Centrum Terapii HAAK

Centrum Terapii HAAK ▫️ Psychoterapia, pomoc seksuologiczna, diagnoza ADHD, spektrum autyzmu, niezgodność płciowa
▫️ Poznań
▫️ 570 552 331
recepcja@dominikhaak.pl

Syndrom „nie dość q***r” (q***r imposter syndrome) to doświadczenie, w którym osoba LGBT+ ma poczucie, że nie spełnia „w...
26/03/2026

Syndrom „nie dość q***r” (q***r imposter syndrome) to doświadczenie, w którym osoba LGBT+ ma poczucie, że nie spełnia „wystarczająco” kryteriów przynależności do społeczności. Może myśleć: „nie mam lewicowych poglądów, więc się nie liczę”, „nie jestem wystarczająco wyzwolona i kolorowa”, „inni są bardziej narażeni na dyskryminację niż ja”.

Nie chodzi tu o brak tożsamości, lecz o lęk przed byciem uznaną za „nieautentyczną”. Źródłem tego mechanizmu bywają stereotypowe narracje o tym, jak powinna wyglądać dana orientacja czy ekspresja płciowa. Gdy społeczny obraz jest wąski, wiele realnych historii się w nim nie mieści. Główny przekaz medialny i aktywistyczny zakłada pewne standardy dotyczące bycia osobą LGBT+, których wiele osób nie jest w stanie już spełnić. Geje, lesbijki prezentujące się femme, osoby biseksualne - mogą mieć współcześnie wrażenie, że ich bycie LGBT+ jest już niewystarczająco ,,q***r''.

To doświadczenie może prowadzić do wycofywania się ze społeczności, minimalizowania własnych przeżyć lub ciągłego porównywania się z innymi. Zamiast poczucia przynależności pojawia się poczucie testu do zdania.

Mówienie o byciu „nie dość q***r” pomaga oddzielić autentyczną tożsamość od presji norm — także tych funkcjonujących wewnątrz społeczności. Tożsamość nie wymaga spełniania progów ani udowadniania czegokolwiek, bycie osobą LGBT+ to bycie osobą nieheteroseksualną, z niezgodnością płciową, a nie posiadanie konkretnych poglądów, czy wyglądu.

I-sharing to pojęcie z psychologii relacji opisujące szczególny rodzaj bliskości, w którym dwie osoby doświadczają poczu...
24/03/2026

I-sharing to pojęcie z psychologii relacji opisujące szczególny rodzaj bliskości, w którym dwie osoby doświadczają poczucia wspólnego „ja”. Nie chodzi tu o podobieństwo demograficzne czy wspólne zainteresowania, lecz o momenty, w których ktoś ma wrażenie: „ta osoba przeżywa świat tak jak ja”.

Może to dotyczyć podobnego poczucia humoru, identycznej reakcji na absurd sytuacji, zbieżnych emocji w ważnym momencie czy głębokiego zrozumienia bez wielu słów. To doświadczenie bywa bardzo intensywne i często stanowi fundament silnego poczucia więzi.

Badania pokazują, że i-sharing może budować poczucie wyjątkowości relacji — nawet silniej niż obiektywne podobieństwa, takie jak wiek, wykształcenie czy styl życia. To subiektywne wrażenie „bycia na tej samej fali” bywa kluczowe dla poczucia dopasowania w przyjaźni czy związku.

Jednocześnie warto pamiętać, że silne poczucie wspólnego „ja” może czasem prowadzić do idealizacji relacji i pomijania różnic. Zdrowa bliskość nie polega na zlewaniu się w jedność, lecz na umiejętności bycia sobą przy jednoczesnym poczuciu zrozumienia.

Nazwanie i-sharing pomaga lepiej zrozumieć, dlaczego z niektórymi osobami kontakt jest od razu „głęboki”, a z innymi — mimo obiektywnego dopasowania — brakuje tej szczególnej iskry porozumienia.

