Przemekpsycholog.pl

19/01/2026

Jest takie zdanie, które wraca do mnie po wielu rozmowach, spotkaniach, po ciszy w gabinecie i po słowach, które padają dopiero wtedy, gdy ktoś czuje się naprawdę bezpiecznie:

Nie brakuje nam relacji. Brakuje nam więzi.‼️‼️🚨
To tekst o ludziach, którzy nie są sami, a czują się samotni.
O młodych, którzy są wśród rówieśników, a nie mają komu powiedzieć, że jest im ciężko. O dorosłych, którzy świetnie funkcjonują, ale w środku noszą pustkę. O Ewelinie. Szesnastoletniej dziewczynie, która przyszła do gabinetu nie dlatego, że „nie ma ludzi”, ale dlatego, że nie miała gdzie być sobą.

👀 To nie jest artykuł o teoriach. To jest tekst o obecności. O tym, co dzieje się z człowiekiem, gdy relacje nie zamieniają się w więź. I o tym, dlaczego z perspektywy psychologii i suicydologii to właśnie więź często chroni życie.

Jeśli kiedykolwiek miałeś poczucie, że jesteś wśród ludzi, a jednak sam. Jeśli pracujesz z młodzieżą, jesteś rodzicem, nauczycielem, liderem. Albo po prostu jesteś człowiekiem, który chce rozumieć głębiej.

Zatrzymaj się na chwilę i przeczytaj.
Ten tekst nie krzyczy. On zostaje.

Nie brakuje nam relacji. Brakuje nam więzi. Coraz częściej mam wrażenie, że żyjemy w świecie, w którym wszystko jest połączone, a niewiele jest naprawdę bliskie. Jesteśmy w relacjach niemal bez przerwy. Zespoły, projekty, spotkania, rozmowy, wiadomości, powiadomienia. Kalendarze pękaj...

15/01/2026

01/01/2026

Nowy rok.❤️
A ja zaczynam go pytaniem:
czy naprawdę ze skrzydłami trzeba się urodzić?🙏
Zwykle mówi się: „leć wyżej”, „bądź silniejszy”, „ogarnij się”.
Ten tekst nie jest o sukcesie, jest o człowieku.
O zmęczeniu, które długo było nazywane siłą.
O skrzydłach, które nie wyrosły, bo nikt nie nauczył, że wolno je mieć.
To moja pierwsza refleksja w tym roku.
Cicha. Prawdziwa. Bez presji.
Jeśli czujesz, że ten rok chcesz zacząć nie od biegu,
ale od oddechu zapraszam Cię do przeczytania.
I jak zawsze czekam na waszą refleksję.... 😉

Szczerze mówiąc, kiedy usłyszałem zdanie: „ze skrzydłami trzeba się urodzić”, coś we mnie się zbuntowało. Bo ono brzmi jak wyrok. Jak pieczątka przyłożona na czole dziecka, nastolatka, dorosłego. Masz. Nie masz. Polecisz. Zostaniesz. A ja od lat widzę ludzi z bliska.Bez metafor. B...

18/12/2025

„Ja się na ten świat nie prosiłem.”
Jedno zdanie.
A potrafi zranić bardziej niż krzyk.

Rodzice słyszą w nim przekreślenie lat miłości.
Dzieci próbę powiedzenia: już nie daję rady.

Napisałem tekst o tym, co naprawdę kryje się pod tym zdaniem,
dlaczego tak bardzo boli obie strony i jak nie zamienić rozmowy w wojnę.
To nie jest artykuł o winie.
To jest tekst o pozostaniu.

A teraz pytanie do Ciebie bardzo proste, ale ważne:
czy kiedykolwiek usłyszałaś/usłyszałeś to zdanie
albo sama/sam je w myślach wypowiedziałaś/wypowiedziałeś?

Zostaw komentarz.
Nawet jedno słowo.
Czasem od tego zaczyna się rozmowa.

„Ja się na ten świat nie prosiłem” O zdaniu, które rani rodziców i mówi więcej, niż się wydaje To zdanie rzadko bywa zaplanowane. Ono nie jest manifestem ani przemyślaną deklaracją. Pada nagle. Czasem w środku kłótni, gdy emocje są już za wysokie, a słowa przestają być ostro....

13/12/2025

Czasem naprawdę nie trzeba kolejnych metod, systemów punktów ani „naprawiania” dzieci. Czasem trzeba się po prostu zatrzymać.

Napisałem artykuł o czymś, co w mojej pracy wraca nieustannie w rozmowach z rodzicami, nauczycielami, ale też z dorosłymi, którzy kiedyś byli dziećmi.

🚨 o tym, że dzieci nie potrzebują być naprawiane
👀 o tym, jak bardzo potrzebują być zrozumiane
👀 o czułości, granicach, ważności emocji i szacunku do indywidualności
🚨 o tym, jak brak zrozumienia potrafi zostawać z człowiekiem na całe życie

To tekst zapraszający do refleksji.

