Twój Czas - Pracownia Rozwoju Osobistego

28/02/2026

25.02.2026 Twój Czas Pracownia Rozwoju Osobistego - Bartłomiej Frukacz wspólnie z ID Check – Łukasz Kotoński mieliśmy przyjemność poprowadzić webinar dla Związku Pracodawców Polska Miedź.
„Blockchain - technologia która zmienia zasady gry.”
To było spotkanie na styku człowieka i technologii:
o emocjach i mechanizmach podejmowania decyzji (dlaczego pod presją wchodzimy w autopilot i jak wracać do „trzeźwego” myślenia), a jednocześnie dużo konkretu o tym, jak poruszać się po świecie blockchain — bez buzzwordów, za to w sposób uporządkowany i praktyczny. #
Poruszyliśmy m.in.:
🔹 jak emocje i stres wpływają na decyzje (także finansowe i zawodowe)
🔹 najczęstsze pułapki poznawcze i proste techniki „higieny decyzyjnej”
🔹 blockchain: czym jest, a czym nie jest — i dlaczego to ważne
🔹 bezpieczeństwo i ryzyka: portfele, sieci, transakcje, podstawowe zasady ochrony, MVA, 51%, decentralizacja, PostQuantum Technology...
🔹 jak patrzeć na ekosystem (krypto, DeFi, tokenizacja) z perspektywy realnego świata, a nie marketingu

Było też Q&A — i tu ogromne dzięki za trafne pytania oraz otwartą dyskusję. Dodatkowo, ankieta po webinarze wyszła bardzo obiecująco, co daje nam jasny sygnał, że jest przestrzeń na kontynuację i pogłębienie tematów w kolejnych spotkaniach.

Dziękujemy za zaproszenie i do zobaczenia w kolejnej edycji!

20/02/2026

Zjawiska charakterystyczne dotyczące przemocy:
Pranie mózgu jest najsilniej działającym mechanizmem przemocy psychicznej. Polega na systematycznym wpływaniu na poglądy, postawy i przekonania drugiej osoby. Odbywa się poprzez poniżanie, degradację, nieustanne groźby oraz pokazywanie swojej przewagi a także przez izolowanie od innych ludzi i ogniskowanie uwagi na sobie przez tworzenie atmosfery zagrożenia. Jednocześnie sporadycznie okazywana jest przychylność oraz pobłażliwość czy zadowolenie z reakcji osoby poddanej takim oddziaływaniom. Powoduje to często chęć (także nieświadomą) zasłużenia na pochwałę. Zabiegi te stosowane są w celu zmiany przekonań i postaw drugiej osoby. Z biegiem czasu i pod ich wpływem zmieniają się uczucia i potrzeby zgodnie z intencją osoby manipulującej.
Efektem takich oddziaływań jest zmiana także obrazu siebie – osoba w ten sposób traktowana zaczyna myśleć o sobie zdaniami zasłyszanymi od agresora. Przez stopniowe odcinanie jej od świata poza ta relacją nie może zestawić tych poglądów ze zdaniem innych ludzi. Postrzegają siebie jako głupie więc w rezultacie nie podejmują się trudniejszych zadań, co prowadzi do coraz gorszego zdania o sobie i przez to potwierdzania zasłyszanych na swój temat epitetów.

Wyuczona bezradność
Jest efektem szeregu doświadczeń, które nie prowadziły do osiągnięcia celu. Tak dzieje się w sytuacji przemocy – osoba, która jej doświadcza próbuje zmienić sytuację. Jednak podejmując wysiłki, które były albo niewystarczające albo skierowane na niemożliwą zmianę lub niekonsekwentne, osłabia się i nabiera przekonania o własnej bezsilności. W takim stanie emocjonalnym podejmowanie kolejnych działań jest coraz trudniejsze i jeżeli nie przynosi efektów, odbiera wiarę we własna sprawczość. W skrajnym przypadku można mieć do dyspozycji konkretne środki lecz przez niewiarę w ich skuteczność, nie sięgnąć po nie. Dlatego tak ważna jest metoda małych, realnych i wykonalnych kroków. Stopniowo podejmując działania przynoszące efekt można zyskać także zmianę w myśleniu o własnej skuteczności.

