Terapia i edukacja relacyjna

Misja

Podejście relacyjne w terapii i edukacji nie jest nowe. Było postulowane już kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt lat temu przez wielu specjalistów w Polsce i na świecie. Podejście to jest traktowane jako alternatywne względem podejścia poznawczo-behawioralnego, lecz zgodnie z założeniem o konieczności wdrażania oddziaływań holistycznych powinno raczej z nim współwystępować, a nawet się uzupełniać. Oba z nurtów, relacyjne i poznawczo-behawioralne wydają się potrzebne i wartościowe. Oba mogą pomóc dziecku znacznie lepiej radzić sobie z wyzwaniami codziennego życia, o ile - co jest niewyobrażalne i niedopuszczalne - nie wiążą się z krzywdzeniem drugiego człowieka. Dobrze, etycznie prowadzona terapia i edukacja są doświadczeniami pozytywnymi, nie wywołującymi u dziecka dystresu, nadmiernego napięcia, intencjonalnie wywoływanego płaczu czy frustracji. Te bowiem na dłuższą metę mogą przynieść bardzo poważne konsekwencje w postaci nerwic, lęków, depresji czy innych zaburzeń psychicznych powstałych na skutek utrzymującego się wysokiego poziomu kortyzolu. Skuteczna terapia i edukacja są więc aktywnościami wspierającymi, pozytywnymi, w trakcie których – oczywiście – dziecko czy osoba dorosła próbuje przekraczać swoje „granice komfortu”, mierzy się z nowymi dla siebie sytuacjami, uczy się nowych rzeczy, lecz jest to dla niego/niej, jeśli nie zawsze natychmiast przyjemne, to przynajmniej neutralne, a na pewno bezpieczne.