Poczuj Ulgę

18/02/2026

KRYZYS w relacji często jest początkiem zmiany,
a nie końcem związku.
To moment, w którym możesz coś stracić… albo coś naprawdę zbudować 💜
Kiedy warto umówić się na sesję?
✅ Gdy oboje chcecie ratować relację i jesteście gotowi na pracę.
✅ Gdy tylko Ty czujesz potrzebę zmiany i chcesz zacząć od siebie.
✅ Gdy masz trudność z bliskością, zaufaniem lub lękiem przed odrzuceniem.
✅ Gdy powtarzasz te same schematy w relacjach.
✅ Gdy czujesz, że coś w Tobie sabotuje związek.
✅ Gdy stoisz na rozdrożu i potrzebujesz jasności, by podjąć decyzję.
✅ Gdy chcesz zrozumieć swój styl przywiązania.
✅ Gdy komunikacja w relacji przestała działać.

Jeśli chcesz sprawdzić, czy Wasza relacja ma potencjał,
jeśli chcesz pracować nad związkiem,
albo nad sobą w relacji — zapraszam na rozmowę 🤝

Jestem trenerem komunikacji w relacjach — pomagam parom i osobom indywidualnym:
🤍 lepiej się rozumieć
🤍 bezpiecznie rozmawiać o emocjach
🤍 wychodzić z konfliktów
🤍 budować bliskość zamiast dystansu
🤍 tworzyć zdrowe granice

🤍 Prywatnie też wiem, jak to wygląda naprawdę.
Od ponad dekady jestem w związku.
Za nami niejeden kryzys, trudne rozmowy, momenty zwątpienia i decyzje, które nie były łatwe.
Ale właśnie dzięki pracy nad sobą, komunikacji i świadomości relacji —
jesteśmy dziś silniejsi, bardziej świadomi i bliżej siebie niż kiedykolwiek.
Bo związek to nie brak kryzysów.
Związek to umiejętność przechodzenia przez nie razem.
I wybierania siebie — codziennie na nowo. 🤍

Jeśli coś w Tobie mówi, że to nie jest „jeszcze koniec” —
daj szansę sobie. Daj szansę związkowi.

Czasem jedna rozmowa może zmienić więcej,
niż miesiące ciszy.
📩 Napisz do mnie
Beata Paruzel
Poczuj Ulgę 💜

10/02/2026

OBUDŹ SIĘ Z MATRIXA

Wększość życia przeżywamy na autopilocie.
W schematach, przekonaniach, cudzych oczekiwaniach.
W historiach, które kiedyś nam opowiedziano i które uznałyśmy za prawdę.

Rzeczywistość nie zawsze jest taka, jaką ją widzimy.
To, co uznajemy za normalne, bywa tylko dobrze oswojoną iluzją.
Przebudzenie nie polega na ucieczce od świata,
lecz na zobaczeniu go takim, jaki jest.

Najmocniej porusza mnie myśl, że wyjście z Matrixa zaczyna się w środku.
W chwili, gdy przestajemy reagować automatycznie.
Gdy zaczynamy słuchać SIEBIE zamiast hałasu z zewnątrz.

🫵 Gdy odwaga bycia sobą staje się ważniejsza niż dopasowanie.

Świadomość to nie wiedza.
👉To uważność.
To umiejętność zadania sobie pytania:
🤔Czy to naprawdę moje?
🤔Czy ja to wybieram?
🤔Czy tylko powtarzam?

Właśnie na tym polega wolność.
Nie na kontroli świata, ale na odzyskaniu kontaktu ze sobą.
Na pamiętaniu, że zawsze mamy wybór.
Nawet jeśli czasem boimy się go zobaczyć.

Poczuj Ulgę 💜

31/01/2026

01/01/2026

Nowy ROK 🔥 Ognistego konia 🔥
zacznie sie juz 17 lutego,
Koń to energia wolności, ruchu i odwagi.
Nie znosi stagnacji, półśrodków ani życia
„na cudzych zasadach”.
Uczy zaufania do własnego tempa,
instynktu i kierunku.
To rok wychodzenia z ograniczeń,
podejmowania decyzji i ruszania tam,
gdzie serce bije szybciej — nawet jeśli droga nie jest jeszcze w pełni widoczna.
Koń nie pyta, czy wypada.
Koń sprawdza, czy to jest prawdziwe.