Poczucie winy
Charakterystycznym dla obrazu przemocy jest występowanie poczucia winy u osoby doświadczającej przemocy oraz jego brak u osoby stosującej przemoc.
Wynika to z mechanizmów obronnych używanych przez te dwie strony – osoba stosując przemoc obwinia o nią drugą stronę – jest to swoista strategia, która oddala od niej nieprzyjemne odczucie winy i dyskomfort z nią związany. Przybiera to często postać wyrzutów czy fałszywych uzasadnień typu: gdybyś mnie nie prowokował/a, co z ciebie za matka/ojciec, jakbyś się bardziej starał/a, to bym tego nie zrobił/ła, to przez ciebie.
Osoba doświadczając przemocy i przyjmując za to winę na siebie jednocześnie w paradoksalny sposób uzasadnia sobie ten niewyobrażalny fakt, że ktoś bliski ją krzywdzi. Skoro wina leży po jej stronie, to jest to łatwiej zaakceptować niż fakt zdrady zaufania.. Jest to jednak fałszywe poczucie winy, gdyż powstaje na skutek mechanizmu prania mózgu. Często prowadzi także do prób naprawienia szkód i chęci zmiany zachowania w kierunku pożądanym przez agresora. Są one nieskuteczne, gdyż nie mają podstaw w faktach. Za przemoc odpowiedzialna jest jedynie osoba ją stosująca.

Wiktymizacja pierwotna i wtórna
Wiktymizacja pierwotna czyli proces stawania się ofiarą czyli osobą, która na skutek doświadczonej przemocy:
ma niskie poczucie własnej wartości
ma niskie poczucie kontroli swego życia
dominującymi uczuciami, które przeżywa to lęk, wstyd i poczucie winy
ma niezaspokojone potrzeby bezpieczeństwa, miłości i akceptacji
ma mało sprawczości i przekonania o własnej skuteczności, w związku z tym nie podejmuje wyzwań
mają trudności w komunikowaniu się
mają słaby kontakt z własnymi uczuciami, potrzebami oraz ciałem
Pojęcie wtórnej wiktymizacji wiąże się właśnie z działalnością osób, które powołane są, by w spotkaniu z ofiarą przestępstwa udzielić jej pomocy, tymczasem swoją postawą przysparzają jej wielu cierpień. Powodują wówczas, że przyjęta rola ofiary utrwala się.

Mechanizm " psychicznej pułapki"
Ofiara nie jest w stanie zrezygnować ze związku, w co tak dużo zainwestowała czasu, zapału, energii. Budzi zdziwienie fakt, że trwa ona w związku, który przynosi jej cierpienie, w którym jest upokarzana i nie respektuje się jej praw. Ciągle żyje nadzieją, że będzie lepiej. Dlatego też inwestuje w ten związek. Obwiniając siebie za całe zło, wierzy, że jeśli bardziej się postara, to będzie lepiej. Ma poczucie, że zależy to właśnie od niej. Im więcej się stara i wkłada w to działanie więcej energii, tym trudniej jej zrezygnować.

"Syndrom sztokholmski "
Takim mianem określono mechanizm, który zaobserwowano u ofiar zamachu terrorystycznego w Sztokholmie. U osób przetrzymywanych przez terrorystów, a następnie uwolnionych przez policję pojawiły się reakcje, które większość obserwatorów uznała za irracjonalne. Otóż niedawni zakładnicy zaangażowali się w proces obrony swoich oprawców, zamiast żądać sprawiedliwości, czy nawet odwetu (co w tej sytuacji byłoby bardziej zrozumiałe). Jedna z ofiar tak związała się z terrorystą, iż zawarła z nim związek małżeński.

W tej sytuacji można mówić o „patologicznej wdzięczności” za to, co zamachowiec mógł zrobić, a w rezultacie tego nie uczynił. Mógł zabić, a tego nie zrobił. Był panem ich życia i śmierci i darował im to życie, więc tylko dzięki niemu żyją. Podobny mechanizm obronny pojawia się u ofiar przemocy domowej. Są one wdzięczne sprawcom za drobne przywileje, które jeszcze mają, za „miodowe miesiące”, za chwile spokoju i namiastkę uczucia, a czasem nawet za to, że żyją.

Zespół Stresu Pourazowego PTSD
Zaburzenia lękowe PTSD występują u ofiar napadów, gwałtów i innych traumatycznych wydarzeń, np. wojen, klęsk żywiołowych, wypadków drogowych. Dotyczą sytuacji, w których człowiek jest narażony na utratę zdrowia i życia. Nasilenie PTSD zależy od intensywności i czasu trwania traumy. Ponadto objawy PTSD są intensywniejsze u osób, które przeżyły traumę w wyniku aktywności człowieka (gwałt, przemoc domowa), niż u ofiar zjawisk naturalnych (powódź, huragan). Objawami PTSD są m.in. zaburzenia snu, drażliwość, wybuchy gniewu, złości, czujność, natarczywe wspomnienia, koszmary senne. Warto szukać pomocy. Znać swoje prawa oraz posiadać wiedzę na temat tego dlaczego tak się czuję , jak się czuję. Dlaczego cierpię. Dlaczego to wszystko takie trudne. Romana Otto - psycholog, pedagog, psychoterapeuta, terapeuta rodzin, terapeuta TSR, terapeuta uzależnień i współuzależnień, specjalista ds przeciwdziałania przemocy w rodzinie, socjoterapeuta.

