obu modelach terapeutycznych koncentrujemy się na dominujących, zinternalizowanych wzorcach relacji pacjenta, badając sposoby, w jakich wzorce te organizują sposób doświadczenia przez pacjenta siebie i otaczającego świata.”

Cyt. za: Kernberg O., Calogor E., Clarkin J., 2019. Psychoterapii Psychodynamucznej w Patologii osobowości z wyższego poziomu 279-280. tłum. A. Sieniawska, Krakowskie Centrum Psychodynamiczne.
Foto: Galeria własna.

21/01/2026

ZAKRES RELACJI SEKSUALNYCH WŚRÓD PACJENTÓW Z OSOBOWOŚCIĄ BORDERLINE (BPO)

„Miłość i seksualność nie w pełni się pokrywają. Seksualność łączy elementy libidinalne i agresywne i do pewnego stopnia jest na rozdrożu pomiędzy tymi dwoma. Celem TFP jest rozwój dojrzałego i intymnego życia seksualnego, zwłaszcza w przypadkach, kiedy jest ono zahamowane lub przytłaczająco infiltrowane przez agresję. Badamy wątki związane z historią seksualną, samoregulacją pacjenta oraz aspektami seksualnymi, które pojawiają się w leczeniu. […]

Głębiej zaburzeni pacjenci borderline mogą prezentować barak możliwości osiągnięcia centralnej przyjemności w normalnej seksualności. Pacjenci ci mogą nie znajdować przyjemności w żadnym seksualnym rozładowaniu, włączając w to masturbację, oraz nie odczuwać pragnień seksualnych wobec kogokolwiek. W ich wspomnieniach często dominują historie poważnych traumatycznych doświadczeń, fizycznego lub seksualnego wykorzystania oraz brak jakiegokolwiek przywiązania do kochającego obiektu rodzicielskiego. Cele leczenia dla tych pacjentów są w sferze seksualnej ograniczone. Terapia może najpierw pomóc im dotrzeć do możliwości idealizacji innej osoby i ekspresji pragnień idealizowanej relacji. Poprzez dalsze leczenie i integrację idealizowanego i prześladowczego obrazu pacjent może ustanowić oddane przywiązanie, które obejmuje uczucie, ale ten typ pacjenta może okazywać brak zdolności do odczuwania namiętnej miłości.

Pacjenci z organizacją osobowości borderline z narcystyczną strukturą osobowości są skłonni do podniecenia seksualnego, jednak bez możliwości nawiązania prawdziwych, głębokich więzi emocjonalnych. Wielu z nich nigdy nie było zakochanych. Zauważalny promiskuityzm tych osób często połączony jest z pragnieniem i podnieceniem seksualnym wobec osoby, która uważana jest przez innych za atrakcyjną i pożądaną. Przy takim typie przywiązania spełnienie seksualne może gratyfikować potrzebę podboju, ale może też pociągnąć za sobą nieświadomy proces konieczności poczucia się wyższościowych i dewaluującym wobec innych, co skutkuje zanikiem zarówno podniecenia seksualnego, jak i zainteresowania drugą osobą.”

Cyt. za: Kernberg O., Calogor E., Clarkin J., 2015. Psychoterapia skoncentrowana na przeniesieniu w leczeniu zaburzeń osobowości borderline st. 349-351, tłum. Maria Bazan, Polskie Towarzystwo Psychoterapii Psychodynamicznej
Fot: Galeria własna.

20/01/2026

NABÓR DO GRUPY PSYCHOTERAPEUTYCZNEJ DLA MŁODZIEŻY OTWARTY!!

Szanowni Państwo, chcemy poinformować, że od grudnia ruszyła rekrutacje do grupy terapeutycznej dla młodzieży.

Terapia grupowa to forma pracy dedykowana dla młodzieży (14 - 19 lat), która doświadcz trudności w relacjach, kryzysów rozwojowych, kryzysów depresyjnych, lęków.

Dorastanie to czas intensywnych zmian emocjonalnych, edukacyjnych i tożsamościowych, kiedy młodzież często doświadcza napięć, niepewności, trudności w relacjach czy obniżonego nastroju. Grupa psychoterapeutyczna jest przestrzenią, w której nastolatkowie mogą wspólnie przyglądać się swoim emocjom i relacjom z rówieśnikami, otrzymując wsparcie zarówno od terapeutów, jak i od siebie nawzajem.

