Pracownia Psychologiczno- Terapeutyczna Sandra Duda

31/10/2024

To był zaszczyt, uczyć się psychologii od polskiego guru tej dziedziny🙏

Z głębokim żalem przyjęliśmy wiadomość o śmierci Profesora Wiesława Łukaszewskiego, wybitnego psychologa, naukowca i mentora, który przez lata współtworzył i inspirował społeczność akademicką Uniwersytetu SWPS.

19/10/2024

Dzień dobry! Chcielibyśmy z przyjemnością powitać w gronie specjalistów naszego Centrum Medycznego Ostromed🏥 panią mgr Sandrę Dudę👱‍♀️- specjalistkę psychologii

Pani Sandra Duda jest absolwentką SWPS Uniwersytetu Humanistycznospołecznego we Wrocławiu, kierunek psychologia, specjalność kliniczna. Praktykę zawodową prowadzi od 2010 r. W 2013 r. ukończyła psychologię transportu, która uprawnia ją do przeprowadzania badań psychologicznych kierowców oraz pracowników z zakresu Medycyny Pracy. W 2016 r. ukończyła Psychologię Śledczą, a w 2019 r. studia z Psychosomatyki i Somatopsychologii. Stale poszerza swoją wiedzę biorąc udział w licznych kursach, szkoleniach oraz konferencjach psychologicznych. Posiada certyfikaty z zakresu interwencji kryzysowej, mediacji rodzinnych, terapii sprawców przemocy i wiele innych. Świadczy usługi z szeroko rozumianej pomocy psychologicznej dla młodzieży i dorosłych (konsultacje psychologiczne, poradnictwo psychologiczne, wsparcie psychologiczne, diagnoza psychologiczna, interwencja kryzysowa, mediacje rodzinne).

W swojej pracy poza specjalistyczną wiedzą, kieruje się empatią i otwartością na drugiego człowieka. Dużą wagę przywiązuje do stworzenia relacji z klientem opartej na zaufaniu i poczuciu bezpieczeństwa, by stworzyć przestrzeń, w której w pełni można wyrażać siebie. Podchodzi indywidualnie do każdego klienta, starając się zrozumieć jego trudności i wyzwania. Kieruje się holistycznym podejściem do człowieka, biorąc pod uwagę ciało, umysł i emocje.

W razie jakichkolwiek pytań prosimy o kontakt telefoniczny pod nr tel:

📱 604 347 669
☎️ 32 724 24 20

10/10/2024

1️⃣0️⃣.1️⃣0️⃣ Światowy Dzień Zdrowia Psychicznego✔️

Ustanowiony w 1992 roku przez Światową Federację Zdrowia Psychicznego w celu pogłębienia świadomości na temat problemów zdrowia psychicznego, co ma przeciwdziałać stygmatyzacji osób zmagających się z róznymi zaburzeniami psychicznymi oraz promowania wsparcia i opieki takich osób.

Pamiętajcie, że to dotyczy każdego z nas❗️zaburzenia i choroby psychiczne mogą dotknąć nas bez względu na status, wiek czy stan zdrowia. Nie świadczą o naszej słabości, ponieważ ich przyczyny są wieloczynnikowe.

Jeśli zmagasz się z kryzysem emocjonalnym, Twój nastrój utrudnia Ci codzienne funkcjonowanie, doznajesz ciągłego uczucia niepokoju, trudno Ci zrozumieć swoje emocje, a może po prostu chciałabyś/chciałbyś porozmawiać ze specjalistą, to zapraszam do kontaktu📥

Pamiętaj, Twoje zdrowie psychiczne jest tak samo ważne‼️

Pracownia Psychologiczno-Terapeutyczna Sandra Duda🆘
Lokalizacja 1: Bema 4
Lokalizacja 2: Kasprowicza 1
Racibórz
📱535065888

Ilustracja🖼️ OdNova - Karolina Tuchalska-Siermińska

27/07/2023

Również czekam…
Okolice Ciała - Marianna Gierszewska❤️

Czekam na takie czasy i na taką świadomość społeczną,
w której zamiast naprawiać dzieci,
zacznie się pracować z rodzicami i z całymi systemami rodzinnymi.

Czekam na czasy, w których przestanie się wysyłać sześcio, siedmio i dziesięciolatków na terapie - a w zamian, zacznie się wymagać rzetelnej pracy ze sobą od rodziców.

Czekam, aż my, dorośli, zobaczymy, że to nie z pąkami jest coś nie tak, to nie kwiaty wymagają reparacji, ale korzenie, pień i gałęzie, na których owy kwiat wyrósł.

Czekam, aż zaczniemy kierować wektor na siebie.
Na swoją odpowiedzialność - jako tych, którzy w relacji z dziećmi są dorosłymi.
Czekam, aż zaczniemy patrzeć na swój wpływ.