08/02/2026

Szkolenie nt. .zaburzeń zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży -pacjentów placówek terapii uzależnień
Zapraszamy do udziału w 85 godzinnym bezpłatnym szkoleniu online adresowanym do osób zatrudnionych w placówkach terapii uzależnień dla dzieci i młodzieży..
Poniżej program szkolenia. Zajęcia będą się odbywać w dni powszednie pomiędzy marcem, a wrześniem. Wkrótce podamy dokładne terminy zajęć, Zachęcamy do śledzenia strony internetowej oraz Facebooka
Po zakończeniu szkolenia uczestnicy będą zdawać egzamin, który będzie się składał z testu oraz prezentacji studium przypadku.
Egzamin testowy odbędzie się stacjonarnie. Test będzie się składał z 18 pytań zamkniętych jednokrotnego wyboru oraz 6 pytań otwartych. Każdego bloku tematycznego będą dotyczyły 3 pytania zamknięte i 1 otwarte.
Podczas egzaminów/obecności stacjonarnej uczestnicy otrzymają publikację książkową "Psychiatria dzieci i młodzieży" Irena Namysłowska
Osoby, które zdadzą test zostaną zaproszone do drugiej części egzaminu-prezentacji studium przypadku. Sposób opracowania i przedstawieni zostanie omówiony podczas końcowych zajęć dydaktycznych. Uczestnik będzie zdawał drugą część egzaminu online, będzie przedstawiał studium przypadku przed jedną z osób prowadzącą zajęcia dydaktyczne w grupie, w której uczestniczył. Uczestnicy otrzymają na koniec zaświadczenie podpisane przez Dyrektor KCPU oraz Dyrektor Fundacji.

Więcej informacji wkrótce!
Terminy poszczególnych zajęć oraz możliwość zapisu po 20 lutego 2026 roku
W przypadku pytań i wątpliwości zapraszamy do kontaktu djaszczak-kuzminska@etoh.edu.pl tel. 604 660 231
Szkolenie nt. .zaburzeń zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży -pacjentów placówek terapii uzależnień
85 godzin dydaktycznych
– 38 godzin wykładów – 47 godzin zajęć warsztatowych

Moduł I: Wprowadzenie do problematyki podwójnej diagnozy
Czas trwania: 14 godzin
Struktura: 6 godzin wykładów + 8 godzin ćwiczeń praktycznych
Wykłady: 6h; prof. dr hab. n med. Tadeusz Pietras, specjalista psychiatra, psychoterapeuta
• Definicje kliniczne: klasyfikacje ICD-11 i DSM-5, kryteria diagnostyczne, różnice interpretacyjne.
• Epidemiologia: statystyki współwystępowania zaburzeń psychicznych i uzależnień; trendy globalne i lokalne.
• Czynniki ryzyka podwójnej diagnozy.
• Mechanizmy współwystępowania: neurobiologiczne (np. deregulacja układu nagrody), psychospołeczne (np. mechanizmy radzenia sobie).
• Specyfika podwójnej diagnozy u dzieci i młodzieży: trudności diagnostyczne, objawy maskowane, wpływ środowiska rodzinnego i szkolnego.
Ćwiczenia: 8 h prof. dr hab. n med. Tadeusz Pietras 4 grupy, Michał Ring 2 grupy
1. Podstawy komunikacji klinicznej
o Wywiad z pacjentem z podwójną diagnozą.
o Techniki aktywnego słuchania, unikanie stygmatyzacji, budowanie relacji terapeutycznej.
2. Analiza przypadków klinicznych
o Praca z opisami przypadków (dzieci, młodzież, młodzi dorośli).
o Identyfikacja objawów, formułowanie hipotez diagnostycznych.
3. Diagnoza różnicowa
o Rozróżnianie objawów uzależnienia od objawów zaburzeń psychicznych.
o Praca z narzędziami diagnostycznymi (np. MINI, AUDI, MADRS, HAMILTON). Interpretacja wyników i ich znaczenie kliniczne.
4. Metody terapeutyczne
o Wprowadzenie do podejść integracyjnych: terapia poznawczo-behawioralna (CBT), terapia motywacyjna (MI), podejścia systemowe.
o Dobór metod w zależności od wieku i rodzaju współwystępujących zaburzeń.
5. Specyfika pracy z młodzieżą
o Uwzględnienie rozwoju psychospołecznego, pracy z rodziną, interwencji środowiskowych.
o Praca z trudnymi emocjami, oporem i brakiem motywacji do leczenia.