Jeśli jesteś rodzicem, nauczycielem, opiekunem
albo po prostu kimś, komu los dzieci nie jest obojętny, zajrzyj.
Będę bardzo wdzięczny, jeśli po przeczytaniu zostawisz komentarz. Napisz, co w Tobie poruszył ten tekst.
Z czym się zgadzasz. A z czym może się nie zgadzasz.

Rozmowa ma sens.
Zawsze zaczyna się od relacji.

Dziękuję, że czytasz.

Dzieci nie potrzebują być naprawiane. Potrzebują być zrozumiane. Są zdania, które brzmią jak banał. Takie, które łatwo prześlizgnąć wzrokiem, skinąć głową i iść dalej. Ale są też zdania, które przestają być banalne w chwili, gdy zobaczysz ich brakw prawdziwym życiu. W oczach...

12/12/2025

„Po prostu zacznij…
Czekanie na idealny moment trzyma Cię w miejscu.
Zacznij a moment stanie się idealny dzięki Tobie.”

Są teksty, które nie powstają z ambicji.
One powstają z obserwacji ludzi, którzy latami „jakoś wytrzymują”. Z rozmów, w których cisza waży więcej niż słowa.
Z historii, gdzie czekanie nie jest cierpliwością… tylko zamrożeniem.

Napisałem bardzo osobisty artykuł o tym, jak „jeszcze chwilę” potrafi powoli zabierać życie.
O emocjach, o lęku, o wstydzie, który mówi: „nie ruszaj się, bo będzie gorzej”. I o tym, co w suicydologii widać wyraźnie: najgroźniejsze bywa nie samo cierpienie, tylko utknięcie bez nadziei na zmianę.

W środku tekstu jest też scena z gabinetu. Literacka, ale prawdziwa w swoim rdzeniu.
Dziewczyna po przemocy. Cisza. Drżenie. I to jedno pytanie, które pęka w gardle:
„Czy to, że ja tu siedzę… to już jest jakieś zaczęcie?”

Jeśli kiedykolwiek odkładałeś życie „na później”…
to może ten tekst jest dla Ciebie.

I proszę Cię o jedno: napisz komentarz.
Nawet krótki. Jedno zdanie. Jedno słowo.
Bo komentarze to nie statystyka.
To przestrzeń, w której ludzie przestają być sami.
I czasem właśnie tam między jednym człowiekiem a drugim zaczyna się ten „idealny moment”.

Co Ty odkładasz w sobie od lat?
I jaki byłby Twój najmniejszy, możliwy krok… dziś?

„ Po prostu zacznij.Czekanie na idealny moment trzyma Cię w miejscu.Zacznij – a moment stanie się idealny dzięki Tobie… O emocjach, strachu i tym, jak czekanie potrafi zabijać życie powoli Są zdania, które brzmią banalnie, dopóki nie zobaczysz ich w oczach człowieka, który już nie ...

05/12/2025

Przeczytałem dziś artykuł o ośmiornicach.
Brzmiało absurdalnie do momentu, w którym zobaczyłem w nim odbicie świata kobiet.

Samice głowonogów nie negocjują granic.
Nie tłumaczą, nie rozmiękczają, nie proszą o zrozumienie.
„Nie” znaczy tam dokładnie to, co powinno znaczyć wszędzie.

A my?
Wciąż udajemy, że sprzeciw można ugłaskać, obejść, przeczekać.

Napisałem tekst o zgodzie, o prawie do ciała, o mężczyznach, którzy ignorują ‼️ „nie”‼️ i o kobietach, które płacą za to każdego dnia.
To jest też pokłosie moich ostatnich spotkań i konferencji,
na których rozmawiałem z kobietami doświadczającymi przemocy fizycznej, emocjonalnej, ekonomicznej.
Słuchałem historii, które bolą, po których człowiek przestaje wierzyć w milczenie.

Nie po to, by zaszokować.
Po to, żeby powiedzieć głośno coś, co już dawno powinno być oczywiste.

Link do artykułu zostawiam pod spodem.
Może zatrzyma Cię choć na chwilę.

I jeśli dotknie Cię ta treść zostaw komentarz.
Jedno zdanie może otworzyć oczy kolejnym osobom.
A milczenie… tylko przedłuża to, co powinno się skończyć.

„Zgoda nie rodzi się z ciszy. Rodzi się z wyboru.” „Moje ciało. Moje granice. Moje NIE.” W głębinach oceanu dzieje się coś, co powinno nas zatrzymać na chwilę. Samice ośmiornic nie są delikatne, nie rumienią się, nie czekają, aż ktoś odczyta ich niewyraźne sygnały. One wie...

03/12/2025

Wczoraj, artykuł na moim blogu…..
A dziś, nagranie gdzie też mówimy, o tym wyjątkowym dniu… obejrzyjcie i komentujcie ważny jest każdy głos …🙏♥️
Justyna Biuro