Wpływ, którego często… nie widzimy i nie doceniamy.

🧡

Trzymam kciuki!

•••••

Dołącz do sierpniowego webinaru: „moja relacja z mamą” / „moja relacja z tatą”
🌹
https://kurs.okoliceciala.pl/webinar-mama-tata

09/06/2023

W tym tygodniu zakończyłam owocną współpracę z pewną cudowną parą👫 która żyjąc w tak wymagającym i trudnym świecie, zgubiła drogę, którą wcześniej podążali🌪️ koniec końców ich sytuacja pokazała, że kryzysy są rozwojowe i zgodnie stwierdzili, że to teraz ich relacja stała się tą dojrzałą, pełną wzajemnego zrozumienia i owocną w wiele wspierających rozmów👩‍❤️‍💋‍👨

Dziś obdarowali mnie tym pięknym bukietem💐 i małym co nie co🍬 dziękując za to, że pomogłam im znaleźć nową lepszą drogę🙂
Kochani, cudownego wspólnego życia❤️

01/06/2023

Wszystkim dzieciom, tym małym i tym dużym, życzymy nieustającej dziecięcej radości i ciekawości🥳

A my dorośli, pozwólmy dzieciom być po prostu dziećmi👧👦

28/03/2023

Zmęczony mózg 🤯

Niestety, przeciętny człowiek mało wie o swoim mózgu i o tym, jak go używać, żeby go nie nadużyć. Często eksploatujemy swoje mózgi w sposób rabunkowy. Przychodzą do mnie ludzie przeciążeni pracą, zmęczeni intelektualnie i emocjonalnie. Życie człowieka składa się z pewnego rytmu – pracy i odpoczynku. Koncepcja, że można żyć wyłącznie pracą, po prostu się nie sprawdza. Świadczą o tym osoby, które do mnie trafiają.

Na przykład próbowały być ofiarną matką, która zapomina o sobie i poświęca się dzieciom. Albo ojcem zarabiającym mnóstwo pieniędzy, praktycznie mieszkającym w swojej firmie. Po 15 latach są w stanie skrajnej depresji. Ich mózg jest przemęczony, a objawy tego przemęczenia nazywamy zaburzeniami psychicznymi.

Co to znaczy, że mózg jest przemęczony? Co się w nim dzieje, gdy przychodzi kryzys psychiczny?

Nasz układ nerwowy jest odpowiedzialny za adaptowanie się do zmieniającego się środowiska. Jednak znajdowanie rozwiązań nowych, trudnych sytuacji jest zawsze wysiłkiem. W medycynie ten wysiłek określany jest jako stres. Psychika bazuje na biologicznej tkance mózgu. Każda tkanka, kiedy jest używana, męczy się, dlatego przechodzenie kryzysu jest pracą mózgu wymagającą potem tego samego, co każdy wysiłek organizmu – odpoczynku. I nagradzania się za pracę. Dotyczy to każdego procesu umysłowego.

Marek Krzystanek w rozmowie z Moniką Redzisz, WO 17 marca 2023

05/01/2023

Miłe Obrazki - Maria Kaczorowska ❤️

Tak trudno czasem uwierzyć, że ktoś nas pokocha razem z tym, co w nas trudne.

Wstydzimy się tych rzeczy, które były przeszkodą w naszych relacjach z ważnymi osobami na przestrzeni życia. Najwięcej nauczyła nas oczywiście relacja z pierwszym, głównym opiekunem, którym jest zazwyczaj mama. Tata, którego obecności spodziewamy się w naszym życiu. Rodzeństwo, które uczy nas relacji z osobami w podobnym wieku, zanim mamy okazję zmierzyć się z rówieśnikami w przedszkolu i szkole, a którzy też pozostawiają trwały ślad.

Mały robal, który nic nie wiedział o świecie, dostał podstawowe instrukcje od dorosłych ludzi, którzy sami mieli swoje rany i ograniczenia.

…

Być może trudno było wrażliwemu na dźwięki, a przebodźcowanemu w pracy ojcu znosić hałas, więc kochanym można było być tylko będąc cicho. Taki już jestem. Mówię raczej cicho i pilnuję, żeby nie wydawać niepotrzebnych dźwięków, nie przeszkadzać swoją obecnością.

…

A może mam silne przekonanie, że nie można kochać mojej złości, więc tłumię ją i przykrywam uśmiechem. Tak się po prostu robi, prawda? Przecież nikt nie kocha małych złośników i złośnic. Nie mogę nikomu pokazać, co naprawdę czuję - gdyby ktoś zobaczył, jak się wściekam, na pewno by mnie zostawił. Nie, no coś Ty, nic się nie stało. Pewnie, poradzę sobie. Nie, nie. Wszystko jest w porządku. Tylko czasem wymsknie mi się jakiś sztylet w czyjeś plecy. Jakiś jadowity elokwentny komentarz, ale przecież ja się nie złoszczę. Złość jest dla prymitywów. Kochaj mnie, zobacz jak pięknie umiem się nie złościć. Jestem taka opanowana i uśmiechnięta.