Moduł II: Podstawy psychiatrii dzieci i młodzieży dla terapeutów uzależnień
Czas trwania: 18 godzin
Struktura: 8 godzin wykładów + 10 godzin ćwiczeń praktycznych
Wykłady: dr hab. Anna Mosiołek – 8 godz.
• Psychopatologia szczegółowa dzieci i młodzieży:
• ADHD – objawy, przebieg, wpływ na funkcjonowanie społeczne i edukacyjne.
• ASD (spektrum autyzmu) – różnorodność prezentacji, trudności w komunikacji, współwystępowanie z innymi zaburzeniami.
• Depresja młodzieńcza – objawy maskowane, ryzyko samobójstw, wpływ na motywację do leczenia.
• Zaburzenia lękowe – fobie, lęk społeczny, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne.
• Zaburzenia psychotyczne – wczesne objawy, różnicowanie z zaburzeniami zachowania.
• Rozwojowe różnice w przebiegu zaburzeń:
• Neurobiologiczne i psychospołeczne uwarunkowania zaburzeń w okresie adolescencji.
• Wpływ dojrzewania mózgu na obraz kliniczny i reakcję na leczenie.
• Zależności między zaburzeniami psychicznymi a uzależnieniami.
• Wpływ zaburzeń na motywację do terapii, relację terapeutyczną i ryzyko nawrotów.
• Diagnostyka i leczenie:
• Podstawy diagnozy różnicowej w pracy z młodzieżą.
• Farmakoterapia – wskazania, ograniczenia, współpraca z lekarzem psychiatrą.
• Psychoterapia – podejścia rekomendowane (CBT, DBT, terapia systemowa, interwencje środowiskowe).
10 godzin ćwiczeń praktycznych - dr hab. Anna Mosiołek- 6 grup
Zakres ćwiczeń praktycznych:
1. Rozpoznawanie objawów klinicznych. Praca z opisami przypadków; identyfikacja objawów ADHD, ASD, depresji, lęku, psychozy.
2. Diagnoza różnicowa. Ćwiczenia w rozróżnianiu zaburzeń psychicznych od objawów uzależnienia; analiza interakcji między nimi.
3. Planowanie interwencji terapeutycznej
Tworzenie indywidualnych planów pracy z uwzględnieniem diagnozy psychiatrycznej i uzależnienia.
4. Współpraca interdyscyplinarna, współpraca z psychiatrą, pedagogiem, rodziną; analiza ról zespołu terapeutycznego.