✨
Życzę Ci, aby nadchodzący rok był jak Koń —
wolny, odważny i wierny sobie.
Niech niesie Cię tam, gdzie czujesz sens, a nie tylko obowiązek.
Niech doda Ci odwagi do ruchu,
gdy stoisz za długo w jednym miejscu.
I niech przypomina, że masz prawo wybierać własne tempo, własną drogę
i ludzi, przy których możesz oddychać pełniej.

Niech to będzie rok, w którym przestajesz się hamować
i zaczynasz żyć w zgodzie z tym, kim naprawdę jesteś
Poczuj Ulgę 💜

Beata Paruzel

31/12/2025

Ten rok nie był łagodny.
Nie był łatwy.
Nie pobłażał.

Ale był rokiem potężnego wzrostu świadomości.
Rokiem, który zaprosił Cię do sprawdzenia, kim naprawdę jesteś, gdy nikt/nic nie daje taryfy ulgowej.
Był treningiem charakteru — intensywnym, bez zapowiedzi, bez możliwości wycofania.

A w tym wszystkim najważniejsze jest jedno:

Przetrwałeś_aś.

Udźwignąłeś_aś sytuacje, które mogłyby zatrzymać kogoś mniej świadomego.
Może nauczyłeś_aś się wchodzić w trud z podniesioną głową.
Może zrozumiałeś_aś, że świat nie zawsze potrzebuje Twojej delikatności — czasem potrzebuje
Twojej stabilności,
Twojej pewności,
Twojej mocy.

Bo jeśli przejdziesz przez miesiące, które testują Twoje granice, Twoje emocje i Twoje zdrowie psychiczne…
to naprawdę mało co jest w stanie Cię zatrzymać.
Nie dlatego, że nie czujesz strachu,
ale dlatego, że nauczyłeś_aś się nim zarządzać.
A to właśnie robią ludzie świadomi.

Ten rok Cię nie złamał.
Ten rok Cię wyszkolił.
Stworzył fundament, na którym możesz budować dalej.
I to ogromna różnica.

A straty ?
Jeśli chodzi o finanse — ten rok mógł pokazać Ci, że pieniądze to narzędzie, nie cel.
Że potrafisz podejmować decyzje, które budują Twoją stabilność.
Że jesteś zdolny_a tworzyć obfitość w swoim życiu, nawet jeśli wcześniej wydawało Ci się to nierealne.
Może po raz pierwszy poczułeś_aś, że masz wpływ, a nie tylko reagujesz.

A relacje?
Ten rok doskonale odsłonił, z kim idziesz w tę samą stronę.
Kto wspiera Twój rozwój.
A kto pojawiał się tylko wtedy, gdy było mu wygodnie.
Zrozumiałeś_aś, że Twoje otoczenie to nie przypadek — to wybór.
Że zasługujesz na więzi oparte na szacunku, spójności i obecności.
Że relacje mogą być Twoim paliwem, a nie ciężarem.

To był rok transformacji.

A jeśli potrafisz przetrwać taki rok — to kolejny możesz świadomie zaprojektować. 💜

Poczuj Ulgę 💜
Beata Paruzel

29/12/2025

HONOR

Czy zostałaś kiedyś potraktowana jak zasób,
a nie jak osoba decyzyjna?

Gdy ktoś:
– nie pyta,
– nie zostawia wyboru,
– nie staje po Twojej stronie,
– używa Twojej pracy, energii lub kompetencji jako waluty w swoich relacjach.
To nie jest drobne nieporozumienie.
To głęboki schemat.

👉 Honor i lojalność na zewnątrz, kosztem kobiety.
Kluczowe pytanie brzmi:
„Wobec kogo masz honor?”
Wobec kolegów – tak.
A wobec swojej kobiety?

To zdanie potrafi rozbroić męską iluzję moralną.
Bo on naprawdę mógł się uważać za
„uczciwego”, „lojalnego”, „porządnego”.
Tylko że:
– lojalność była selektywna,
– honor był warunkowy,
– a Ty miałaś być
„elastyczna”, „rozumiejąca”, „wdzięczna”.

Dlaczego to tak bardzo boli?
Bo dotyka rdzenia:
bycia niewidzianą,
bycia pomijaną,
bycia stawianą niżej niż układy,
bycia tą, która ma się dopasować, żeby komuś było wygodnie.

