Gabinet Psychologiczny Justyna Sztejter

28/11/2025

Słuchajcie.. nie wiem nawet jak określić o czym ma być ten post. Ale musi być.
Trafił się dzień,w którym niemal od samego początku wszystko szło nie tak jak trzeba. Porażka goniła porażkę. ZUS rzucał kłody pod nogi. W pracy pod górę, w drugiej pracy jeszcze bardziej. Człowiek próbował dźwignąć młodzieńcze problemy, łzy i przynieść tym młodym sercom trochę ukojenia - czuję,że i tutaj nie sprawdziłam się.

W domu chory mąż, ząbkujący maluch. Moi mężczyźni nie robią nic na pół gwizdka, bo 4 zęby naraz i 40 stopni gorączki to nie byle co.
Mimo,że objęły mnie mięciutkie rączki synka i rozgorączkowane ale nadal silne i pełne troski ramiona męża- to poczułam,że jedyną osobą, która może dać mi ukojenie jestem ja sama.

Usypiając wieczorem synka starałam się myśleć, a w zasadzie przekonać siebie,że ten dzień był dobry bo:
*Obudziłam się rano
*Miałam co jeść, w co się ubrać, czym jechać do pracy
*Mam dach nad głową, mam gdzie i do kogo wracać... Itp.
Chciałam czuć wdzięczność za to wszystko. Tylko,że nie czułam. To był taki dzień, w którym potrzebowałam sama przed sobą przyznać, że nie jest OK, że ten dzień jest do 🍑 i że jedyne co chce zrobić to puścić łzy.
Pomyślałam sobie,że nie mogę mówić w gabinecie "pozwólcie sobie na gorszy dzień" a sobie tego odmówić. I zrobiłam to.
To był beznadziejny dzień, jeden z gorszych i czułam,że na każdym polu zbieram żniwo porażki. Było naprawdę do 🍑
I myślę sobie,że dobrze mi to zrobiło. Ciało mogło się rozluźnić, szczęka przestała się zaciskać, łzy oczyściły oczy i duszę.
Przyznałam sama sobie tę możliwość bycia tylko człowiekiem. Przyznałam sobie prawo do rozsypania się na kawałki, poleżenia sobie. Po to,żebym kolejnego dnia mogła wstać w zgodzie ze sobą i zebrać swoje kawałeczki. Dobrze mi z tym. Jestem tylko człowiekiem.

I dla jasności-myślę o sobie,że jestem człowiekiem wdzięcznym, doceniam życie i świat wokół sobie. Ale nie chce zaprzeczać innym emocjom i uczuciom, spychać ich bo muszę zawsze czuć wdzięczność. Nic nie muszę. Mogę i robię to,kiedy moje zasoby emocjonalne pozwalają mi na to.

Ten dzień był o cierpliwości i akceptacji. Bywa różnie i trzeba sobie w końcu pozwolić na to.
Polecam spojrzeć sobie w oczy w lustrze i zwolnić się z tej presji trzymania wszystkiego w ryzach, ogarniania, zakładania masek. Objąć siebie swoimi ramionami i czule powiedzieć 'jest do 🍑"

Położyć się, poleżeć, odpocząć a potem wstać i działać dalej.

24/11/2025

"Tym bardziej,że drugiego dzieciństwa nie będzie."
Justyna Dąbrowska

Ludzie czasami zastanawiają się jak pogodzić się z przeszłością, jak zoperować rany z dzieciństwa, kiedy rodzice żyją, czasami dalej funkcjonują jak w tamtych czasach. Niektórzy stoją w miejscu bo uważają,że 'starych drzew się nie przesadza; rodzice się nie zmienią". Prawdopodobnie tak będzie. Ale w procesie terapeutycznym ważniejszy jest ten rodzic, którego nosimy wewnątrz.
Takie oddzielenie rodzica jest bardzo użyteczne - bo stosując tę praktykę daje to możliwość dobrego współistnienia, może nawet opiekowania się realnym rodzicem. Temu wewnętrznemu warto powiedzieć o swoich dawnych i aktualnych uczuciach; pozwolić sobie nawet na te gniewne emocje i oddać je wewnętrznemu rodzicowi przez monolog.
Warto odkryć co dominowało w relacji rodzic-dziecko i zadać sobie pytanie "co mogę z tym zrobić dziś".