Moduł III: Interdyscyplinarne podejście w praktyce
Czas trwania: 16 godzin
Struktura: 6 godzin wykładów + 10 godzin ćwiczeń praktycznych
Wykłady Dr n. hum Kasper Sipowicz – 6 godz.
• Role i kompetencje członków zespołu terapeutycznego: psycholog, psychiatra, terapeuta uzależnień, pedagog, pracownik socjalny, kurator, pedagog szkolny, wychowawca.
• Modele współpracy interdyscyplinarnej: zespół koordynowany, model sieciowy, model oparty na case managerze; przykłady dobrych praktyk krajowych i zagranicznych.
• Przepływ informacji między poziomami referencyjnymi: poziom podstawowy (POZ, szkoła, poradnia), poziom specjalistyczny (placówki terapii uzależnień, poradnie zdrowia psychicznego), poziom szpitalny; dokumentacja, zgody, ochrona danych, komunikacja między instytucjami.
• Rola szkoły i pedagoga szkolnego: wczesna identyfikacja trudności emocjonalnych i behawioralnych, monitorowanie funkcjonowania ucznia, kontakt z rodziną, inicjowanie wsparcia, współpraca z poradnią psychologiczno-pedagogiczną i zespołem terapeutycznym.
• Zasady współpracy ze szkołą: ustalanie kanałów komunikacji, planowanie wspólnych działań, udział w zespołach interdyscyplinarnych, rola wychowawcy i zespołu nauczycielskiego w procesie terapeutycznym.
Zakres ćwiczeń praktycznych 10 godz. : Dr n. hum Kasper Sipowicz – 6 grup
1. Symulacja pracy zespołu interdyscyplinarnego. Praca nad przypadkiem klinicznym; podział ról, planowanie działań, komunikacja.
2. Tworzenie planu interwencji terapeutycznej. Opracowanie kompleksowego planu leczenia i wsparcia z uwzględnieniem współpracy międzyinstytucjonalnej.
3. Komunikacja między specjalistami. Ćwiczenia z zakresu przekazywania informacji, prowadzenia spotkań zespołu, rozwiązywania konfliktów.
4. Współpraca z pedagogiem szkolnym. Ćwiczenia w planowaniu wspólnych działań, ustalaniu zasad kontaktu, wymianie informacji z zachowaniem poufności.
5. Zespół wspierający w szkole. Symulacja spotkania zespołu nauczycieli, pedagoga i terapeuty; analiza roli szkoły w procesie terapeutycznym.
6. Prewencja uzależnień w środowisku szkolnym. Opracowanie strategii profilaktycznych w szkole; integracja działań edukacyjnych, wychowawczych i terapeutycznych.
7. Mapowanie dzieci zagrożonych kryzysem i uzależnieniem. Identyfikacja grup ryzyka, planowanie działań wspierających.
8. Analiza barier systemowych. Identyfikacja trudności w przepływie informacji, braku zasobów, przeciążenia instytucji; propozycje rozwiązań.
Moduł IV: Strategie profilaktyki i wczesnej interwencji
Czas trwania - – 9 godz. wykłady 4 h + ćwiczenia 5 h
Wykłady. 4 godz. – dr n. hum Kasper Sipowicz
Procedury interwencyjne i kierowanie do specjalistów, standardy postępowania w sytuacjach kryzysowych, sieć instytucji pomocowych: poradnie, Ośrodki Interwencji Kryzysowej, PCPR, komunikacja międzyinstytucjonalna. Współpraca z rodziną i środowiskiem wychowawczym, znaczenie relacji rodzinnych w profilaktyce, style komunikacji z rodzicami/opiekunami, współpraca ze środowiskiem lokalnym: szkoła, NGO, grupy rówieśnicze. Modele profilaktyki i programy oparte na dowodach profilaktyka uniwersalna, selektywna i wskazująca, przegląd programów: ESPAD, promocja zdrowia psychicznego w szkołach. Edukacja emocjonalna i społeczna jako narzędzie profilaktyki kompetencje emocjonalne i społeczne jako czynnik ochronny, integracja edukacji emocjonalnej z programem nauczania.
Ćwiczenia praktyczne - 5 godz. dr n. hum Kasper Sipowicz
Ćwiczenia są interaktywne i oparte na analizie przypadków, symulacjach oraz pracy zespołowej.
1. Rozpoznawanie wczesnych objawów kryzysu (1,5 h)
• Praca na scenariuszach: depresja, uzależnienie, lęki
• Ćwiczenia w identyfikacji sygnałów ostrzegawczych
• Dyskusja w grupach: co dalej?
2. Symulacja interwencji kryzysowej (1,5 h)
• Role-play: rozmowa z uczniem w kryzysie
• Ćwiczenie procedury kierowania do specjalisty
• Refleksja i omówienie działań
3. Komunikacja z rodziną i budowanie relacji (2 h)
• Symulacje rozmów z rodzicami/opiekunami
• Ćwiczenia z zakresu aktywnego słuchania i empatycznej komunikacji
• Tworzenie planu współpracy z rodziną

Moduł V: Zaburzenia seksualne i trudności w identyfikacji płciowej
Czas trwania: 14 godzin
Struktura: 6 godzin wykładów + 8 godzin ćwiczeń praktycznych
Wykłady: 6 godz. dr Sławomir Jakima
• Etapy rozwoju psychoseksualnego i tożsamości płciowej; normy rozwojowe i odchylenia.
• Zaburzenia seksualne: kompulsywne zachowania, uzależnienie od pornografii, ryzykowne zachowania seksualne.
• Dysforia płciowa – definicja, objawy, podejścia terapeutyczne.
• Stres mniejszościowy – mechanizmy, wpływ na zdrowie psychiczne, konsekwencje społeczne.
• Komunikacja inkluzywna – język neutralny płciowo, zasady tworzenia bezpiecznej przestrzeni terapeutycznej.
Ćwiczenia – 8 godz- 6 grup, dr Sławomir Jakima
1. Rozpoznawanie trudności tożsamościowych. Praca z opisami przypadków; identyfikacja objawów dysforii płciowej, trudności w akceptacji orientacji.
2. Opis przypadku klinicznego Analiza sytuacji młodej osoby LGBTQ+ z objawami depresji i uzależnienia od pornografii; planowanie interwencji.
3. Komunikacja z młodzieżą w kryzysie tożsamościowym; stosowanie języka inkluzywnego.
4. Tworzenie bezpiecznej przestrzeni. Projektowanie środowiska terapeutycznego wolnego od uprzedzeń; zasady pracy z grupą LGBTQ+.
5. Opracowanie materiałów edukacyjnych nt. ryzykownych zachowań seksualnych;
6. Praca z rodziną. Ćwiczenia w prowadzeniu rozmów z rodzicami/opiekunami; wspieranie akceptacji i zrozumienia.
Moduł VI: Zachowania samobójcze – profilaktyka i interwencja kryzysowa
Czas trwania: 14 godzin
Struktura: 8 godzin wykładów + 6 godzin ćwiczeń praktycznych