CELE TERAPII:
🎯zmiany w postawach i sposobach zachowania pacjenta, które umożliwiają mu samodzielne i skuteczne rozwiązywanie trudności,
🎯zmniejszenie/ eliminacja objawów
🎯poprawa funkcjonowania pacjenta w relacjach z innymi
🎯dobre przystosowanie do środowiska społecznego w którym żyje.

Psychoterapia grupowa jest procesem terapeutycznym w którym bierze udział określona grupa osób pod okiem dwóch psychoterapeutów psychodynamicznych, którzy przez cały czas trwania procesu, superwizją swoją pracę u certyfikowanego superwizora PTPPd i certyfikowanego superwizora TFP - Transference - Focused Psychotherapy.

Rekrutacje do grupy będą poprzedzane indywidualnymi konsultacjami z terapeutami prowadzącymi grupę w ośrodku (kilka sesji diagnostycznych). Psychoterapia grupowa będzie prowadzona w podejściu psychodynamicznym ze szczególnym uwzględnieniem leczenia struktury osobowości TFP - Transference - Focused Psychotherapy.

Zapraszamy do zapisów!
Nowosądeckie Centrum Psychodynamiczne Małgorzata Serafin

Centrum powstało z myślą stworzenia miejsca, gdzie można leczyć osoby zmagajaca się z trudnościami psychicznymi. Psychoterapia dzieci, młodzieży i dorosłych ze szczególnym uwzględnieniem leczenia struktury osobowości TFP-Transference-Focused Psychotherapy

20/01/2026

PSYCHOTERAPIA DZIECI I MŁODZIEŻY

Główną formą pomocy dzieciom i młodzieży, prowadzoną przez psychoterapeutów ośrodka jest psychoterapia indywidualna. Proces psychoterapii jest zawsze poprzedzony etapem konsultacji z psychoterapeutą, który polega na wstępnym rozeznaniu charakterystyki trudności z jaką zgłasza się pacjent, zaproponowaniu możliwości uzyskania pomocy i jeśli zachodzi taka potrzeba, zakwalifikowaniu do psychoterapii.

Leczenie odbywa się poprzez regularny kontakt pacjenta z terapeutą oraz pracę nad zachowaniami, myślami i emocjami, które utrudniają funkcjonowanie poprzez różnego rodzaju objawy, które prowadzą do cierpienia pacjenta. Niekiedy psychoterapeuta może zalecić konsultację z psychiatrą, bądź inny specjalistą celem uzupełnienia diagnozy psychologicznej.

Psychoterapią dzieci i młodzieży w Nowosądeckie Centrum Psychodynamiczne Małgorzata Serafin zajmują się: mgr Małgorzata Trybulska, mgr Karolina Kuźma, mgr Ewa Karpierz oraz Wioletta Migacz Lorek.

TFP-A (Transference Focused Psychoteraphy for Adolescents) metoda leczenia dla nastolatków i dzieci, które cierpią na poważne zaburzenia osobowości.

19/01/2026

ROLA RELACJI MIĘDZYLUDZKICH W TFP

„Kwestia, w jakim stopniu bezpośrednia, pomocna relacja pomiędzy terapeutą a pacjentem jest ważna, stanowi temat bardzo często omawiany w literaturze (Mitchell i Aron 1999). W normalnych okolicznościach relacje międzyludzkie są dla ludzi pomocne. Tymczasem im większe zaburzenie pacjenta, tym mniejsza jego zdolność do interakcji w obrębie zwyczajnej ludzkiej relacji. Na tym polega dramat poważnej patologii osobowości: zwyczajne kanały wzajemności w komunikacji i naprawianiu krzywd w relacji z innymi są zniekształcone i niesprawne. W przeciwieństwie do założenia, iż to przyjazna, zdolna do dzielenia się relacja międzyludzka pozwala pacjentowi na czynienie postępów, to właśnie zgłębienie intensywnych, negatywnych emocji - poprzez analizę przeniesienia - stopniowo umożliwia pacjentowi zaakceptowanie nowej relacji jako czegoś wartościowego, co może wykorzystać do czynienia postępów i osiągnięcia satysfakcji. To właśnie praca dokonywana w terapii daje pacjentowi możliwość wyzwolenia się z pułapki zafiksowanych, wewnętrznych obrazów, jakie determinują odbiór innych osób, aby móc poznać je jako odmienne i niepowtarzalne. Relacja z terapeutą stanowi nieokreślony rezultat obecny prawdopodobnie w każdym rodzaju leczenia, tym niemniej jest on szczególnie znaczący w TFP oraz w innych terapiach analitycznych pacjentów, których wewnętrzne obrazy i projekcje niszczą zdolność do głębszych odniesień.”