Crush fe**sh to rzadko omawiana preferencja s*ks*alna, w której źródłem pobudzenia jest obserwowanie lub wyobrażanie sob...
22/03/2026

Crush fe**sh to rzadko omawiana preferencja s*ks*alna, w której źródłem pobudzenia jest obserwowanie lub wyobrażanie sobie miażdżenia przedmiotów, a czasem także małych obiektów czy istot, najczęściej stopą lub ciężarem ciała. Kluczowym elementem nie jest sam kontakt fizyczny, lecz symbolika siły, kontroli i dominacji.

To jedno z tych zjawisk, które wzbudzają szczególnie silne emocje i sprzeciw, zwłaszcza gdy pojawia się w kontekście krzywdzenia żywych stworzeń. Z tego powodu w wielu krajach materiały pokazujące takie działania wobec zwierząt są nielegalne i traktowane jako przemoc. W dyskusjach psychologicznych podkreśla się więc wyraźnie różnicę między fantazją a realnym działaniem oraz kwestię etycznych granic.

Jak w przypadku wielu fetyszy, mechanizm nie dotyczy samego obiektu, lecz znaczeń z nim związanych: władzy, napięcia, intensywnych bodźców czy kontroli. Dla części osób jest to wyłącznie obszar wyobraźni i symboliki. Jednocześnie to preferencja należąca do najbardziej niszowych i trudnych do społecznej akceptacji, właśnie ze względu na skojarzenia z krzywdą.

Rozmowa o takich zjawiskach w kontekście edukacyjnym nie polega na ich promowaniu, lecz na próbie zrozumienia, jak różnorodna potrafi być ludzka s*ks*alność oraz gdzie przebiegają granice bezpieczeństwa i odpowiedzialności.

Moe-fobia bywa czasem błędnie interpretowana jako forma rasizmu wobec osób azjatyckiego pochodzenia. W rzeczywistości to...
19/03/2026

Moe-fobia bywa czasem błędnie interpretowana jako forma rasizmu wobec osób azjatyckiego pochodzenia. W rzeczywistości to uproszczenie, które nie oddaje istoty tego zjawiska. Moe-fobia nie dotyczy realnych osób ani azjatyckich rysów twarzy jako takich. Odnosi się do specyficznej estetyki wizualnej wywodzącej się z anime i mangi.

Reakcje określane jako moe-fobia najczęściej uruchamiają się wobec przedstawień postaci stylizowanych na bardzo młode, delikatne, infantylizowane lub przesadnie „słodkie”, często z charakterystyczną mimiką, gestami i sposobem ekspresji typowym dla konwencji anime. Kluczowe jest tu wrażenie niedojrzałości lub „dziecięcości”, zwłaszcza gdy takie postacie są umieszczane w kontekstach erotycznych.

Dyskomfort nie wynika więc z pochodzenia kulturowego estetyki, lecz z napięcia wokół granic wieku, zgody i s*ksualizacji młodości. Dla części osób takie obrazy uruchamiają silne reakcje emocjonalne — od niepokoju po obrzydzenie — szczególnie jeśli mają one własne doświadczenia przemocy lub są wyczulone na tematykę wykorzystywania.

Warto podkreślić, że moe-fobia nie funkcjonuje jako pojęcie kliniczne. Nie jest diagnozą ani jednostką opisywaną w klasyfikacjach zaburzeń psychicznych. Pojawia się głównie w dyskusjach internetowych, analizach kulturowych i rozmowach o popkulturze, gdzie służy nazwaniu określonego typu reakcji na estetykę i narracje wizualne.

Nazwanie moe-fobii nie ma na celu stygmatyzowania gustów ani twórców. Raczej pomaga uporządkować debatę i oddzielić krytykę konwencji artystycznej od uprzedzeń wobec realnych ludzi. Pokazuje też, że estetyka nie jest neutralna — może uruchamiać bardzo różne znaczenia i emocje, zależnie od doświadczeń odbiorcy i kontekstu kulturowego.