Wykłady – 8 godzin - Katarzyna Nowakowska Domagała
• Epidemiologia i czynniki ryzyka:
• Dane statystyczne dotyczące zachowań samobójczych wśród dzieci i młodzieży.
• Czynniki biologiczne, psychologiczne, społeczne i środowiskowe zwiększające ryzyko.
• Wpływ traumy, depresji, uzależnień, stresu mniejszościowego i przemocy.
• Podział zachowań samobójczych:
• Myśli samobójcze (bierne i aktywne), zamiary, plany, próby samobójcze, samouszkodzenia nie-suicydalne.
• Różnicowanie zachowań suicydalnych od zachowań impulsywnych i autoagresywnych.
• Mechanizmy eskalacji:
• Proces narastania kryzysu psychicznego.
• Czynniki wyzwalające (triggering events), izolacja społeczna, utrata nadziei.
Postępowanie w sytuacji kryzysowej:
• Zasady pierwszego kontaktu z osobą w kryzysie suicydalnym.
• Ocena ryzyka – skale oceny, rozmowa kliniczna, obserwacja zachowań.
• Tworzenie planu bezpieczeństwa, identyfikacja sygnałów ostrzegawczych, strategie radzenia sobie, osoby wspierające, ograniczenie dostępu do środków.
• Kontrakt na życie – definicja, zasady stosowania, ograniczenia i kontrowersje.
Ćwiczenia – 6 godzin x 6 grup - Katarzyna Nowakowska Domagała
1. Rozpoznawanie sygnałów ostrzegawczych. Analiza przypadków klinicznych; identyfikacja objawów depresji, izolacji, wypowiedzi wskazujących na ryzyko.
2. Symulacja interwencji kryzysowej
3. Ocena ryzyka suicydalnego. Praca z narzędziami oceny (np. Columbia Su***de Severity Rating Scale); interpretacja wyników.
4. Tworzenie planu bezpieczeństwa. Opracowanie indywidualnego planu dla osoby w kryzysie; identyfikacja zasobów i strategii wsparcia.
5. Kontrakt na życie – zastosowanie i ograniczenia. Ćwiczenia w formułowaniu zobowiązań, rozmowie motywującej, ocenie skuteczności narzędzia.
6. Współpraca interdyscyplinarna. Ćwiczenia w komunikacji z rodziną, szkołą, poradnią, służbami ratunkowymi; analiza procedur interwencyjnych.

„Zadanie współfinansowane ze środków Narodowego Programu Zdrowia na lata 2021–2026 w ramach konkursu przeprowadzonego przez Krajowe Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom”.

01/02/2026

Nie da się zaprzeczyć, że pojęcie narcyzmu robi w sieci, i nie tylko tam, zawrotną karierę. Również coraz więcej specjalistów zajmujących się zdrowiem psychicznym i psychoterapią bije na alarm, mówiąc o tym, że żyjemy w narcystycznej kulturze, która sprzyja rozwojowi tego typu zaburzeń osobowości.

Na pierwszy rzut oka wydawałoby się więc, że wszystko jest w porządku – „rynek” pop-psychologiczny zapewnia podaż treści, na które widać realny popyt, w dodatku rynek ten wspierany jest przez szanowanych i cenionych ekspertów. Problem w tym, że o ile specjaliści opierają się na badaniach, metaanalizach i dzielą teoretyczny włos na czworo, o tyle internetowi edukatorzy, często bez żadnego merytorycznego przygotowania i mandatu do zajmowania się zaburzeniami psychicznymi, przetwarzają wiarygodne dane przez pseudonaukowe filtry. W efekcie zamiast rzetelnej wiedzy otrzymujemy papkę informacyjną pełną półprawd, krzywdzących uproszczeń, przykładów tworzonych „pod tezę”, a nierzadko i zwykłych przekłamań.

- pisze Magdalena Fijołek w najnowszym tekście dla Więź. Magda jest psycholożką i psychoterapeutką współpracującą z ośrodkiem Znaczenia.Psychoterapia.

