Strefa Uczuć

02/04/2025

Szanowni Państwo,
ze względu na zawieszenie aktywności zawodowej, zaplanowane na 2025 rok, nie prowadzę aktualnie zapisów na konsultacje i psychoterapię.

24/12/2024

Radosnych, pełnych spokoju i miłości Świąt! 🎄
Oby ten wyjątkowy czas przyniósł wytchnienie, nadzieję i obfitość tego, co w życiu najpiękniejsze i najcenniejsze 💗

24/08/2024

O szukaniu połączeń pomiędzy teorią psychoterapii poznawczej, psychoanalitycznej, a także neurobiologią i psychologią ewolucyjną na rzecz lepszego zrozumienia osób z ADHD. Polecam!

https://open.spotify.com/episode/2wqohwJsI9carutlypZucV

Czy my się znamy? · Episode

19/03/2024

https://www.youtube.com/watch?v=7iUa7jtb50E

Today we welcome Dr. Gabor Maté back to the podcast. Dr. Maté is a retired physician who spent 20 years in family practice and worked for over a decade in Va...

20/02/2024

Relacje z rodzicami stanowią podstawowy wzorzec, na którym budujemy związki z innymi osobami. W tej relacji powstają wzory zachowań, skrypty rodzinne, przekazy pokoleniowe, które w znaczącym stopniu rzutują na to, jak budujmy nasze kontakty. Ale nigdy nie odbywa się to na zasadzie prostego odzwierciedlenia typu: tato był tyranem, to i ja jestem tyranem. Psychika modeluje się nie w relacji z jedną osobą, ale z rodzicami, nawet jeśli jednego z nich nie ma. Jeśli np. ojciec odszedł, wyjechał, umarł, to istnieje w głowie dorastającej córki, która w dorosłym życiu nie bardzo wierzy, że może nawiązać dobre kontakty z mężczyznami.
Bo skoro tak ważnego mężczyzny jak ojciec nie było, to trudno jej uwierzyć, że może być atrakcyjna dla innych. Może być tak, że ojciec tyran używał przemocy w domu, a dziecko było opiekunem w stosunku do matki i taki ktoś rozwija w sobie opiekuńcze formy zachowań, które nie są prostym powieleniem powiedzenia „jaki syn, taki ojciec”.

Andrzej Wiśniewski

09/02/2024

Ze względu na zaplanowany urlop w okresie od 10.02.2024 do 18.02.2024 będę niedostępna. W kolejnych dniach odpiszę na ewentualne wiadomości na fb oraz maile. Pozdrawiam! :)

24/12/2023

Życzę wszystkim radosnych, spokojnych Świąt Bożego Narodzenia. Oby ten czas był okazją do przeżycia choćby kilku chwil w dobrym, bliskim kontakcie z innymi. A może też w dobrym, życzliwym kontakcie z sobą samym...

Poniżej link do krótkiej rozmowy z psychoterapeutą Andrzejem Wiśniewskim o tym, jak pomóc sobie, by święta mogły być wystarczająco dobre, mimo różnych przeciwności...

http://www.psycho-log.pl/page30.php?fbclid=IwAR3yhIH3yX3oq67mDP8_93s_0tWptMDoC7aCb9zpLgyRtgUrPNHGdAfAO3s

02/11/2023

Jeśli chodzi o temat lęku przed śmiercią i przemijaniem z otuchą przychodzi Irvin Yalom. Proponuje on między innymi koncepcję falowania. To wyobrażenie rozchodzących się kręgów w nas samych, które zapoczątkował ktoś ważny i bliski i przez to jest on wciąż na swój sposób obecny, może być pewnym ukojeniem z radzeniu sobie z żałobą, tęsknotą i lękiem...

Fragment:
"Ze wszystkich idei, jakie w ciągu kilku lat wykorzystałem, aby przeciwdziałać lękowi przed śmiercią i udręce z powodu przemijania życia, szczególną moc miało pojęcia falowania.
Falowanie oznacza, że każdy z nas tworzy wokół siebie koncentryczne koła wpływu, które całymi latami, a nawet na przestrzeni pokoleń mogą oddziaływać na innych.
Często dzieje się tak bez naszej świadomej intencji albo wiedzy. Swoją osobowością wywieramy na innych ludzi wpływ, który przekazywany jest dalej - jak fale na wodzie, które rozchodzą się coraz dalej, aż stają się niewidoczne, ale trwają na poziomie nano. Myśli, że możemy po sobie coś zostawić, nawet bezwiednie, daje sugestywną odpowiedź tym, którzy twierdzą, że skończoność i przemijalność życia odbiera mu sens".

