Gabinet psychoterapii „My way” Rafał Zieliński

01/05/2026

29/04/2026

Dobrego dnia

25/04/2026

Czułość dla mnie to poczucie bezpieczeństwa.
Łagodne spojrzenie z bezdźwięcznym komunikatem „jestem, słyszę, rozumiem”.
Ta czułość, która się zdarza pomiędzy chwilą uważnienia emocji, mnie i akceptacją.
To te momenty spotykania się stóp pod stołem, dłoni w towarzystwie netflixa i przygotowywanych rankiem kubków kawy z cynamonem.
To codzienne widzenie siebie w niespektakularnej, banalnej rzeczywistości czterech ścian.
Po cichu.
Czule.

25/04/2026

Zło może urosnąć.
Stoję tu samotny, stoję tu z przypadku, jak prawdopodobnie całe życie. (…) Za mną jest nicość. Nicość, w którą odeszły setki tysięcy ludzi, których odprowadzałem do wagonów. Nie mam prawa mówić w ich imieniu, bo nie wiem, czy ginęli z nienawiścią, czy katom przebaczali. I już się tego nikt nie dowie. Ale mam obowiązek, żeby pamięć o nich nie zaginęła. Wiem, że potrzebna jest pamięć o tych kobietach, dzieciach, ludziach starych i młodych, którzy odeszli w nicość, zostali zamordowani bez sensu i bez powodu. (…)
Zrozumiałem wtedy, że każdy człowiek może okazać się zdolny do popełnienia tak strasznych rzeczy i że przed tym trzeba ludzi przestrzegać. (…) I dziś wciąż w każdym z nas kryje się atawistyczna skłonność do niszczenia, zabijania. Nad tą skłonnością trzeba zapanować. (…)
Trzeba więc pilnować, by kultura pielęgnowała dobroć, nie nienawiść. Wojna się skończyła, a my ciągle tego nie potrafimy. Najlepsze uniwersytety europejskie, a takim jest Sorbona, w najbardziej demokratycznym państwie, a takim jest Francja, mogły wykształcić największych ludobójców, bo takim był Pol Pot. To znaczy, że nie dość dobrze uczymy, system edukacyjny jest zły. Bo nienawiść dużo łatwiej wzbudzić, niż skłonić do miłości. Nienawiść jest łatwa. Miłość wymaga wysiłku i poświęcenia.
Pozwalamy, żeby na ulicach miast demokratycznych krajów, w imię swobód demokratycznych, odbywały się parady nienawiści i nietolerancji. To zły znak. I to nie jest demokracja, bo demokracja nie polega na przyzwoleniu na zło, nawet najmniejsze, bo ono może nie wiadomo kiedy urosnąć. Musimy uczyć w szkołach, w przedszkolach, na uniwersytetach, że zło jest złem, że nienawiść jest złem i że miłość jest obowiązkiem. Musimy walczyć ze złem tak, żeby ten, który czyni zło, zrozumiał, że nie będzie dla niego litości.

Marek Edelman

18/04/2026

Świetna książka profesora Przemysława Bąbla.

Wyjaśnia, czym naprawdę jest psychoterapia, czy jest leczeniem, relacją, biznesem, a może polem ideologicznej walki?

W Wojnie o psychoterapię prof. dr hab. Przemysław Bąbel podejmuje bezkompromisową analizę sporu. Środowisko psychoterapeutów walczy ze sobą, a stawką są nie tylko wpływy i pieniądze, lecz przede wszystkim bezpieczeństwo i dobro pacjentów.

Autor pokazuje, czym psychoterapia jest w świetle współczesnej wiedzy naukowej, kto powinien ją prowadzić i dlaczego metody o nieudowodnionej naukowo skuteczności nie są niewinną alternatywą, lecz realnym zagrożeniem dla zdrowia publicznego. Demaskuje mechanizmy, w których nauka przegrywa z ideologią, marketingiem i interesami ekonomicznymi, a decyzje systemowe podejmowane są wbrew danym.

17/04/2026

Punkt widzenia od punktu stania;)

16/04/2026

Smartfon-Dziecko-Przeczytaj

Według danych Państwowego Instytutu Badawczego NASK, 45% polskich dzieci otrzymuje pierwszy smartfon przed ukończeniem 9. roku życia, a młodzież spędza przed ekranem średnio pięć godzin dziennie.

Gwałtowne reakcje po zabraniu urządzenia (np. płacz, wybuchy złości) stanowią przede wszystkim fizjologiczną odpowiedź niedojrzałego układu nerwowego na nagłe odcięcie od źródła intensywnej stymulacji.

Oczekiwanie od dziecka samokontroli i samodzielnego zrezygnowania z urządzenia na rzecz innych aktywności przekracza jego naturalne możliwości rozwojowe.

Brak higieny w korzystaniu ze smartfona związany jest z diagnozowaniem problemów z koncentracją, opóźnień mowy, trudności w regulacji emocjonalnej i poczucia osamotnienia, zaburzeń psychicznych, w tym zachowań samouszkadzających i samobójczych.

Korzystanie ze smartfona generuje nagłe wyrzuty dopaminy znacznie silniejsze niż te towarzyszące naturalnym aktywnościom (takim jak chociażby spacer czy przytulenie ukochanej osoby), mózg zostaje oszukany. Zaczyna błędnie traktować smartfon jako bodziec najważniejszy – wręcz biologicznie niezbędny do przetrwania.
Smartfony wymuszają te silne piki dopaminowe dziesiątki razy dziennie przy absolutnie zerowym nakładzie sił.



