W gruncie lekkości. Psychoterapia Joanna Oprawa-Karwat

27/11/2025

Uczono nas myśleć w kategoriach „albo–albo”.
Tymczasem człowiek zaczyna oddychać dopiero wtedy, gdy może być „i–i”.
Pełny, a nie podzielony.
Tekst inspirowany książką Maureen Murdock "Podróż bohaterki".

Żyjemy w kulturze, która kocha podziały:
dobro–zło, ciało–duch, męskie–żeńskie.
A my próbujemy zmieścić się w jednym z biegunów.

Dualistyczne myślenie daje złudzenie porządku.
Zamiast spotykać drugiego człowieka — zaczynamy go oceniać, naprawiać, ustawiać „po swojej stronie”.

Źródłem wielu naszych trudności jest oddzielenie:
mnie od ciebie,
intuicji od rozumu,
sacrum od natury.

Ten podział przenika też nas samych. Odcinamy ciało od umysłu, siłę od wrażliwości, młodość od starości — jakby pełnia była zagrożeniem.

A przecież każdy z nas jest „po części” wszystkim.
Nosimy w sobie światło i cień, logikę i intuicję.
To nie sprzeczności — to całość.



https://www.instagram.com/reel/DRjo6TKARRk/?utm_source=ig_web_copy_link&igsh=MzRlODBiNWFlZA==

10/11/2025

Czasem największa zmiana zaczyna się nie od działania, ale od innego sposobu opowiadania sobie o tym, co się wydarzyło.
⠀
Terapia narracyjna to zaproszenie do tego, by przyjrzeć się własnej historii z czułością i ciekawością — i sprawdzić, czy słowa, którymi ją opisujesz, nadal Ci służą.
⠀
Bo może nie potrzebujesz nowego życia.
Może potrzebujesz tylko nowej opowieści o tym, które już masz. 🕊️



https://www.instagram.com/p/DQ4CPoZDKAM/?utm_source=ig_web_copy_link&igsh=MzRlODBiNWFlZA==

28/10/2025

Czasem to, co wydaje się przypadkiem, powtarzającym się „pechem” albo nieuchronnym losem, wcale nie jest czymś z zewnątrz.

To nasze własne, nieuświadomione wzorce. Niewypowiedziane lęki. Historie, które nosimy w sobie, choć o nich zapomnieliśmy.

Świadomość nie daje natychmiastowej ulgi, ale otwiera możliwość wyboru.
A wybór — to najprostsza, a zarazem najgłębsza forma wolności.

21/10/2025

Z serii „zapiski z marginesu”.

Idąc przez jesienny ogród Krasińskich natknęłam się na ten napis na ławce. Pierwsza myśl, a właściwie pytanie, jakie mi przyszło, było rodem z lekcji języki polskiego: „Co autor miał na myśli?” 😊 Tego nie wiem, ale miałam własne skojarzenie, którym się podzielę.

To, co nazywamy zakochaniem, bywa spotkaniem z własnym pragnieniem.
Z tęsknotą, która przybiera czyjąś twarz.

Widzimy w kimś to, czego najbardziej nam brakuje.

I dopiero z czasem uczymy się rozróżniać człowieka od wyobrażenia.
Czasem to nie osoba nas pociąga, lecz sposób, w jaki przy niej czujemy się sobą.

Wtedy zakochanie staje się lustrem — odbija nasze potrzeby, lęki, nadzieje.
I dopiero kiedy to zobaczymy, zaczyna się prawdziwa bliskość.

🍁🍂

https://www.instagram.com/p/DQEYWRCjFGA/?utm_source=ig_web_button_share_sheet&igsh=MzRlODBiNWFlZA==

14/10/2025

Decyduję się udostępnić to nagranie w dużej mierze ze względu na komentarze pod nim.

Zgadzam się, ze wszyscy, którzy tego potrzebują, powinni mieć dostęp do skorzystania z psychoterapii w ramach NFZ. Rozumiem frustrację z tym związaną. To, że jest jak jest, wynika z ograniczeń systemu. To prawda, psychoterapia w prywatnym gabinecie to dla wielu osób usługa niedostępna ze względu na ograniczenia finansowe. Taka jest realność. W tym miejscu ponownie trzeba by było wrócić do kwestii rozwiązań systemowych. Powstaje wiele inicjatyw, ktore poszerzają dostęp do pomocy psychologicznej. Dobrze zorientować się, czym są np. centra zdrowia psychicznego, których losy cały czas się ważą. Kontekst dotyczy oczywiscie budżetu.