To jest bardzo stara rana.
Rana dziecka, które nie było pierwszym wyborem.

I tu jest punkt graniczny:

Honor wobec świata zewnętrznego nie może być budowany kosztem nas samych.
Lojalność wobec innych nie usprawiedliwia braku lojalności wobec siebie.
Czasem trzeba stanąć po swojej stronie.
Nie spokojnie.
Nie idealnie.
Ale prawdziwie.

Bo czasem rozsypanie się to nie porażka.
To moment, w którym przestajesz się dopasowywać
i zaczynasz żyć w zgodzie ze sobą.
Dziś wybieram siebie.
Z godnością.
Bez rabatów.
Bez tłumaczeń.

Poczuj Ulgę 💜
Beata Paruzel

24/12/2025

Czasem słowo „rodzina” brzmi głośniej,
niż cokolwiek za nim stoi.

Bo w psychologii jest jedna ważna prawda:
relacja jest tym, jak się w niej czujesz — nie tym, jak powinna wyglądać.
Można mieć więzy krwi, a nie mieć więzi emocjonalnej.
Można siedzieć przy jednym stole, a wcale nie czuć się widzianym, ważnym ani bezpiecznym.

Są ludzie, którzy potrafią być naprawdę obecni —
i tacy, którzy pojawiają się tylko dlatego, że „tak wypada”,
albo boją się oceny, jeśli nie odegrają swojej roli.
To nie jest bliskość.
To jest obowiązek.

Święta obnażają to wyjątkowo mocno.
Konfrontują nas z pytaniem:
„Czy w tej relacji naprawdę mogę być sobą?”

Zauważysz to po drobiazgach:

czy Twoje emocje są przyjmowane,
czy rozmowa daje Ci uznanie,
czy ciało się rozluźnia, czy kurczy.

To nie kaprys — to Twój układ nerwowy ocenia, czy jesteś wśród ludzi bezpiecznych.
Dlatego bywa, że właśnie przy „swoich” czujesz się najbardziej samotnie.
Nie z powodu braku wdzięczności.
Z powodu braku responsywności.
Bo prawdziwa więź to ktoś, kto potrafi Cię współregulować,
a nie ktoś, kto jedynie „jest obecny”.
Obowiązek potrafi stworzyć zdjęcie przy choince.
Ale nigdy nie stworzy bliskości.
Jeśli te Święta pokazały Ci, przy kim rośniesz,
a przy kim musisz się chować —
to nie dramat.
To informacja.

Na te Święta życzę Ci relacji, w których nie musisz się bronić.
Takich, przy których możesz oddychać pełniej, mówić ciszej lub głośniej — bez napięcia.

A na Nowy Rok — odwagi, by wybierać ludzi,
którzy są z Tobą emocjonalnie,
nie tylko z nazwy.
Niech będzie to rok większego spokoju,
prawdziwej obecności
i więzi, które naprawdę karmią.
Bo rodzina — emocjonalnie —
to nie geny, tylko bezpieczna więź.
Reszta jest tylko nazwą.

i Poczuj Ulgę💜 🌲
Beata Paruzel

04/12/2025

5 GRUDNIA pełnia
"Srebrna Brama Ostatniego Przebudzenia” rytuał, który wykonuje się podczas grudniowej pełni — tej, o której stare kobiety mówią, że budzi to, co miało żyć, a kończy to, co już dawno powinno odejść.

To nie jest rytuał „na życzenia”.
To symboliczne oczyszczenie, domknięcie roku i przejście przez wewnętrzne drzwi, które otwierają się tylko raz na jakiś czas — wtedy, gdy jesteś gotowa zobaczyć PRAWDĘ o sobie i wejść w nowy rok z czystą energią.

Rytuał składa się z kilku etapów:

🔹 1. Oczyszczenie przestrzeni i intencji

Tworzysz dla siebie spokojne miejsce, zapalasz świecę, wprowadzasz się w stan uważności. To moment, w którym mówisz sobie:
„Chcę zostawić to, co mnie męczyło.”

🔹 2. Zrzucenie ciężaru mijającego roku

Spisujesz wszystko, co cię obciążało — emocje, wspomnienia, sytuacje, które ciągnęły cię w dół.
Symbolicznie uwalniasz to z siebie.