Handballing to niszowa praktyka s*ks*alna polegająca na wprowadzaniu całej dłoni (czasami po łokieć) do pochwy lub odbyt...
17/03/2026

Handballing to niszowa praktyka s*ks*alna polegająca na wprowadzaniu całej dłoni (czasami po łokieć) do pochwy lub odbytu. W przeciwieństwie do wielu innych form aktywności intymnej, w literaturze pojawia się ona głównie w kontekście ryzyka zdrowotnego, możliwych powikłań oraz presji partnerskiej, a nie jako neutralna czy powszechna forma ekspresji s*ks*alnej.

Jednym z ważnych aspektów psychologicznych jest tu kwestia normy partnerskiej i przekraczania granic. Zdarza się, że takie praktyki pojawiają się jako element oczekiwań jednej strony, a druga osoba zgadza się na nie mimo lęku, bólu czy wątpliwości — z obawy przed rozczarowaniem partnera, utratą relacji albo poczuciem, że „powinna” sprostać wymaganiom. W takich sytuacjach zgoda formalnie istnieje, ale nie zawsze jest w pełni swobodna.

Z medycznego punktu widzenia jest to aktywność obarczona podwyższonym ryzykiem urazów. Tkanki wewnętrzne są wrażliwe na rozciąganie i nacisk, a ich uszkodzenie może prowadzić do silnego bólu, krwawienia, pęknięć, a w skrajnych przypadkach poważnych powikłań wymagających pilnej interwencji chirurgicznej. W literaturze medycznej opisywano sytuacje zagrożenia zdrowia, a nawet życia związane z uszkodzeniami narządów wewnętrznych.

Kontrowersje wokół handballingu wynikają więc nie tylko z jego intensywności, ale też z realnego napięcia między autonomią a presją w relacji. W obszarze s*ks*alności często funkcjonuje przekonanie, że „powinno się być otwartym” lub „próbować dla partnera”, co może prowadzić do ignorowania sygnałów bólu, strachu czy dyskomfortu.

Dlatego w rozmowie o tej praktyce podkreśla się przede wszystkim znaczenie granic i bezpieczeństwa. S*ks*alność nie powinna wiązać się z ryzykiem poważnych urazów ani z poczuciem, że trzeba przekraczać własne możliwości, by spełnić czyjeś oczekiwania. Każda sytuacja, w której pojawia się presja, ból lub obawa o zdrowie, jest sygnałem ostrzegawczym — niezależnie od kontekstu relacji.

Określenie „crab basket” (dosłownie: kosz z krabami) nie pochodzi z psychologii klinicznej, ale z metafory często używan...
15/03/2026

Określenie „crab basket” (dosłownie: kosz z krabami) nie pochodzi z psychologii klinicznej, ale z metafory często używanej w rozmowach o relacjach i dynamice społecznej. Nawiązuje do obserwacji, że kraby zamknięte razem w pojemniku nie pozwalają sobie nawzajem uciec — gdy jeden próbuje się wydostać, inne go ściągają w dół.

W kontekście ludzi opisuje to sytuację, w której osoba próbująca się rozwijać, zmieniać lub wychodzić z trudnego środowiska spotyka się z krytyką, podcinaniem skrzydeł albo zniechęcaniem ze strony otoczenia. Zamiast wsparcia pojawia się umniejszanie, ironia albo nacisk, by „nie wychylać się”.

Mechanizm ten często wynika z lęku, zazdrości lub poczucia zagrożenia zmianą. Czasem osoby z otoczenia nie robią tego świadomie — mogą czuć, że czyjś rozwój podważa ich własne wybory, przypomina o niespełnionych planach albo zaburza dotychczasową równowagę w relacji.