05/10/2023

https://www.youtube.com/watch?v=kjzhHM1Vs20&t=4867s
Płeć a spektrum autyzmu. Polecam wykład prof. E. Pisuli.

Żeński fenotyp autyzmu czy efekt kamuflażu? Co wiemy o dziewczętach i kobietach ze spektrum autyzmu? - prof. Ewa Pisula, Kawiarnia Naukowa Festiwalu Nauki, 2...

20/07/2023

O dzieciach klasyfikowanych jako "high need baby"
Wysokie Obsacy, październik 2021, fragment:

"Mamy problem, nie radzimy sobie z dzieckiem, nie
rozumiemy go, ono ciągle płacze. Termin powstaje, bo
chcemy tę trudność klasyfikować.

Beata Dawczak*, psychoterapeutka: A mnie zastanawia,
dlaczego taka potrzeba klasyfikacji się pojawia. Można
pomyśleć, że to pokusa szukania natychmiastowej odpowiedzi,
szybkiego rozwiązania, bez możliwości zrozumienia, co się
dzieje nie tylko z dzieckiem, ale też z mamą.
Jak mówił Donald W. Winnicott, brytyjski psychoanalityk i
pediatra, nie ma dziecka bez mamy. Jeśli nazywamy dziecko
"high need", czyli dzieckiem o wysokich potrzebach, to
odwracamy oczy od pary mama i dziecko.
Skupiamy się tylko na dziecku. A to relacja z mamą ma
podstawowe znaczenie w rozwoju niemowlęcia (...)"

Polecam ten artykuł!💞

18/07/2023

Ostatnia książka Justyny Dąbrowskiej - ponownie w formie cyklu wywiadów. Tym razem z kobietami, które były gotowe opowiedzieć o swoich doświadczeniach porodu, a także z położnymi.

Wartość tej książki polega w moim odczuciu na nadaniu znaczenia emocjom towarzyszącym porodom, zdjęciu tabu z tego, co dzieje się na sali porodowej i zapoczątkowaniu dyskusji o traumie okołoporodowej.

Polecam wszystkim, którzy wspierają kobiety będące w ciąży - mężom czy partnerom, przyjaciółkom, położnym, lekarzom i innym. Polecam także kobietom, które same doświadczyły traumy okołoporodowej i z różnych względów przeżycia te zostały unieważnione, okryte wstydem, przemilczane.

19/06/2023

W przystępny sposób o złożoności ludzkiej psychiki, czyli:
A. Jucewicz "Czując. Rozmowy o emocjach".

Fragment rozmowy z prof. B. de Barbaro (str. 78-79)
Rozdział: Krzywda i wina. Jak wyjść z dziupli?

A. J. Jak się pracuje z kimś, kto jest w poczuciu winy zasklepiony?
B. B. Mnie się podoba docieranie do różnych głosów, które w nas są. Zapytałbym kogoś takiego na przykład: "No dobrze, czujesz się bez przerwy winny. Ale jak to się stało? Bo ja nie wierzę, żeby to był twój głos. Ludzie w naturalny sposób chcą zadbać o siebie, a ten głos jest przeciwko twoim fundamentalnym interesom. Więc do kogo on tak naprawdę należy - rodzica, babci, dziadka, nawet pradziadka?". Dalej można się zastanawiać: "A co byś mu chciał odpowiedzieć?", "Ile chciałbyś mu dać władzy nad sobą?" itd.

A. J. Czyli pracowałby pan nad sprawczością?
B .B. Mnie się to wydaje kluczowe.
Trudność polega na tym, że osoby, które mają w sobie głos: "Jestem nie OK", często w dorosłym życiu wybierają na partnerów tych, którzy mówią do nich podobnym karcącym głosem. Oczywiście oni zwykle nie wiedzą, że tak wybrali. To tak zwane odtworzenie. Szuka się kogoś, kto pomoże odtworzyć sytuację z dzieciństwa, na przykład relację niesforne dziecko - surowy rodzic, mając nadzieję, że w ten sposób...

A. J. ... "przerobi" się stare krzywdy.
B. B. Tak, że ten nowy rodzic, co prawda tak samo surowy jak tamten, da mi jednak kiedyś znak miłości, który wszystko uleczy. I teraźniejszość, i przeszłość.

A. J. Tylko że zwykle to się nie wydarza.
B. B. Nie znam statystyk.
Ale poważnie – w wieku trzydziestu lat już się raczej nie dostanie tego, czego się nie dostało, mając trzy lata. I tak długo, jak długo dorosły człowiek nie dowie się, o co mu właściwie chodzi, nie zrobi tej „cofki” do przeszłości, tak długo będzie szukał w partnerze tamtego rodzica. I będzie go nieświadomie prowokował, żeby zachowywał się jak tamten.

(...)