🔹 3. Przywołanie zagubionej energii

To moment powrotu do siebie.
Wyobrażasz sobie, że cała twoja siła, odwaga i jasność, które gdzieś po drodze zostawiłaś… wracają do ciebie w pełni.
To najgłębsza część rytuału — wewnętrzne „wracam”.

🔹 4. Przejście przez Srebrną Bramę

W wizualizacji widzisz przed sobą otwarte, świetliste drzwi.
Przechodzisz przez nie świadomie — jak przez granicę między starym a nowym rokiem.
To symbol wejścia w życie, które jest lżejsze, jaśniejsze, bardziej twoje.

🔹 5. Domknięcie starego roku

To, co spisałaś wcześniej — niszczysz.
Podrzesz, zatapiasz w wodzie lub zakopujesz.
To akt zakończenia tego, co już nie ma prawa wrócić.

🔹 6. Otwarcie ścieżki na 2026

Piszesz krótko, czego chcesz w nowym roku:
dla duszy, dla ciała, dla życia.
To twoja osobista mapa na kolejnych 12 miesięcy.

🔹 7. Zakończenie i pieczęć

Ten łagodny, głęboki rytuał pomaga zostawić to, co było ciężkie, i wejść w 2026 z nową, odświeżoną energią.

KROK PO KROKU :

1️⃣ Przygotuj przestrzeń
Zapal świecę, usiądź w ciszy. Weź kilka spokojnych oddechów.
Intencja: „Zostawiam to, co już mi nie służy.”

2️⃣ Wypisz ciężar roku
Na kartce zapisz wszystko, co męczyło, ciążyło lub blokowało.
Złóż kartkę — symbolicznie odłóż to na bok.

3️⃣ Przywołaj własną energię
Zamknij oczy i wyobraź sobie, że cała twoja siła i jasność wracają do ciebie.
Powiedz: „Wracam do siebie.”

4️⃣ Przejdź przez Srebrną Bramę
Wyobraź sobie świetliste drzwi.
Weź głęboki wdech i zrób krok (dosłownie lub w myślach).
„Wchodzę w nowe.”

5️⃣ Uwolnij stare
Zniszcz kartkę: podrzyj, namocz w wodzie lub zakop w ziemi.
„To odchodzi.”

6️⃣ Otwórz drogę na 2026
Na nowej kartce zapisz 3 rzeczy, które chcesz przyciągnąć:
dla duszy, ciała i życia. Zachowaj ją.

7️⃣ Zamknij rytuał
Zgaś świecę i powiedz:
„Brama jest otwarta. Idę dalej.

Poczuj Ulgę 💜

30/11/2025

Kiedy jedna osoba denerwuje się z powodu czyichś działań,
a druga z powodu reakcji na te działania
— to nie jest to samo.

W relacji żadna ze stron nie powinna przekręcać sytuacji tak, jakby to druga tworzyła negatywną atmosferę tylko dlatego, że mówi o tym, co ją boli.
To nie jest fair.
I nie jest w porządku wmawiać komuś, że „chce się tylko kłócić”, kiedy tak naprawdę próbuje wyrazić swoje uczucia i opowiedzieć o zranieniu.
To nie jest komunikacja.

To forma manipulacji, która sprawia, że druga osoba czuje się niewysłuchana i niewidzialna.

Nie można zranić partnera, zlekceważyć jego emocji, a potem odwracać sytuacji tak, by samemu wyjść na ofiarę.
To nie jest empatia, ani dojrzałość.
To nie jest siła — to unikanie.
A unikanie powoli niszczy zaufanie, którego obie strony potrzebują, by pozostać blisko siebie.

Odpowiedzialność za własne słowa i działania nie jest atakiem.
To akt szacunku — wobec siebie, wobec drugiego człowieka, wobec relacji.

Bez zaufania każda reakcja staje się potencjalnie niebezpieczna.
Dlatego obie strony potrzebują brać odpowiedzialność za swoje zachowania.

Bo tylko wtedy można naprawdę budować.

Beata Paruzel trener komunikacji w relacji
Poczuj Ulgę 💜

27/11/2025

STRATA

Czasem najmniejsze stworzenia uczą nas największych rzeczy.

Dziś odeszła mała istotka, nasza przyjaciólka – mały chomik, który przez dwa lata swojego krótkiego życia pokazał mi więcej o zaufaniu, odwadze i bliskości niż niejeden człowiek.
I jej odejście otworzyło we mnie coś, co przez lata było zamrożone.