„Crab basket” nie jest diagnozą ani terminem naukowym, ale trafną metaforą opisującą zjawisko dobrze znane w psychologii społecznej: presję grupy, która utrudnia jednostce zmianę. Nazwanie tego mechanizmu bywa pomocne, bo pozwala zrozumieć, dlaczego rozwój osobisty czasem spotyka się nie tylko z wsparciem, ale też z oporem.

́ci

Trauma dumping to określenie sytuacji, w której jedna osoba przekazuje drugiej bardzo intensywne, szczegółowe treści zwi...
12/03/2026

Trauma dumping to określenie sytuacji, w której jedna osoba przekazuje drugiej bardzo intensywne, szczegółowe treści związane z traumą lub cierpieniem bez sprawdzenia gotowości odbiorcy i bez wzajemności. Najczęściej dzieje się to nagle, w nieodpowiednim kontekście lub w relacjach, które nie są na to umówione.

Wbrew pozorom trauma dumping nie musi wynikać ze złych intencji. Często jest próbą regulacji emocji, rozpaczliwym szukaniem ulgi, zrozumienia lub bliskości. Problem pojawia się wtedy, gdy druga osoba zostaje postawiona w roli „emocjonalnego pojemnika”, bez możliwości odmowy lub zadbania o siebie.

Dla odbiorcy takie doświadczenie może być obciążające, a nawet destabilizujące — zwłaszcza jeśli sam ma historię traumy, trudności psychiczne albo nie dysponuje narzędziami do radzenia sobie z cudzym cierpieniem. Może pojawić się poczucie przytłoczenia, bezradności, winy albo obowiązku „ratowania” drugiej osoby.

Warto odróżnić trauma dumping od zdrowego dzielenia się trudnym doświadczeniem. Kluczowa jest tu zgoda, kontekst i relacja. Zdrowa rozmowa zakłada pytanie o gotowość, uważność na reakcje drugiej strony i świadomość, że nie każda relacja jest przestrzenią terapeutyczną.

Nazwanie trauma dumpingu pomaga chronić obie strony. Osobom doświadczającym traumy przypomina, że ich ból zasługuje na wsparcie, ale w bezpiecznych warunkach — np. w terapii lub w relacjach, które są na to gotowe. Osobom słuchającym daje prawo do granic bez poczucia bycia „złą” czy „niewspierającą”.

Fantazje s*ks*alne nie zawsze służą wyłącznie pobudzeniu czy przyjemności. W psychologii opisuje się zjawisko tzw. fanta...
09/03/2026

Fantazje s*ks*alne nie zawsze służą wyłącznie pobudzeniu czy przyjemności. W psychologii opisuje się zjawisko tzw. fantazji reparacyjnych, czyli takich, które pełnią funkcję regulacyjną i „naprawczą” dla psychiki.

Mogą one pojawiać się szczególnie u osób po doświadczeniach przemocy, braku kontroli, wstydu lub długotrwałego napięcia. Ich celem nie jest odtwarzanie realnych wydarzeń, lecz odzyskiwanie sprawczości, kontroli, bezpieczeństwa albo zmiana zakończenia wcześniejszego doświadczenia — już na własnych warunkach.

Treść takich fantazji bywa dla samych osób niepokojąca lub sprzeczna z ich wartościami. Warto jednak podkreślić, że fantazja nie jest planem działania ani deklaracją pragnień. To przestrzeń psychiczna, w której umysł próbuje poradzić sobie z tym, co było zbyt trudne do przeżycia w danym momencie. Wcześniej pisałyśmy o POCD i HOCD, jako seksualnych zaburzeniach obsesyjno-kompulsyjnych, w których osoba z takim zaburzeniem boi się, że jest osobą homoseksualną albo p*dofilem.

Rozumienie fantazji reparacyjnych pomaga oddzielić myśli od czynów oraz zmniejszyć wstyd i samokrytykę. W kontekście terapeutycznym bywa to ważny krok do odzyskania bardziej życzliwej relacji z własną s*ks*alnością.

