23/09/2025
Chód na palcach u dzieci – kiedy jest normą, a kiedy warto się skonsultować?
Chodzenie na palcach to dość powszechny etap w rozwoju ruchowym dziecka. Wiele maluchów, które dopiero uczą się chodzić, wybiera ten sposób poruszania się – i zazwyczaj nie jest to powód do niepokoju.
👣 Do kiedy to norma?
U większości dzieci chód na palcach zanika samoistnie w ciągu 3–6 miesięcy od rozpoczęcia nauki chodzenia, najczęściej do końca 3. roku życia. W tym okresie dzieci testują różne sposoby poruszania się, stawiają kroki na szerokiej podstawie, na krawędziach stóp, na palcach – ucząc się utrzymywania równowagi. To naturalny trening stabilności i integracji zmysłowej.
Taki chód może pomagać dziecku w:
✔️ regulacji napięcia mięśni prostujących tułów,
✔️ utrzymaniu równowagi,
✔️ stymulowaniu układu przedsionkowego i propriocepcji.
🛑 Kiedy warto skonsultować się z fizjoterapeutą?
Jeśli chód na palcach utrzymuje się po 3. roku życia lub towarzyszą mu inne niepokojące objawy, warto umówić się na konsultację. Utrwalony chód na palcach może mieć wiele przyczyn – zarówno funkcjonalnych, jak i neurologicznych czy biomechanicznych.
🔍 Możliwe przyczyny:
🔹skrócenie ścięgna Achillesa,
🔹mózgowe porażenie dziecięce (np. dipareza),
🔹zaburzenia integracji sensorycznej (nadwrażliwość dotykowa, problemy z układem przedsionkowym i propriocepcją),
🔹niezintegrowane odruchy pierwotne (np. toniczny odruch błędnikowy, odruch Babinskiego, odruch podeszwowy),
🔹zbyt wczesna pionizacja, prowadzenie dziecka za rączki, nieprawidłowe obuwie,
🔹emocje i stres,
🔹autyzm, ADHD i inne zaburzenia neurorozwojowe (nie tylko dzieci z autyzmem chodzą na palcach!)
🔹zmiany w obrębie kręgosłupa, dystrofie mięśniowe i inne schorzenia neurologiczne.
✅ Co możemy zrobić w gabinecie?
Podczas konsultacji oceniamy:
🦶 wzorzec chodu,
🧠 integrację odruchów pierwotnych,
🦴 napięcie mięśniowe i długość ścięgien,
👀 funkcjonowanie układów sensorycznych (przedsionkowego, proprioceptywnego, wzrokowego).
Na tej podstawie dobieramy indywidualny plan terapii – ruchowej, manualnej i sensorycznej – a w razie potrzeby kierujemy na dalszą diagnostykę lub do innych specjalistów (neurolog, ortopeda, osteopata).
