Terapia

02/01/2026

Nowy Rok stanie się dopiero nowy wtedy gdy my zrobimy porządek z tym starym, niechcianym, niewygodnym aspektem naszego życia a może całym życiem...Bez naszej aktywności Nowy Rok będzie tylko kolejną kartką z kalendarza. Dlatego życzę Nam wszystkim przemiany tak radosnej jak strzelające petardy i korki od szampanów! 🎆🍾Aby tym razem udało nam się wprowadzić ,,nowe" do zastygłych schematów w których tkwiliśmy przez lata
albo nawet przez większość życia...❤️‍🩹💪Niech 2026 Rok naprawdę będzie nowy bo odświeżony przez wprowadzenie zmian w myśleniu
i działaniu!🎁🎉A ten dany mam czas w postaci kolejnego roku niech stanie się Nowym Życiem wybudowanym na solidnym fundamencie cierpliwej, sumiennej i systematycznej pracy nad sobą...Bo nic nie dzieje się przypadkowo a to co do nas przychodzi najczęściej jest owocem zasianego niejednokrotnie w pocie czoła wysiłku...I taki rodzaj szczęścia ma największą wartość....I takiego szczęścia życzę każdemu...💪❤️‍🩹A.T.

12/12/2025

11/11/2025

🕯️ Krzyk nauczyciela na końcu oddechu

Kiedyś to było powołanie.
Zawód, który kształtował umysły, budował serca i wznosił dusze.
Dziś — to pole wypalenia.
Miejsce, gdzie nauczyciele oddają wszystko:
oddech, cierpliwość, a czasem nawet godność. 💔

👦🏻 Dziecko wchodzi do klasy — bez granic, bez słuchania, bez przeprosin.
Nie zna już znaczenia ciszy.
Nie rozumie, czym jest szacunek.

A nauczyciel... musi być wszystkim naraz:
pedagogiem, psychologiem, mediatorem,
tym, kto zamienia chaos w harmonię,
tym, kto się uśmiecha, nawet gdy serce pęka. 😐

Zrobiono z niego maszynę —
bez prawa do zmęczenia, emocji, bólu czy słabości.
Ale nauczyciel to nie stal.
To człowiek z ciała i duszy.
Jego głos milknie, energia gaśnie, serce się wypala.

A gdy upada — jest oceniany.
Gdy się załamuje — jest winny.
Ilu z nich rozpada się w ciszy?

Niektórzy wychodzą z klasy z drżącymi dłońmi,
inni wracają do domu puści, dusząc łzy, by nie martwić bliskich.
A rano znów zakładają maskę spokoju,
by dawać — choć już prawie nic nie mają.

To nie brak pasji.
To zmęczenie — ogromne, niewidzialne,
które pożera siłę i dusi serce.

Nauczyciele nie proszą o pochwały.
Chcą tylko, by ktoś zauważył ich cichą walkę.
By dostrzegł ranę za uśmiechem,
by zrozumiał, że ich ból jest głęboki i prawdziwy.

A mimo wszystko…
Wciąż stoją.
Wciąż wierzą, uczą, kochają.
To ostatni żołnierze sumienia. 🍂