Marta Kaczmar, PCK 4, Sulechów gmina (2026)

24/06/2025

"Nie istnieje ani jedno dziecko, które traktowane ze zrozumieniem i cierpliwością nie mogłoby odnaleźć pod naszym kierunkiem ścieżki prowadzącej do życia pełnego sensu" 💚

11/10/2024

"Przynależność. Jak przypomnieć sobie drogę do domu" Toko-pa Turner

29/09/2024

Psychoterapia przez ciało

02/12/2023

Bardzo mi po drodze z taką definicją miłości 💚

31/08/2023

"Autoportret człowieka" Antoniego Kępińskiego - wybitnego polskiego psychiatry i humanisty, który najpiękniej uczył, jak nie zawężać obrazu człowieka do sztywnych kryteriów diagnostycznych.

13/08/2023

Jak by to było umieć tak zobaczyć siebie?

01/08/2023

Powrót z Bambuko

01/08/2023

Babcie to wiedzą 😊

31/07/2023

Wyczytałam to dzisiaj dla Was i dla siebie 🌱

22/03/2023

Już wiosna 💚

27/02/2023

Paweł Kwaśniewski: Mam dwójkę małych dzieci i mam wrażenie, że ten wysiłek jest niewyobrażalny…
Zofia Milska-Wrzosińska: …bo tego nie można sobie wyobrazić. I tu nie chodzi tylko o wysiłek, bo jak dziecko jest w miarę zdrowe, a kobieta w miarę zorganizowana, to jakoś da się przeżyć. Tu chodzi raczej o tę dramatyczną utratę wolności. To jest największy ciężar. Jak się pojawia dziecko, to jest pierwszy taki moment w życiu kobiety, gdy już nie można jak w innych sprawach do tej pory powiedzieć: ja już tego nie chcę, odpuszczam, uciekam, mam to w nosie, najwyżej poniosę konsekwencje. Nie, ona jest na wiele lat ograniczona. I to uczucie jest dojmujące. A potem musi się zmierzyć z myślą, że to wszystko po to, żeby dziecko mogło dobrze od niej odejść. I to jest jeszcze większa trudność.
PK: Jak to?
ZMW: Matka wychowuje dziecko po to, żeby ono dobrze dawało sobie radę w świecie. Dlatego powinna się cieszyć każdym krokiem, który dziecko wykonuje od niej. Czyli im więcej jest w nim samodzielności, możliwości radzenia sobie w świecie bez uzależnienia od rodziców, tym lepiej.
Tymczasem bywają matki, które owszem, wszystko oddały dzieciom, tyle tylko, że dla nich separacja jest niemożliwa... One sobie ogóle nie wyobrażają, że dziecko kiedyś je opuści.
Dlatego ta myśl, że dobrze wychowaliśmy dziecko, jeśli ktoś, a czasem coś, stanie się ważniejszy niż my, staje się naszym najważniejszym wyzwaniem. Bo na ogół jest tak, że jeżeli kogoś kochamy, to zakładamy, że jesteśmy dla siebie wzajemnie najważniejsi. Natomiast tutaj istotą sprawy jest to, że ono ma kochać kogoś, lub coś, bardziej.
PK: A może po prostu inaczej?
ZMW: Bardziej. Jestem przekonana, że zadanie wychowawcze zostało źle wykonane, jeśli dorosły człowiek, taki, który założył własną rodzinę, traktuje jako równie ważne sygnały, które dostaję od rodziców i od swojej rodziny. To znaczy, że dla niego to, że ma zrobić zakupy dla rodziców, spędzić z nimi niedzielę, czy załatwić jakieś ich urzędowe sprawy, jest równie ważne albo nawet ważniejsze niż to, że jego rodzina z którą on jest, czegoś istotnego od niego potrzebuje. Dobrze jest umieć to godzić, ale rodzice nie powinni być priorytetem.
Fragment rozmowy z cyklu Gazety Wyborczej "Lepsze życie. Poradnik psychologiczny”

fot Jill Sauve

25/02/2023

Porozumienie Bez Przemocy 🌱

Marta Kaczmar

24/06/2025

11/10/2024

29/09/2024

02/12/2023

31/08/2023

13/08/2023

01/08/2023

01/08/2023

31/07/2023

22/03/2023

27/02/2023

25/02/2023

Adres

Telefon

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Skontaktuj Się Z Praktyka

Skróty

Udostępnij

Kategoria