…

Rówieśnicy w klasie nie rozumieli zainteresowania, którym obdarzałam liczby. Chciałam z nimi rozmawiać o tym, jak piękne są liczby pierwsze i że to wspaniałe, że świetny gracz, taki jak Messi, ma na koszulce liczbę okrągłą jak piłka. Śmiali się ze mnie, więc odkryłam, że żeby mieć relacje, nie mogę mówić o mojej relacji z liczbami. Mówienie o rzeczach, które poruszały moje serce, przynosiło tylko cierpienie, więc nauczyłam się rozmawiać z innymi tak, jak tego oczekiwali i nie musiałam już cierpieć odrzucenia. Zapomniałam o liczbach na wiele lat.

…

Byłem zawsze dzielny. Nie mogłem prosić o pomoc, bo moja mama była taka zajęta ogarnianiem domu. Tak często płakała. Miała takie trudne dzieciństwo, a w małżeństwie też nie trafiła za dobrze. Taty nigdy nie było. Gdybym ja jeszcze był dla niej ciężarem - nasz dom zupełnie by się zawalił. Nie mogę nikomu pokazać, że nie daję rady. Przecież daję. Daję. Jeszcze daję.

…

Czasem nasze ciemności to najpiękniejsze barwy naszej egzystencji. Kiedy zmienia się nasza sytuacja, nasze środowisko - pojawia się przestrzeń, by mogły lśnić.

Umysł stoi jednak na straży i nadaje ramy, których się nauczył: „Chcę Cię tylko chronić, pamiętasz jak wtedy bolało. Nie chcę, żeby Cię bolało. Posłuchaj mnie, będziesz bezpieczna. Zobacz, pokażę Ci dyskomfortem, że to przed czym Cię chronię jest znacznie gorsze”.

A jednak czasem, w niektórych momentach zdobywamy się na odwagę. Przekraczamy przerażającą granicę i odsłaniamy bezpieczną, ale ciężką kołdrę naszych lęków i decydujemy się odsłonić. Pokazujemy to, co zwykliśmy ukrywać. Przeżywamy to, co zwykliśmy tłumić. Stajemy twarzą w twarz z tym, przed czym zwykliśmy odwracać wzrok.

Silni, więksi, dojrzalsi, inni.

Pojawia się miejsce na nasz śmiech, na naszą złość, na nasze dziwactwa. Na dzielenie się obawami, na proszenie o pomoc.

To, co boimy się pokazać, czasem jest najpiękniejszym darem, jaki możemy dać światu.

…

I taki kubek będę miała dla Was na www.mileobrazki.com na Walentynki.

Dwie polskie fabryki produkują już dla Was:
Pękaty biały kubek na dużą herbatę 400ml
Emaliowany biały kubek na podróż 360ml

24/12/2022

W tym magicznym okresie Świąt Bożego Narodzenia🎄 życzę Wam właśnie tej magii związanej z bliskością, czułością i wrażliwością na siebie i innych❤️

Psychodnowa🎅🏼

04/11/2022

Tak przy piątku😎

24/10/2022

A czy Wy potraficie rozmawiać? Mówić otwarcie o swoich potrzebach? Słuchać tego co mówią inni?🤔

Polska. 2022. Niedziela. Rodzinny obiad:

- brat: "Nie możesz raz zostawić matki w spokoju? Jak chce, niech pali."
- ciocia: "...i oni wybudowali taki piękny dom! Wreszcie nie muszą, tak jak Wy, kisić się w bloku"
- stryjek: "To co, kiedy dacie rodzicom kolejnego wnuka?"
- mąż siostry: "Zaraz znowu święta, i jeszcze Ci się nie oświadczył, hehe?"
- ojciec: "Twojej żonie oczywiście znowu coś nie pasuje, jak nie jakieś keto, to inne wege. Jak do nas przyjeżdża to ma jeść co matka naszykowała, potem mi płacze, że jej przykro bo się narobiła."
- matka: "Nadal nie masz tego awansu? Za robotę się weź, a nie tu o jakiejś depresji opowiadasz. Wymówek szukasz."
- siostra: "…i jak zwykle ja musiałam wszystko przygotować. Wy macie wszystko gdzieś, tylko na gotowe przyjeżdżacie!"

Krytyka? Osąd? Manipulacja? Bierna agresja?

Polska. 5, 10, 15, 20, 30 lat wcześniej.