Link do całego tekstu w komentarzu 👇

22/01/2026

🔵 Zapraszamy do udziału w rekrutacji na roczny staż do Pogotowia „Niebieska Linia”!
Jeśli chcesz angażować się w pomoc osobom uwikłanym w przemoc, dołącz do naszego zespołu.
Staż realizowany jest w formie stacjonarnej, w Warszawie, w siedzibie Pogotowia „Niebieska Linia”.
Szczegóły rekrutacji i zasady zgłoszeń znajdziesz w ogłoszeniu na naszej stronie https://niebieskalinia.info/zapraszamy-do-udzialu-w-rekrutacji-na-roczny-staz-do-pogotowia-niebieska-linia/

20/01/2026

Warto przeczytać, zapoznać się…polecamy.
Przewodnik po uzależnieniach-jak nie dyskryminować, jak rozmawiać z szacunkiem.

Jeśli chcesz mówić o uzależnieniach bardziej precyzyjnie i z szacunkiem — ta pozycja jest świetnym punktem wyjścia.
„Jak mówić o uzależnieniach. Przewodnik po języku niedyskryminującym” (Michał Bujalski, Justyna Klingemann) porządkuje pojęcia i podpowiada, jak unikać etykietowania oraz stygmatyzujących sformułowań.
📥 Bezpłatny PDF — link w komentarzu.
Daj znać w komentarzu: jakie słowo/zwrot w tym temacie brzmi dla Ciebie najbardziej „obciążająco”?

07/01/2026

Badania wskazują, że rośnie świadomość społeczna dotycząca uzależnień behawioralnych, w tym z nadmiernym korzystaniem z Internetu i urządzeń elektronicznych i problemem hazardu, także online. Czy w ślad za tym idą starania dorosłych, aby dzieci, nastolatki i młodzi dorośli nie mieli dostępu do różnych form hazardu?

więcej: https://uzaleznieniabehawioralne.pl/aktualnosci/hazard-a-mlodzi-polacy-czy-sa-powody-do-obaw/

29/12/2025

Hejooooo! 🌟 Te dni pomiędzy świętami a Sylwestrem to czas refleksji i wyzwań dla trzeźwości – możesz podzielić się swoimi przemyśleniami w komentarzu! 💪 Poniższe pytania mogą być bardzo pomocne w tym czasie 🤔
Pytania na teraz
• Jak się czujesz dzisiaj, w tych dniach „pomiędzy świętami a sylwestrem”, jako osoba utrzymująca trzeźwość?
• Co jest dla ciebie w tej chwili najtrudniejsze, a co najbardziej wspierające w byciu trzeźwym pod koniec roku?
• Jakie sytuacje świąteczne były w tym roku potencjalnym wyzwalaczem i jak sobie z nimi poradziłeś/poradziłaś?
Pytania na Sylwester
• Jakie sytuacje związane z sylwestrem mogą być dla ciebie ryzykowne i jak chcesz się do nich przygotować?
• Jak chciałbyś/chciałabyś przeżyć ten sylwester, żeby był spójny z twoją trzeźwością i wartościami?
Intencja na Nowy Rok
• Jaką jedną intencję/hasło chciałbyś/chciałabyś zabrać ze sobą w nowy rok swojej trzeźwości?
Taguj znajomego, który potrzebuje tego wsparcia! Razem jesteśmy silniejsi.


%

27/09/2025

Jak dbać o siebie, gdy wspierasz osobę doznającą przemocy?

Pomaganie bliskiej osobie, która doświadcza przemocy, to ogromne wyzwanie emocjonalne. Towarzyszą temu często silne emocje: złość, bezradność, lęk o bezpieczeństwo swoje i bliskiej osoby. Łatwo wówczas zapomnieć o sobie – a przecież, aby skutecznie wspierać innych, sami musimy mieć siłę i zasoby. 💙

🔹 Pamiętaj, że to nie Ty ponosisz odpowiedzialność za decyzje osoby doznającej przemocy. Możesz wspierać, ale nie możesz żyć za kogoś innego.
🔹 Dziel się emocjami – znajdź osobę, z którą możesz bezpiecznie porozmawiać o swoich przeżyciach (przyjaciel, psycholog, grupa wsparcia).
🔹 Dbaj o równowagę – zachowaj czas dla siebie, swoje życie, pasje, odpoczynek.
🔹 Korzystaj ze wsparcia specjalistów – telefon zaufania, psycholog.
🔹 Nie obiecuj więcej niż jesteś w stanie udźwignąć – Twoja pomoc ma być realna i bezpieczna.