Findom bywa opisywany jako fetysz lub praktyka s*ks*alna oparta na dynamice władzy, w której jedna osoba oddaje drugiej ...
07/03/2026

Findom bywa opisywany jako fetysz lub praktyka s*ks*alna oparta na dynamice władzy, w której jedna osoba oddaje drugiej kontrolę nad pieniędzmi. W narracjach internetowych często przedstawia się go jako „dobrowolną grę” albo neutralną formę ekspresji. W praktyce jednak jest to obszar obarczony szczególnie wysokim ryzykiem nadużyć.

Jednym z głównych zagrożeń jest stopniowa utrata kontroli nad własnymi finansami. Relacja, która zaczyna się od symbolicznych kwot lub „zabawy”, może przerodzić się w presję na coraz większe przelewy, zadłużanie się, rezygnowanie z podstawowych potrzeb czy ukrywanie wydatków przed bliskimi. Mechanizm ten często opiera się na wstydzie, uzależnieniu emocjonalnym i strachu przed odrzuceniem.

Istotnym problemem jest także rozmycie granicy między konsensualnym fetyszem a przemocą ekonomiczną. Zgoda traci znaczenie, gdy jedna strona manipuluje poczuciem wartości drugiej, normalizuje jej cierpienie albo utrudnia wycofanie się z relacji. W takich sytuacjach „oddanie kontroli” przestaje być wyborem, a staje się formą przymusu.

Findom bywa również powiązany z komercjalizacją intymności i prostytucją, choć nie zawsze jest tak nazywany. Gdy relacja sprowadza się do regularnych płatności w zamian za uwagę, kontakt erotyczny lub emocjonalny, a jedna strona funkcjonuje de facto jako „źródło dochodu”, pojawiają się pytania o eksploatację, nierówność władzy i bezpieczeństwo psychiczne obu stron. Szczególnie podatne na nadużycia są osoby samotne, w kryzysie psychicznym lub z niskim poczuciem własnej wartości.

Dlatego w kontekście findomu kluczowe jest mówienie nie tylko o fantazjach i preferencjach, ale także o realnych konsekwencjach. Edukacja pomaga odróżnić świadomą, odwracalną zgodę od sytuacji, w której dochodzi do wykorzystywania, zadłużenia i utraty autonomii. W relacjach, także tych niestandardowych, bezpieczeństwo finansowe i możliwość powiedzenia „stop” bez konsekwencji nie są dodatkiem — są podstawą.

Rodzina z wyboru (chosen family) to relacje, które świadomie budujemy jako najbliższe i najważniejsze — niezależnie od w...
04/03/2026

Rodzina z wyboru (chosen family) to relacje, które świadomie budujemy jako najbliższe i najważniejsze — niezależnie od więzów biologicznych. To osoby, które stają się naszym systemem wsparcia, punktem odniesienia i miejscem bezpieczeństwa.

Dla wielu osób LGBT+ rodzina z wyboru nie jest alternatywą, lecz koniecznością. Gdy rodzina pochodzenia nie daje akceptacji lub bezpieczeństwa, więzi tworzone na podstawie wspólnych doświadczeń i wzajemnej troski stają się fundamentem stabilności psychicznej.

Psychologicznie takie relacje mogą pełnić funkcję regulacyjną: wzmacniać poczucie przynależności, redukować stres mniejszościowy i budować tożsamość w oparciu o akceptację. Rodzina z wyboru przypomina, że bliskość nie zawsze jest dana z góry. Czasem jest efektem decyzji, wzajemności i świadomego budowania więzi.

