14/02/2026
🎿 Narciarstwo alpejskie należy do sportów o najwyższym ryzyku urazów stawu kolanowego.
Badania epidemiologiczne pokazują, że:
▪️ staw kolanowy odpowiada za ok. 30–35% wszystkich urazów w narciarstwie alpejskim,
▪️ zerwanie więzadła krzyżowego przedniego (ACL) stanowi 15–21% wszystkich urazów u dorosłych narciarzy rekreacyjnych, co czyni je najczęstszym pojedynczym urazem kolana
[Posch et al., Int J Environ Res Public Health, 2020]
W analizach klinicznych urazów kolana u narciarzy wykazano ponadto, że:
▪️ w około 64,5% przypadków urazów stawu kolanowego dochodzi do uszkodzenia ACL, często współistniejącego z uszkodzeniami innych struktur (łąkotki, MCL, LCL),
co podkreśla centralną rolę ACL w mechanizmach urazowych kolana w narciarstwie
[analizy retrospektywne urazów kolana u rekreacyjnych narciarzy (m.in. dane kliniczne cytowane w literaturze urazowej]
Badania biomechaniczne i analizy wideo wykazały, że najczęstym mechanizmem urazu ACL w narciarstwie jest tzw. „slip–catch” – nagłe złapanie krawędzi narty prowadzące do koślawości kolana i rotacji wewnętrznej, szczególnie w nodze zewnętrznej
[Bere et al., Am J Sports Med, 2011]
Podczas skrętów narciarskich:
▪️ największe obciążenia przenosi noga zewnętrzna,
▪️ siły działające na staw kolanowy mogą przekraczać 3× masę ciała, zwłaszcza przy zmęczeniu i błędach technicznych
[Heinrich et al., Sports Biomechanics, 2012]
💜 Dlatego przygotowanie motoryczne przed sezonem narciarskim nie jest dodatkiem, lecz elementem profilaktyki urazów.
Wzmocnienie, stabilizacja i kontrola ruchu realnie wpływają na zmniejszenie ryzyka uszkodzeń ACL i innych struktur kolana 💜