Zdajesz maturę. Znasz podstawy matematyki, biologii, chemii, historii i paru innych przedmiotów. Lepiej lub gorzej, ale znasz. Wiele nauczycielek i nauczycieli przez wiele dni opowiadało Ci o wielu zagadnieniach z tych dziedzin. Spędziłaś/eś godziny nad książkami, rozwiązując ćwiczenia, pisząc sprawdziany. Lepiej lub gorzej, ale je zdawałaś/eś.

A teraz?

Masz 20/30/40/50 lat. Siedzisz przy stole. Ktoś kolejny raz przekracza Twoją granicę. Zadaje pytania, które wywołują Twój dyskomfort. Czyjeś słowa sprawiają, że czujesz się beznadziejnie. Nie zostajesz wysłuchana/y.

Jesteś dorosła/y. Umiesz złożyć PIT, prowadzić samochód, urządzić mieszkanie.

Ale nie potrafisz zaznaczyć granic.

A Twoi bliscy?

Również kiedyś zdali egzaminy, i również są dorośli.

Ale nie potrafią słuchać.

Żyjemy w kraju, w którym dorośli ludzie potrafią wiele. Ale nie mają opanowanej tej jednej, najważniejszej umiejętności, która jest podstawą budowania zdrowych relacji, dbania o swoje zdrowie, bezpiecznego zaspokajania potrzeb - czyli ROZMAWIANIA.

Dorośli nie potrafią rozmawiać, bo nikt ich tego nie nauczył. W domu, w szkole, w sklepach, nawet w Sejmie – podnosimy głos, dajemy się ponieść emocjom, osądzamy i traktujemy cudze słowa jako osobistą krytykę.

Ciągle WALCZYMY. Na co dzień i od święta.

Robili tak nasi dziadkowie, robili rodzice, i robimy my. Robi tak młodzież i robią dzieci. Sztafeta trwa.

O ile łatwiej byłoby nam ze sobą żyć, gdybyśmy potrafili rozmawiać.
Rozpoznać emocje i potrzeby, nazwać je, opowiedzieć o nich drugiej osobie.

Wyrażać PROŚBY, a nie ŻĄDANIA.

Rozumieć, że drugi człowiek może spełnić naszą prośbę albo nie. I ma do tego prawo.

NIE osądzać i nie obrażać się, gdy ktoś nie robi tego, czego my chcemy.

Rozumieć, że on(a) też ma potrzeby. Które dla niego/niej są tak samo ważne, jak nasze dla nas.

Rozmawiać.

A nie walczyć.

Tak, ta zmiana wymaga pracy.
Nie jest łatwa.
Ale jest warta wysiłku.

Jeśli my dziś nie zaczniemy uczyć się rozmawiać, kto nauczy tego kolejne pokolenia?

Marshall Rosenberg, twórca Porozumienia bez Przemocy napisał:

„Tak właśnie dochodzi do wojen. Kiedy nie jesteśmy w stanie powiedzieć wyraźnie, czego potrzebujemy, a umiemy jedynie krytykować innych, pojawiają się konflikty: werbalne, psychiczne i zbrojne.”

oraz

„Im częściej w przeszłości wytaczaliśmy zarzuty przeciwko innym ludziom, karaliśmy ich albo wpajaliśmy im poczucie winy, gdy nie spełniali naszych próśb, tym większe jest prawdopodobieństwo, że nasze późniejsze prośby potraktują jako żądania.”

Chcesz zacząć? Możesz od dzisiaj.

Ćwiczenie: gdy ktoś Ci odmawia, nie spełnia Twojej prośby, ma inną wizję działania od Twojej – zanim zareagujesz, zastanów się: jaka jego/jej potrzeba za tym może stać? Co jest dla niej/niego ważne?

Wolności? Bycia wziętą/ym pod uwagę? Odpoczynku? Rozwoju?

Oczywiście, Twoje przewidywanie może nie być trafne.

Ale jeśli zaczniesz ćwiczyć i dostrzegać, że inni ludzie tak jak Ty mają ważne dla nich potrzeby, z czasem rzadziej będziesz zakładać, że robią Ci „na złość”. Będziesz rozumieć, że np. odmowa wiąże się z ich potrzebami.

Np. partner/ka odmawia Ci wyjścia na spacer – możesz np. założyć, że „robi to specjalnie”, „nigdy nie spędzacie czasu tak jak Ty chcesz”, „znowu ma Cię w nosie”, „jest leniwy\a i nie lubi ruchu” etc.

Możesz jednak, ćwicząc empatię, spojrzeć na to inaczej np. on/ona „potrzebuje odpocząć”, „potrzebuje autonomii”, „potrzebuje pobyć sam/a”, „potrzebuje odpoczynku”.

Każda duża zmiana ma swój ważny początek.

Poćwiczysz? Pozwolisz sobie na taki początek?

/Psyche Soma System Kamila Grześkowiak/