Pamiętaj, drugiego dzieciństwa już nie będzie.. 🍀

Jeżeli czujesz,że chcesz to przegadać -zapraszam na konsultacje, tel: 517 253 617.

Grafika: iStock

15/10/2025

Każde dziecko zasługuje na uwagę i uznanie, nawet To, której pojawiło się tylko na chwilę.

"Jest taka cisza, która mieści w sobie całe życie. I dobrze jest pamiętać, że są takie dzieci, których nie widać. "
K. Skorupska

Dzisiaj jest Dzień Dziecka Utraconego🖤🤍

Każdemu rodzicowi, który doświadczył tej historii ogromnie współczuję 💔
Dziękuję,że pozwalacie mi być ze sobą w tym czasie.

15/10/2025

🤍🖤

Cisza, zamiast bicia serduszka.
Cisza, gdy lekarz w przeciągającym się milczeniu przesuwał głowicą USG po brzuchu i szukał kogoś, kogo już nie mógł znaleźć.
Cisza, gdy Twój partner przekazał bliskim, że stało się coś złego.
Cisza, która Was zastała podczas rutynowego KTG przed porodem.
Cisza po porodzie, zamiast pierwszego krzyku.
Cisza, zamiast punktów w skali Apgar.
Cisza, gdy zamilkła aparatura podtrzymująca dwa kilogramy życia.
Cisza, która zapadła, gdy przestały nadchodzić wiadomości i telefony.
Cisza między dwojgiem ludzi, którzy nie wiedzą, jak ze sobą być po tym, co się stało.
Cisza - w odpowiedzi na pytanie: „masz dzieci?”
I cisza, która zostaje długo po końcu.

Jest taka cisza, która mieści w sobie całe życie. I dobrze jest pamiętać, że są takie dzieci, których nie widać.

Ściskam Was Rodzice.

15.10 Dzień Dziecka Utraconego

10/10/2025

Dbaj o swoje zdrowie psychiczne codziennie!
Ten dzień ma tylko o tym przypominać..
Terapia to nie wstyd.
Proszenie o pomoc to nie wstyd.
Przyznanie,że sobie nie radzimy to nie wstyd.
To akt odwagi w stosunku do samego siebie.

Jeżeli czujesz,że potrzebujesz - umów się na wizytę:
517-253-617



Grafika: iStock

06/10/2025

Chodzi mi ostatnio po głowie jak to będzie, kiedy przyjdzie czas wypuszczenia syna z domu 🤔 jaka to będzie historia? I przyszło mi do głowy takie zadanie dla samej siebie: wiem,że wyposażam moje dziecko w pewnego rodzaju bagaż. I mając wybór i możliwość decydowania - co chciałabym włożyć do tego plecaka? Z czym wypuścić go w świat?
Nadal o tym myślę.
Pewna jestem dwóch rzeczy: wolność i poczucie realnego szczęścia. W tej wolności jest to odłączenie od matki - gdzie pozostaje ona wspierająca i akceptująca wybór. Zejście na dalszy plan, co dla kobiety często bywa trudne.
Szczęście wynikające z prostoty; z tego że niebo jest niebieskie, a słońce świeci.

Nie mogę zapomnieć o jednej rzeczy: JA MAM ten wybór i możliwość decydowania.
Niestety dosyć często spotykam się z tym,że to dzieci wysyła się do psychologa,na różne terapie.. bo dorośli nie mają odwagi spojrzeć sobie w oczy i przyznac,że to oni powinni podjąć pracę nad sobą.
A te dzieciaki próbują to dźwignąć.. z różnym efektem.

Wypełnia mnie ogromną radość, kiedy dostaje informacje zwrotną ' od kiedy zaczęłam terapię widzę zmiany w swoim domu/w dzieciach/w związku'.
I czuję wdzięczność za świadomych dorosłych🙏🏻

Życzę sobie i wszystkim aby ten rodzicielski bagaż miał wagę i urok takiego Muminka🥰🩵

A jeżeli chcesz świadomie zmierzyć się ze sobą, żeby Twoje dzieci nie musiały nieść Twoich spraw to zapraszam🙂

01/09/2025

Nowy rok szkolny to czas zmian, trochę takiej niewygody związanej z zakończeniem wakacji i niestety często też strachu.
Różnie mówi się o szkole, o tym, co tam się dzieje..
Ja proponuję,żeby przyjrzeć się temu, co mówimy/ robimy w domu. I z czym wysyłamy nasze dziecko do rówieśników.
Nie możemy ciągle zrzucać odpowiedzialności na telefony, telewizory, inne 'niegrzeczne' dzieci - że to tam nasze pociechy uczą się złych zachowań.
Pierwszymi nauczycielami dziecka są RODZICE.