W 2023 w Psychiatrii Polskiej ukazał się artykuł naukowy autorstwa Aleksandry Plewki i Dominik Haak nt. dyspareunii anal...
02/03/2026

W 2023 w Psychiatrii Polskiej ukazał się artykuł naukowy autorstwa Aleksandry Plewki i Dominik Haak nt. dyspareunii analnej. Serdecznie zapraszamy do zapoznania się z publikacją szczególnie osoby zainteresowane seksuologią kliniczną i praktykujące „miłość grecką”. Jest to pierwsza recenzowana publikacja naukowa na ten temat w języku polskim. 💻🩺

➡️ https://www.researchgate.net/publication/359358481_Anal_dyspareunia_-_biological_and_psychosocial_correlates_of_painful_anal_intercourses_in_population

Adres

Wodna 15/18
Poznan
61-782

Godziny Otwarcia

Poniedziałek 15:00 - 21:00
Wtorek 15:00 - 21:00
Środa 15:00 - 21:00
Czwartek 15:00 - 21:00
Piątek 15:00 - 21:00

Telefon

+48570552331

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Centrum Terapii HAAK umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Skontaktuj Się Z Praktyka

Wyślij wiadomość do Centrum Terapii HAAK:

Udostępnij

Share on Facebook Share on Twitter Share on LinkedIn
Share on Pinterest Share on Reddit Share via Email
Share on WhatsApp Share on Instagram Share on Telegram

Kategoria

O mnie

Jestem psychologiem i seksuologiem w trakcie certyfikacji, ukończyłem pięcioletnie magisterskie studia psychologiczne na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, ze specjalnością z seksuologii klinicznej i psychoterapii zaburzeń psychicznych. Dwuletnie podyplomowe studia specjalizujące w seksuologii klinicznej odbyłem również na tym samym Uniwersytecie w Poznaniu. Jestem członkiem Polskiego Towarzystwa Psychologicznego i Polskiego Towarzystwa Seksuologicznego, jak i Rady Naukowej Ośrodka Badań Społecznych nad Seksualnością przy Uniwersytecie Warszawskim. Kształcę się dalej na psychoterapeutę psychodynamicznego. Jestem w procesie certyfikacji na seksuologa klinicznego w Polskim Towarzystwie Seksuologicznym. Współpracuję jako psycholog z fundacjami, które działają na rzecz osób LGBT+, czyli Fundacją Refform i Fundacją Q.

Specjalizuję się w pomocy psychologicznej i poradnictwie psychologiczno-seksuologicznym. Wyznaję wartości pozytywnej seksualności, więc podejścia, które zachęca do afirmacji swojej seksualności, akceptacji dla przejawów płciowości i seksualności innych wraz z dużym naciskiem na zdrowie, bezpieczeństwo, świadomą zgodę i przede wszystkim edukację seksualną. W kontakcie z każdą osobą skupiam się na jej indywidualności, z szacunkiem i otwartością patrzę na różnorodność. Mój gabinet jest miejscem przyjaznym dla wszystkich osób. Staram się docierać z moją ofertą szczególnie do osób ze społeczności LGBT+, jak i kobiet oraz innych osób doświadczających różnych form społecznego wykluczenia. Chętnie pomagam i przygotowuję do coming out'u, jak i wspieram osoby trans podczas procesu korekty płci.

Poza pracą kliniczną, zajmuję się też pracą naukową i dydaktyką. Regularnie występuję na konferencjach, gdzie prowadzę wykłady, jak i sam organizuję warsztaty i szkolenia. Piszę artykuły naukowe między innymi do ,,Psychologii w praktyce'' i ,,Seksuologii Polskiej'', jestem współautorem książki ,,Seksualność w praktyce psychologicznej'' (2019). Jestem laureatem plebiscytu Orły Medycyny 2019 dla miasta Warszawy. Udzielam się publicznie i wypowiadam na tematy związane z edukacją seksualną, czy pomocą dla osób LGBT+.

Swoją pracę poddaje regularnej superwizji u certyfikowanej superwizorki psychodynamicznej rekomendowanej przez Polskie Towarzystwo Seksuologiczne.