Bo strata… Czym właściwie jest strata?

Przez całe dzieciństwo nie potrafiłam jej czuć.
Kiedy coś lub ktoś odchodził, zamykałam się w środku.
Zastygałam.
Jakby ciało i serce włączały tryb przetrwania.
Ból był tak wielki, że nie pozwalałam mu przejść.
Nie płakałam. Nie drżałam.
Udawałam, że nic się nie stało. Że to bez znaczenia.

Dziś wiem, że to nie była obojętność, tylko obrona.
Twarda skorupa, która miała mnie ocalić, ale też odcięła mnie od radości, wdzięczności, ciepła.
Bo jeśli nie pozwalasz sobie czuć straty, nie pozwalasz sobie też w pełni czuć życia.

I właśnie to maleńkie zwierzątko pokazało mi coś, czego jako dorosła bardzo potrzebowałam.

Przez pierwsze kilka miesiecy uciekała, zakopywała się, chowała – jej własny odruch przetrwania mówił jej, że świat jest niebezpieczny.
A jednak z czasem zaufała. Przestała uciekać.
Zaczęła przychodzić, tulić się, kłaść w dłoniach.
Zrozumiała, że może inaczej. Że nie każdy dotyk oznacza zagrożenie. Że bezpieczeństwo istnieje.

My ludzie mamy dokładnie te same mechanizmy.
Czasem to, co miało nas chronić, zaczyna nas ograniczać.
Czasem uciekamy tak długo, że nie widzimy, jak wiele dobra omija nas po drodze.
I dopiero kiedy pozwolimy sobie odpuścić stare nawyki przetrwania, możemy zobaczyć, że świat bywa łagodniejszy, niż się wydaje.

Ona odeszła spokojna, „uśmiechnięta”, zaopiekowana.
A ja – po raz pierwszy – pozwoliłam sobie naprawdę poczuć stratę.
Nie tę jedną.
Wszystkie naraz.
Całą historię mojego serca, którą przez lata zamrażałam.

Pozwoliłam sobie na płacz.
Na szloch.
Na drżenie rąk.
Na krzyk.
Na wszystko, co kiedyś było zakazane, zbyt trudne, zbyt bolesne.

I choć ból dziś jest ogromny, czuję wdzięczność.
Bo gdy w końcu czujesz, to znaczy, że jesteś żywy.
Że wracasz do siebie. Że twoje serce – choć boli – znowu bije w pełnym zakresie.

Dzisiaj żegnam małe stworzenie, które dało mi wielką lekcję.

I myślę sobie, że czasem Wszechświat działa cicho, delikatnie.
Że daje nam szansę zmierzyć się z dawnym bólem w sposób, który nie niszczy, tylko uzdrawia.
Właśnie tak to czuję.

Strata nie musi być końcem. Czasem jest początkiem.
Rozmrożenia.
Oddechu.
Czucia.
Prawdziwego życia.

Dziękuję Ci, mała. Za wszystko.

Beata Paruzel
Poczuj Ulgę 💜

23/11/2025

"Odchodzi pokolenie, którego już nigdy nie zastąpimy.
Pokolenie z dłoniami popękanymi od pracy,
z sercami twardymi jak żelazo,
a jednocześnie najczystszymi, jakie można było spotkać.

To ludzie, którzy nie mieli nic
a potrafili dać więcej, niż my dziś dajemy mając wszystko.
Nie znali wygody, ale znali wartość.
Nie znali luksusu, ale znali miłość, której nie da się kupić.

To ci, którzy uczyli nas, że słowo ma być święte,
a człowiek ma znaczyć więcej niż pieniądz.
Że jak coś się psuje – to się naprawia,
a jak ktoś zawodzi – to się rozumie, a nie wyrzuca.

Oni pracowali tak, jakby życie miało być obowiązkiem,
a kochali tak, jakby wszystko inne nie miało znaczenia.
Nie mówili o poświęceniu – oni nim byli.
Nie opowiadali o wartościach – oni je nosili w oczach.

Dziś odchodzą po cichu.
Bez dramatów, bez hałasu, tak jak żyli – godnie.
Z rękami zmęczonymi, ale czystymi.
Z sercami pełnymi spokoju,
bo wiedzą, że zostawili świat trochę lepszym.

