Szpital Pucki

W 1827 roku opracowano statut Szpitalika, który został zmodyfikowany w 1854 roku. Dokument regulował kwestie związane z prawami własnościowymi oraz dochodami. Określał obowiązki prowizorów i tryb życia pensjonariuszy. Lokatorami mogli tam być tylko ubodzy mieszkający w obrębie parafii kościoła pod wezwaniem świętych: Piotra i Pawła. Każdy z nich otrzymywał pokój i kawałek ogródka oraz pewną sumę pieniędzy. Na czele prowizorów, którzy mieli obowiązek dbania o podopiecznych oraz utrzymania ładu w budynku, stał proboszcz wyżej wspomnianego kościoła. Budynek Szpitalika mieścił się przy ulicy Szpitalnej 52 (obecnie Wałowej). W jego wnętrzu mieszkało przeciętnie od 7 do 10 ubogich kobiet i mężczyzn w wieku ok. 60 lat.

W drugiej połowie XIX wieku i na początku XX wieku wnętrze Szpitalika zostało przebudowane. Budynek służył swojemu celowi do lat sześćdziesiątych XX wieku. W 1972 roku umieszczono w nim Stację Gromadzenia Dóbr i Upowszechniania Wiedzy o Rejonie, podniesioną w latach późniejszych do rangi Muzeum Ziemi Puckiej.

Od 23 stycznia 1898 roku w Pucku, dzięki fundacji Luizy Wiercińskiej, swoją działalność rozpoczęły Siostry Elżbietanki. Zakonnice, których przełożoną była Maria Dwulecka (Fabiola), pielęgnowały chorych i opiekowały się ubogimi. Neogotycki budynek zajęty przez siostry okazał się tak duży, że część pomieszczeń przeznaczyły one na przytułek i letni pensjonat dla matek z dziećmi. 3 października 1949 roku Szpital prowadzony przez Elżbietanki został, w wyniku zmian ustrojowych, przejęty przez państwo. Siostry utraciły kontrolę nad placówką, ale pozwolono im służyć chorym do końca lat pięćdziesiątych.

W 1899 roku, z inicjatywy puckiego koła niemieckiego Ojczyźnianego Związku Kobiet, przy obecnej ulicy MDLotu, powstał w Pucku szpital im. Cesarzowej Augusty Wiktorii. Placówka, utrzymywana przez tę organizację i samorząd powiatowy, liczyła w 1913 roku 20 łóżek. Zatrudniano w niej jednego lekarza i dwie diakonistki. Wiosną 1940 roku nastąpiło przekazanie placówki w dzierżawę miastu. Wnętrze budynku w latach osiemdziesiątych XX wieku zostało zaadaptowane na mieszkania.

Ważną datą dla historii Szpitala jest 7 maja 1973 roku. Tego dnia, na wniosek lek. med. Zenona Tylickiego, podjęto Uchwałę w sprawie powołania na terenie powiatu puckiego Zespołu Opieki Zdrowotnej oraz zatwierdzenia Statutu i Struktury Organizacyjnej Zespołu Opieki Zdrowotnej. W skład Zespołu wchodziły: Szpital Powiatowy oraz Przychodnia Powiatowa z jej placówkami terenowymi i Powiatową Stacją Pogotowia Ratunkowego. Zadaniem Szpitala było prowadzenie działalności leczniczej, która miała polegać na udzielaniu świadczeń zdrowotnych, realizacji zadań dydaktycznych i badawczych w powiązaniu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych i promocją zdrowia - w tym wdrażanie nowych technologii medycznych oraz metod leczenia.

Do maja 2013 r. Szpital nosił imię Franciszka Żaczka - urodzonego 2 kwietnia 1841 roku w Sławoszynie, lekarza i społecznika. Po tej dacie został przekształcony w spółkę z o.o. i otrzymał nazwę Szpital Pucki. Obecnie szpital zajmuje dwa połączone ze sobą budynki: dawny klasztor Elżbietanek oraz, od 1977 roku, były budynek Powiatowej Rady Narodowej. Posiada certyfikat jakości ISO, który swoim zasięgiem obejmuje świadczenia medyczne w zakresie: hospitalizacji, specjalistki ambulatoryjnej, ratownictwa medycznego, diagnostyki i rehabilitacji.