Psycholog Radom Magdalena Maźwa

23/11/2023

Do zatrzymania się

Alkohol pobudza układ nagrody w mózgu, więc nawet świadomość, że organizm będzie musiał zapłacić za chwilowe poczucie przyjemności, nie zniechęca nas do wypicia kilku kieliszków. Do tego dochodzą mity na temat rzekomych dobroczynnych właściwości innego trunku oraz rynek porad, jak ...

07/04/2022

Uwaga!
Kontakt tylko i wyłącznie telefoniczny w związku ze zmianą adresu

11/03/2022

Bycie razem,
bycie z, a nie obok.
Uważność na to, co ważne, co porusza.
Wspólne przeżywanie tego, co ważne.
Rozmowa i milczenie.
Wsparcie, bliskość, szczerość...
Zatrzymanie się przy drugim człowieku i z drugim człowiekiem.

Wielkie relacje tworzą się z troski o małe rzeczy, ważne dla innych ludzi.

Bardzo chcę Wam dziś zostawić te myśli.
💛

24/02/2022

Nie mówcie dzieciom o wojnie!

Tak długo, jak nie pytają, nie mówcie dzieciom o wojnie. Niech nie widzą wiadomości w telewizji, nie słyszą radia, nie dyskutujcie wojny w ich obecności. Bo cóż one mają zrobić z tą informacją? Cóż te wiadomości wniosą w ich życie oprócz niespodziewanych bólów brzucha, potworów pod łóżkiem i “dziwnego” zachowania. Niepokój dziecka różni się od niepokoju dorosłego - ta różnica ma swoje źródło w stopniu dojrzałości układu nerwowego. Przez naturalną niedojrzałość układu nerwowego dziecku jest trudniej wyciszyć wewnętrzny alarm. Jeśli więc nie jest za późno, nie włączajmy tego alarmu niemożliwymi do udźwignięcia informacjami o wojnie. Filtrowanie wiadomości ze świata to również rodzaj dbania o dzieci i ich zdrowie psychiczne. Sami dajmy sobie czas na to, żeby przemyśleć jak zareagować i mówić o tym dzieciom.

grafika: Instagram,

EDIT:
Nie chodzi o to, żeby dzieci oszukiwać lub udawać że nic się nie dzieje, ale na ile to możliwe oszczędzić im konieczności emocjonalnego mierzenia się z sytuacją, która ich bezpośrednio nie dotyczy i na którą nie mają wpływu. Zamiast ciągnąć dzieci do naszego dorosłego świata, warto w tej zatrważającej sytuacji wejść w ich dziecięcy świat.

Czego potrzebują dzieci starsze? I wszystkie młodsze, które o wojnie usłyszą lub usłyszały? Buforu i poczucia bezpieczeństwa. To my, rodzice mamy być dla nich buforem i źródłem bezpieczeństwa.

Buforowanie to nie to samo, co kontrola i trzymanie pod kloszem, ale świadome i adekwatne do wieku wspieranie dziecka.

Kiedy dzieci pytają, czy wojna nam bezpośrednio zagraża, czy do nas również będą strzelać, warto odpowiedzieć tak, by nie potęgować strachu. Ale przede wszystkim zrobić wszystko, by poczuły się bezpiecznie. Nie usłyszały zapewnień o bezpieczeństwie, ale właśnie poczuły się bezpiecznie. Jak to zrobić? Pobawić się, posłuchać muzyki, poczytać na głos książkę, zjeść razem coś dobrego, wyjść na spacer i potrzymać się za ręce.

Więcej ---> https://dziecisawazne.pl/wojna-i-instynkt-wojna-i-dzieci/

04/01/2022

Jak tam sesje w nowym roku?

07/12/2021

27/11/2021

Kto też robi wszystko, by tak właśnie było? ✋❤️

25/11/2021

Jak działają mechanizmy obronne :

11/11/2021

i jak tam

07/09/2021

‼️Nasze dzieci dorastają w świecie, w którym wykluczenie jest normą. Nie dziwmy się, że w szkole jest bullying i nie obarczajmy winą za to zjawisko dzieci - one potrzebują naszej pomocy w radzeniu sobie z rzeczywistością‼️

Trudno się dziwić, że dzieci wykluczają czasami inne dziecko tylko dlatego, że jest rude, pochodzi z innego kraju, jest znacznie niższe od pozostałych albo sepleni, podczas gdy inni w jego klasie/grupie mówią wyraźnie – dorastają one bowiem w świecie, w którym wykluczenie jest normą, nawet jeśli wydaje nam się subtelne i niewidoczne.

Nie mamy wpływu na to, co w mediach mówi osoba, której nie znamy, ale mamy wpływ na to, co i jak mówimy do dziecka i jakimi ludźmi się otaczamy.
Rozmowy, wykłady i pouczenia o tym, że innych trzeba szanować, nic nie dadzą, jeśli nie zaobserwuje ono tego na co dzień w naszej postawie i w sposobie, w jaki wypowiadamy się o innych.