💡 Wsparcie osoby doznającej przemocy to proces. Aby towarzyszyć jej w tej drodze, warto pamiętać, że Twoje granice i dobrostan są równie ważne.

🌐Więcej o tym, jak pomagać dowiesz się na naszej stronie https://niebieskalinia.info/baza-wiedzy/swiadek-przemocy/

21/09/2025

„W szkole trzeba udawać, proszę Pani.”

– Dlaczego tak mówisz? – pytam.
– No kurde, Pani nie wie? Serio?
– No chyba serio, nie wiem – odpowiadam z pokorą. Bo naprawdę nie wiem. A może… zapomniałam?

– Bo jak się jest sobą, to od razu ktoś się czepia – mówi cicho. – Że za głośno się śmiejesz. Że za wolno piszesz. Że źle siedzisz, że ręka nie tak podniesiona. Że nie można się wiercić. Że jak jesteś za bardzo szczęśliwy, to przeginasz. A jak jesteś smutny, to robisz miny.
To lepiej udawać, proszę Pani.

– A jak udajesz? – pytam ostrożnie.
– No nic nie robię no… Nauczyłem się, że może mnie nie być i tyle.

Patrzę na niego.
Tak młody, a już potrafi być niewidzialny.
Kurczę, to sztuka. Tylko że strasznie smutna.

– To chyba trudne, tak być, aby cię nie było… co?
– Może…

Bawi się nerwowo sznurkiem od bluzy.
Kręci, owija, zaciska.

Czekam spokojnie.
Bo emocje potrzebują czasu.

– …chyba od mamy.
– Od mamy? – powtarzam miękko.
– No… Ona zawsze mówiła, że jest dobrze.
Wie Pani, babcia się jej pyta, co tam u Was, a ona zawsze: „wszystko ok”.
A przecież ja wiem, że nie jest tak!

I w jego głosie nagle słychać złość. Tę dziecięcą, bezradną, która aż ściska gardło.

– Całą noc płakała przez tego frajera! – wyrzuca z siebie jednym tchem. – Albo znowu ma na głowie jakieś sprawy z Aśką, bo leki trzeba kupić, bo diagnoza gorsza… i znowu ktoś pyta, a ona: „ok, wszystko ok!”. A przecież tak nie jest! To udawanie na całego!

Czuję, jakby ktoś przyłożył mi lustro do twarzy.
I nagle widzę – ile razy my, dorośli, też tak robimy.
Mówimy: „ok”.
„Damy radę”.
„Nic się nie stało”.
A dzieci patrzą. I uczą się.

– Czyli jak ciebie się ktoś pyta: „Maks, co tam?”, to odpowiesz: „ok”, chociaż nie będzie ok? – upewniam się.
– No to Pani już rozumie – rzuca i wzrusza ramionami.
– Dorosłym nie zależy na tym, jak jest. I szkole też nie…

– Czyli myślisz, że dorosłym nie zależy, bo wolą udawać?
– Bo się boją! – Maks podnosi głos.
– A gdyby się nie bali, Maks, to jacy by byli?
– No chyba… prawdziwi.

I siedzimy w tej ciszy.
Rozmawiamy o tym, czemu zakładamy maski i czemu tak ważne jest mówienie prawdy o emocjach, o doświadczeniach, o sobie…

I nagle słyszę zdanie Maksa, które zapamiętam na długo:

💬 „Udawanie jest jak znikanie… a podobno dzieci są zbyt ważne, żeby znikały.”

I myślę sobie Maks ma rację...
– ile dzieci dzisiaj właśnie tak uczy się udawania tak jak on?!
Nie matematyki. Nie historii.
Tylko udawania, że wszystko jest ok.

A potem dorastają i mają to we krwi.
Maski. „Jest dobrze”. „Daję radę”.
I nikt nie wie, co pod spodem.

A przecież szkoła powinna być miejscem, gdzie uczysz się być sobą, a nie mistrzem w udawaniu.

I...Dlatego właśnie spotykam się z dziećmi, nauczycielami i rodzicami na warsztatach i pogadankach o "Hejtowanie i znikanie..." – żebyśmy razem mogli tworzyć szkoły, w których dzieci nie znikają, tylko mają odwagę być sobą!

👉 Jeśli chcesz zorganizować takie spotkanie w swojej szkole, zapraszam do kontaktu, napisz: kamilaolga@gmail.com
Bo RAZEM możemy więcej!

Przytulam Was od serducha!❤️
Dr Kamila Olga-psycholog



(*Imię i szczegóły w historii zostały zmienione w celu ochrony prywatności. Publikacja za zgodą dziecka oraz rodzica/opiekuna. Historia nie opisuje jednej konkretnej osoby.)