Cyt. za: Kernberg O., Calogor E., Clarkin J., 2015. Psychoterapia skoncentrowana na przeniesieniu w leczeniu zaburzeń osobowości borderline st. 71-72, tłum. Maria Bazan, Polskie Towarzystwo Psychoterapii Psychodynamicznej
Fot: Galeria własna.

17/01/2026

„Ze względu na charakter współczesnej kultury, wielu pacjentów czuje się dziś, jak popsute maszyny i żyje iluzoryczną nadzieją, że psychoterapeuta szybko ich naprawi kilkoma błyskotliwymi wskazówkami psychologicznymi. Nic mi nie wiadomo o jakichkolwiek naukowych podstawach dla twierdzenia, że człowiek przypomina maszynę, którą naprawi dawka informacji czy racjonalnych argumentów. Propagowanie takich koncepcji uważam wręcz za niebezpieczne, zwłaszcza w czasach, w których jednym z największych wyzwań dla naszej przyszłości będzie zrozumienie i określenie dokładnych różnic między AI a człowiekiem. Patrzmy szerzej. Dzięki temu zawsze mamy szansę zobaczyć trochę więcej”.

Prof. dr hab. Mateusz Stróżyński, „Patrzmy szerzej”, Eksperci o ustawie - Grupa robocza ds. nad ustawą o zawodzie psychoterapeuty, 2025.
Foto: Galeria własna.

Dobrego weekendu dla Państwa, łączymy serdeczności!

16/01/2026

GŁĘBOKA RELACJA.

Głęboką relacja z obiektem oznacza zdolność do namiętnej miłości; tolerancji ambiwalencji (w tym sensie, że wszelkie frustracje lub rozczarowania, które powodują wściekłość, mogą być wrażane bez zagrożenia podstawowemu zaangażowaniu miłości); zainteresowania osobowością partnera; troską o przyjemność drugiej osoby płynąca ze wspólnego codziennego życia; oraz odczuwania szczęścia z powodu stabilności relacji. W takiej intymnej relacji z obiektem nie ma miejsca na grę o „władzę”, a będzie mieć miejsce poczucie sprawiedliwego rozkładu obowiązków i wzajemnej pomocy, zdolność do odczuwania przyjemności bliskości, a także tolerancja odrębności. Nieuniknioną obecność konfliktów edypalnych - razem z ich lękami przed triangulacją oraz triangulacyjną zemstą, zazdrością wyrastającą z lęku, że ktoś inny będzie bardziej atrakcyjny dla partnera, pokusa ustanowienia równoległej relacji z drugą osobą jako mściwe odwrócenie ról w dziecięcym doświadczaniu wykluczenia w triangulacji - powinna być znośna bez takich fantazji uzyskania władzy i kontrolującego zachowania jednostki (Kernberg, 1995). Wszytko to jest związane z tolerancją ambiwalencji oraz odzwierciedla ją; wskazuje także na osiągnięcie zdolności do głębokiej relacji miłosnej.
Oczywiście wyraźna tożsamość seksualna, która pociąga za sobą stabilny, przeważający wybór heteroseksualnego lub homoseksualnego partnera, harmonijna akceptacja zachowań zgodnych z tożsamością seksualną jednostki oraz silną idealizacja drugiej osoby, oferująca spełnienie poszukiwań edypalnego ideału jednostki, również związane są ze zdolnością do namiętności seksualnej. Zatem emocjonalne nasilenie miłości, podziw dla osobowości drugiej osoby oraz siła erotycznego pożądania zbiegają się razem z w zdolność do zapoczątkowania relacji poprzez zakochanie oraz przekształcenia zakochania w stabilny rozwój utrwalonej relacji miłosnej, zgodnej ze wskaźnikiem zdolności do głębokiej relacji z obiektem. Pragnienie stania się parą odzwierciedla również nieświadomą identyfikację z idealnym obrazem pary rodzicielskiej, para ośmiela się identyfikować z jej rolą albo ustanowić lepszą relację niż ta łącząca własnych rodziców jednostki.”

Cyt. za: O. Kernberg, "Leczenie ciężkich zaburzeń osobowości. Przepracowanie agresji i odzyskanie erotyzmu", tłum. H.Nowacki, PTPPd, Kraków 2021, s.238.
Foto. Galeria własna.