Odchodzą ludzie z żelaza,
a na ich miejsce wchodzi pokolenie z kryształu –
wrażliwe, kruche, łatwo pękające.

Ale pamięć o tych twardych, pięknych ludziach
musi zostać.
Jak zdjęcie, które przetrwa każdą burzę.
Bo prawdziwa siła nie potrzebuje krzyczeć.
Prawdziwa siła… po prostu zostaje."
___________________________________________________

Zainspirował mnie ten tekst, znaleziony w necie.
Bo przypomina mi, jak bardzo różnią się od siebie pokolenia. Nasi dziadkowie i pradziadkowie żyli w świecie twardym, wymagającym, w którym siłę trzeba było nosić w dłoniach i w sercu.
My żyjemy inaczej — w czasach zmian, transformacji, nieustannego biegu.
A nasze dzieci będą żyły jeszcze inaczej: być może bardziej empatycznie, a może bardziej zagubione, bo nie nadążą za tempem, które sami dziś tworzymy.

Ale jedno pozostaje niezmienne:
każde pokolenie czegoś uczy, coś wnosi i coś odmienia.
Nie ma pokoleń lepszych czy gorszych — są tylko inne.
Każde ma swój ciężar, swoje piękno, swoje trudy i swoją prawdę.

I może o to chodzi, by przestać próbować się „zrozumieć” na siłę, a zacząć siebie nawzajem akceptować.
Bo różnice między nami nie są przeszkodą.
Są mostem, jeśli tylko chcemy po nim przejść.

Beata Paruzel
Poczuj Ulgę 💜

05/11/2025

Czasami życie prowadzi nas przez doświadczenia, które łamią serce, żebyśmy w końcu nauczyli się słuchać jego głosu.
Być może wiesz, jak to jest czuć się zdradzoną, niezrozumianą, opuszczoną.
Jak to jest dawać z siebie wszystko, wspierać, trzymać świat na ramionach — i zostać z pustymi rękami.

Może też wciąż nosisz w sobie ranę porzucenia,
nawet jeśli minęły lata.
Może czujesz, że potrafisz być silna dla wszystkich,
tylko nie dla siebie.
Może wciąż próbujesz zasłużyć na zrozumienie, na obecność, na ciepło — i wciąż trafiasz na chłód.

Wiem, jak to jest, kiedy chcą Cię zmieniać bo niewygodnie jest patrzeć na ból.
Wiem, jak to boli, gdy nikt nie potrafi Cię „złapać”,
kiedy upadasz. .
Ale zrozumiałam jedno — to nie jest kara.
To zaproszenie.

Do tego, by wrócić do siebie.
By nauczyć się być przy sobie tak, jak nikt nigdy nie potrafił.
Nie po to, żeby zostać sama — tylko po to, by już nigdy siebie nie opuszczać.

I dziś właśnie to wybieram.
Dziś składam przed sobą przysięgę.
Nie przeciw światu — z miłości do siebie. 💜

💜🩵🩷
Dziś wybieram siebie.
Nie dlatego, że inni mnie zawiedli,
ale dlatego, że wreszcie chcę zobaczyć, kim jestem, gdy przestaję walczyć o czyjąś obecność.

Przysięgam, że już nigdy nie zostawię siebie samej,
nawet jeśli świat się oddali.
Będę przy sobie — w bólu, w ciszy, w zwątpieniu.
Nie odwrócę się od swojego serca, nawet gdy będzie krzyczeć.

Przysięgam, że pozwolę sobie czuć wszystko,
bo każde uczucie jest głosem życia we mnie.
Nie będę już milczeć, gdy coś boli,
ani udawać, że mi nie zależy, gdy tęsknię.

Przysięgam, że będę dobra dla siebie tak,
jak zawsze pragnęłam, by ktoś był dobry dla mnie.
Że dam sobie ciepło, zrozumienie, bliskość.
Że nauczę się być domem dla siebie.

A gdy nadejdzie ktoś, kto będzie chciał iść obok mnie,
nie dlatego, że mnie potrzebuje,
ale dlatego, że mnie widzi —
pójdziemy razem, bez lęku.

Bo ja już wróciłam.
Do siebie.
I zostaję.

Beata Paruzel
Poczuj Ulgę 💜