Za pomocą małych gestów i uważnego dobierania słów możemy pokazać dziecku świat, w którym inność nie jest powodem do wykluczania kogoś, np.:
👉 powstrzymując się od krytykowania innych za ich plecami – dotyczy to zarówno znajomych, jak i osób, które np. oglądamy w telewizji
👉 jeśli z jakiegoś powodu nie chcemy się z kimś spotykać lub kogoś słuchać, powiedzmy dziecku jasno, dlaczego – mówiąc o sobie i swojej motywacji, zamiast o drugiej osobie: o jakie wartości chcemy zadbać, jakie potrzeby są naruszane w kontakcie z kimś, co wybieramy (np. zamiast mówić, że nie chcemy oglądać jakiegoś polityka w telewizji, bo opowiada bzdury albo jest idiotą, powiedzmy, że nie zgadzamy się z jego poglądami i zależy nam na tym, żeby politycy zadbali o to, co jest dla nas ważne – możemy podać konkretny przykład)
👉 jeżeli jakiś kolega lub koleżanka budzi nasze zastrzeżenia, zastanówmy się pięć razy, zanim powiemy o tym dziecku; jeśli zdecydujemy się to zrobić, upewnijmy się, że mówimy jasno o swoich obawach i potrzebach, zamiast krytycznie wyrażać się o dzieciach.
---------------------------------------------------------
Więcej znajdziecie w książce Katarzyny Mitschke "Kiedy szkoła jest problemem" .

Seria Edukacyjna Natuli (dla rodziców dzieci 6+ i nauczycieli)
➡️"Kiedy szkoła jest problemem"
Książka https://bit.ly/Kiedy_Szkola_Jest_Problemem_natuli
Ebook https://virtualo.pl/.../kiedy-szkola-jest-problemem-i336972/
➡️"Nowa Szkoła"
Książka https://bit.ly/Nowa_szkola_n
Ebook https://virtualo.pl/ebook/nowa-szkola-i325042/

Bo dzieci są ważne!
Szkoła jest ważna!
Rodzice i nauczyciele mają głos!

27/08/2021

Warto spojrzeć i wyciągnąć wnioski

Bardzo ciekawa pozycja: "Mózg dziecka. Przewodnik dla rodziców" (Alvaro Bilbao) - a w nim takie oto zdjęcie, które powie nam więcej niż tysiąc słów (Str. 38).

Noworodek jak się okazuje ma już właściwie wszystkie neurony (jakieś 100 miliardów) - liczba, którą posiadamy i my, dorośli. Ale połączenia między nimi - to już inna sprawa. Mamy biliony synaps - powstają nawet w dwie sekundy.

Zobacz jak od noworodka przez okres niemowlęcy do drugiego roku życia gęstnieje sieć połączeń neuronalnych. Na każde takie połączenie ma wpływ otoczenie i my, rodzice. Bo synapsy powstają w wyniku procesu nauki, obserwacji, interakcji, reakcji dziecka w odniesieniu do naszych działań lub ich braku.

NIe jest tak, że raz powstałe połączenie będzie istniało przez całe życie - szczególnie w wieku nastoletnim dochodzi w mózgu dzieci do generalnej reorganizacji... i dzięki neuroplastyczności w wieku dorosłym też możemy zmieniać swój mózg, swoje nawyki, automatyzmy, budować nowe połączenia, wygaszając inne. Jest to tylko coraz trudniejsze (choć nie niemożliwe).

Patrzę na to zdjęcie i nie mogę wyjść z podziwu nad cudem natury. I jednocześnie obezwładnia mnie moc, jaką posiadamy my rodzice w budowaniu całej architektury mózgu naszego dziecka. Każdy nasz ruch, przytulenie, ukojenie, kąpanie, karmienie, śpiewanie, czytanie, noszenie, głaskanie - tak samo każde odwrócenie wzroku, gdy już nam brakuje sił, każde zaniechanie reakcji, odrzucenie, które okażemy niechcący lub nieumiejętnie, wszystkie nasze emocje, od najprzyjemniejszych i wzniosłych, po te trudne i burzliwe - wszystko to ma wpływ na budowę tej skomplikowanej sieci połączeń komórek nerwowych w mózgu dzieci. W naszym rzecz jasna też.

Zawsze z wielką mocą i wpływem przychodzi wielka odpowiedzialność.

W tej odpowiedzialnośći to nasz obowiązek - edukować się i swoich bliskich w tematach rodzicielstwa i rozwoju dzieci.

To nasz obowiązek zadbać o siebie - o swój stan emocjonalny, intelektualny, duchowy.

To nasz obowiązek, by nabyć potrzebne nam umiejętności, np. samoregulacji, odczytywania własnych potrzeb i umiejętnego ich zaspokajania. Po to, byśmy mogli czerpać ze swoich zasobów wychowując dzieci.

Bo jest to zadanie najbardziej wyczerpujące ze wszystkich na świecie.

Zgadzasz się? Ręka w górę - tzn. kciuk/serducho. Może share? :)