Decyzja o pójściu na własną terapię, czy to prywatną czy refundowaną, jest dobrowolną, indywidualną decyzją, o tym zresztą mówię w tym krótkim nagraniu. Ma ono charakter psychoedukacyjny, a przy okazji, fakt, stanowi rodzaj reklamy. Tyle, że nie takiej, która do czegos nakłania. O naciąganiu juz nie wspominajac. Rozumiem trudne uczucia związane z tym, ze realność jest jaka jest, ale to nie uprawnia do osądów, zwłaszcza takich, jak ten zawarty w komentarzu.

08/10/2025

"Syndrom oszusta", czyli o tym jak coś, czego nie ma sprawia, że powstaje coś, czego lepiej, żeby nie było...



* To nie syndrom. Nie ma go w klasyfikacji zaburzeń (ICD, DSM). To doświadczenie psychiczne, a nie diagnoza. Nazwanie tego "syndromem" sugeruje chorobę, coś stałego i medycznego.

* Wątpliwości, poczucie niewystarczalności czy myśl "czy ja się nadaję?" to część rozwoju i normalnego funkcjonowania w nowych rolach. To hasło robi z tego "problem kliniczny".

* Odrywa zjawisko od kontekstu społecznego. Często to nie "wewnętrzny syndrom", a efekt działania środowiska: braku uznania, nierówności, rasizmu, seksizmu, presji, perfekcjonizmu. Mówiąc o "syndromie" sugerujemy, że problem tkwi wyłącznie w jednostce.

* Może zamykać, zamiast otwierać. Czasem działa jak szufladka: "to tylko syndrom oszusta" -> "wszyscy tak mają" i temat jest bagatelizowany, zamiast traktowany poważnie.

https://www.instagram.com/psychoterapia_wgruncielekkosci/p/DPiuFzqjBjn/

02/10/2025

1. Mit: „Terapeuta powie mi, co robić” → Prawda: „Terapeuta pomaga Ci usłyszeć samego siebie”.
2. Mit: „Terapia jest dla ‘słabych’” → Prawda: „To odwaga stanąć twarzą w twarz ze sobą”.
3. Mit: „Rozmowa niczego nie zmienia” → Prawda: „Rozmowa może zmienić wszystko”.
Psychoterapia nie jest magiczną odpowiedzią na wszystkie pytania. To droga, często trudna, ale prowadząca do większej wolności. I właśnie w tym tkwi jej prawdziwa wartość.



https://www.instagram.com/p/DPTMC53iMEE/?utm_source=ig_web_copy_link&igsh=d3RteDY5bnJiYzZs

23/09/2025

Chcę i boję się. I to OK.



https://www.instagram.com/reel/DO8NJsmgW1p/?utm_source=ig_web_copy_link

16/09/2025

„Nie pytaj, czego chcesz od życia. Zapytaj, czego życie chce od Ciebie. Wolność to nie brak granic. To wybór, jak odpowiesz na to, co Cię spotyka.” V. Frankl



https://www.instagram.com/reel/DOp9wvuATtu/?utm_source=ig_web_copy_link&igsh=MW1oNGVhZWs5NDc3MQ==

15/09/2025

Mój znajomy Staszek i jego przyjaciel pokonali na własnych nogach trasę Rysy-Hel. Nie bylo to zwykłe wyzwanie sportowe. To było coś znacznie więcej.Zrobili to, by uzbierać fundusze na leczenie Kamila, młodego chłopaka, który w wyniku choroby stracił nogę. Jeszcze do 20.09 trwa zbiórka funduszy, do ktorej wsparcia bardzo zachęcam w imieniu swoim i chłopaków.

Myślę o tym, ile dobrego może robić taki rodzaj bycia dla kogoś. To nie tylko realne wsparcie, ale też dowód człowieczeństwa, wrażliwości na świat wokół... ale moze też trochę spotkanie ze sobą? Co takie bycie dla kogoś robi we mnie? Jak mnie to zmienia? Na ile mogę i chcę dać z siebie, a gdzie są moje ograniczenia? Brzmi jak cenna lekcja z wiedzy o samym sobie.

Dwóch przyjaciół, jedna misja Staszek Topolski i Marcin Duda to koledzy, których przyjaźń sięga szkolnych boisk. Dziś w życiu zawodowym są odpowiednio analitykiem i lekarzem, ale ich wspólna pasja do wędrówek zaczęła się dużo wcześniej. Jeszcze w podstawówce przeszli samodzielnie ...

02/09/2025

Idzie nowe! Szczegóły poniżej.



https://www.instagram.com/p/DOGOapbiKWy/?utm_source=ig_web_button_share_sheet&igsh=MXFjenB3Mmx6cnhiNQ==