Starajmy się robić to dobrze,żeby jak najmniej dzieci rozpoczynało rok szkolny bez lęku.

08/07/2025

Ostatnio podczas jakiejś fajnej rozmowy z mężem usłyszałam od niego, że jak nie zajmiesz się swoimi demonami z przeszłości to one wychowają ci dzieci. Wczoraj sama trafiłam na zdanie "nie pozwól by twoje traumy wychowały twoje dzieci".
I siedzi to we mnie i pracuje; zachwyca,że w jednym zdaniu jest zawarta ogromna mądrość wychowawcza.
Jak dużo robi samoświadomość. Jak bardzo zmienia się życie Twoje i Twojego dziecka, kiedy świadomie decydujesz się zmieniać a nie powielać schematy.
Myślę,że to powinno zaczynać się od świadomego zapraszania dziecka na świat - nie sprowadzam Cię po coś; jesteś czystą kartą; nie chcę żebyś dźwigał moją historię; nie masz mi nic 'załatwić'.

Dorosły nie jest winny temu, co dostał w dzieciństwie. Ale jest odpowiedzialny za to, co przekazuje dalej. Zawsze jest wybór.

Moment, w którym to do Ciebie trafi może powinien być tym, kiedy podejmujesz decyzję o przerwaniu tego łańcucha- że jednak można inaczej, że CHCESZ inaczej dla swojego dziecka.. ale i dla siebie, dla własnego uzdrowienia i spokoju.

grafika: iStock

23/06/2025

To o tym, jak wielką rolę do odegrania ma ojciec w życiu każdego dziecka.
O tym, jak wspaniale może uczyć emocji - odczytywania ich, przeżywania i radzenia sobie z nimi.
Jesteście bohaterami dla swoich dzieci i to tylko od Was zależy jak długo będziecie nosić pelerynę herosa!

Panowie to Wy dzisiaj decydujecie - chcecie być Tatą czy Ojcem.
Ja Wam życzę samych serdeczności i jak najwięcej siły do odkrywania świata ze swoimi pociechami! I tego świata emocji też bo możecie wiele..

🩵🦸🦸🏼‍♂️

02/06/2025

Oby każde dziecko miało w swoim życiu dobrego dorosłego.

Dzieci przychodzą do nas na jakiś czas. Potem wypuszczamy je w świat. Pamiętaj,że pójdą w ten świat z tym, w co je wyposażysz.

26/05/2025

Wystarczy Twoja obecność i spojrzenie pełne zaufania 🩵

Kochane Mamy, nigdy nie poddawajcie w wątpliwość swojej siły i mocy! Bo jest ktoś, dla kogo świadomość, że po prostu jesteście jest bardzo ważna.. czy dziecko ma 2, 7, 16, 35 czy 50 lat..

Serdeczności dla Was!

16/05/2025

O nadludzkich mocach, których doświadczają rodzice

Mam wrażenie,że kiedy zostajemy fizycznie rodzicami znacznie łatwiej przychodzi nam ochrona swojego dziecka. Przed każdym niebezpieczeństwem - przed tymi zewnętrznymi, ale też często staramy się świadomie popracować nad swoją historią. I to jest piękne.

Ale zastanawiam się, co dzieje się z rodzicami, którzy zapraszają swoje dziecko a ono nie przychodzi? Walczą z przeciwnościami - z chorobami, niepłodnością, pytaniami 'zyczliwych'.. Ponoszą niewyobrażalny trud,żeby się nie poddać, a wiem, jak to jest ciężkie. Bo ta walka dzieje się w umyśle. W czterech ścianach. Często z poczuciem niezrozumienia.

Myślę sobie,że w oczach dzieci każdy rodzic jest superbohaterem. Ten, który walczy z przeciwnościami świata. I również ten, który walczy o jego przyjście na świat.

Rodzice wszystkich dzieci- bądźcie dumni ze swojej siły!

Zdjęcie znalezione w sieci.