W wieku dorastania następuje ogólny szczyt aktywności układu nagrody oraz nasilenie zachowań ukierunkowanych na poszukiwanie wszelkiego rodzaju gratyfikacji. Jednocześnie rozwój mózgu na tym etapie charakteryzuje się priorytetyzowaniem relacji rówieśniczych i niezwykle silną potrzebą akceptacji. Sprawia to, że owa biologiczna podatność ujawnia się najmocniej właśnie w kontekście społecznym – to przynależność do grupy i uwaga rówieśników stają się dla nastolatka najsilniejszą możliwą nagrodą.

Narażanie układu nerwowego na sztuczną stymulację już od wczesnego dzieciństwa „programuje” mózg na oczekiwanie ciągłych wyrzutów dopaminy. Wskutek neuroplastyczności połączenia odpowiadające za szybką gratyfikację ulegają stałemu wzmacnianiu. Jednocześnie w procesie przycinania synaptycznego osłabiane są nieużywane szlaki nerwowe, w tym obwody kluczowe dla samokontroli. W efekcie komunikacja między układem nagrody a korą przedczołową, pełniącą funkcję neurobiologicznego hamulca impulsów, ulega osłabieniu.
Kiedy po fazowym wyrzucie dopaminy następuje opisywany wcześniej spadek nastroju i deficyt motywacji, dziecko odruchowo sięga po znane źródło szybkiej ulgi – ekran. Prowadzi to do zamknięcia błędnego koła i wykształcenia klasycznego mechanizmu tolerancji. Z czasem układ nerwowy obniża bazową zdolność syntezy dopaminy, przez co pierwotny bodziec przestaje wystarczać.
Powstaje uzależnienie behawioralne. Mechanizm jest podobny jak do uzależnienia od alkoholu czy innych substancji psychoaktywnych.

Zaobserwowano również, że u 18-miesięcznych dzieci każde dodatkowe 30 minut przed ekranem dziennie wiąże się ze znacząco wyższym ryzykiem opóźnienia mowy.

Oprócz trudności poznawczych, badania sugerują również istnienie potencjalnego związku nadużywania telefonów z obniżeniem dobrostanu psychicznego młodzieży. Prócz tego pojawiają się zaburzenia związane z :

kliniczną depresją ,

przewlekłą bezsennością,
podwyższoną impulsywnością,
problemami somatycznymi oraz
otyłością.
Poczucie izolacji i bezradności dodatkowo potęguje cyberprzemoc, z którą mierzy się już co trzeci nastolatek (NASK, 2025).

Obrazu tego dopełnia powszechny, dojmujący brak motywacji do działania – problem, który w badaniu „Młode Głowy” (2023) młodzież sama wskazuje jako swoją największą codzienną trudność.

Zarówno badania podłużne, jak i eksperymenty wskazują na ciekawą zależność: intensywne korzystanie z mediów społecznościowych często bywa predyktorem gorszego nastroju, podczas gdy czasowa rezygnacja z nich – lub zastąpienie ich bezpośrednimi interakcjami – potrafi wymiernie poprawić codzienne samopoczucie i ogólny dobrostan psychiczny.

Mechanika cyfrowego świata nie uderza we wszystkich po równo. Raporty (m.in. NASK) jednoznacznie wskazują, że w wirtualne interakcje na platformach społecznościowych angażują się przede wszystkim dziewczęta, podczas gdy chłopcy częściej wybierają gry wideo (które, jak dowodzi badanie ABCD, nie są destrukcyjne poznawczo, a wręcz – korzystne).

Z tą asymetrią zachowań wyraźnie współwystępują niepokojące statystyki dotyczące zdrowia psychicznego. Analizy Twenge (2018) ukazują, że obserwowany w ostatnich latach kryzys psychologiczny młodzieży dotyczy w szczególności młodych kobiet. Między 2010 a 2015 rokiem odnotowano aż 58% wzrost wskaźników klinicznej depresji u dziewcząt oraz 14% wzrost czynników ryzyka samobójczego w Stanach Zjednoczonych.

Według teorii ról społecznych, dziewczęta są silniej socjalizowane do dbania o relacje interpersonalne i pozycję w grupie, przez co ich neuronalna wrażliwość na rówieśniczą informację zwrotną w sieci jest bardzo wysoka.
Kluczowe znaczenie ma również nieustanne porównywanie społeczne pod kątem wyglądu. Dziewczęta są wyjątkowo podatne na presję wyidealizowanej sylwetki.

Amerykańska Akademia Pediatrii (AAP) oraz WHO zalecają dzieciom do 18–24. miesiąca życia całkowity brak kontaktu z ekranami (z wyjątkiem wideorozmów). Dla dzieci w wieku 2–5 lat limit powinien wynosić maksymalnie jedną godzinę dziennie. Powyżej 5. roku życia zaleca się ograniczenie czasu ekranowego do mniej niż dwóch godzin, kładąc nacisk na to, by technologia nie wypierała snu i aktywności fizycznej.
Skuteczność oddziaływań wychowawczych zależy od postawy dorosłego – brak higieny cyfrowej u rodziców z góry uniemożliwia skuteczną psychoedukację dziecka.



Źródło: instytutsprawobywatelskich.pl

10/04/2026

Dla każdego coś miłego

Design Museum Kopenhaga

07/04/2026

https://www.facebook.com/share/v/1Fe3bmJzay/?mibextid=wwXIfr