Ośrodek Psychoterapii Remedis PRO

30/01/2026

😬 Pierwsza wizyta u psychologa budzi stres, wątpliwości i wiele pytań. Jeśli zastanawiasz się nad wizytą lub chcesz lepiej zrozumieć swoje obawy ta rolka jest dla Ciebie! 🧡

30/01/2026

"BOJĘ SIĘ PIERWSZEJ WIZYTY U PSYCHOLOGA" - OSWAJAMY LĘK

Dla wielu osób myśl o pierwszej wizycie u psychologa wiąże się z silnymi emocjami: niepokojem, wstydem, a czasem wręcz strachem. To zupełnie normalne – nowa sytuacja, konieczność mówienia o sobie oraz niepewność, czego się spodziewać, potrafią powodować napięcie i opór.

Niektórzy obawiają się, że psycholog ich osądzi, inni boją się rozmowy z kimś obcym albo nie wiedzą, jak sformułować swoje myśli.

Dlaczego ten strach jest powszechny?
Kilka typowych powodów:

👉 Nieznana sytuacja
Brak wiedzy o tym, jak wygląda pierwsza sesja, powoduje lęk przed tym, co może się wydarzyć.
👉 Wstyd i obawa oceny
Wiele osób boi się, że psycholog oceni ich w jakiś sposób. Nie przejmuj się! To specjaliści szkoleni tak, byś poczuł* się przy nich swobodnie i bezpiecznie.
👉 Lęk przed otwarciem się
Mówienie o trudnych emocjach obcej osobie może wydawać się przerażające, choć jest to sedno procesu terapeutycznego.

Jak wygląda pierwsza wizyta – krok po kroku

Pierwsze spotkanie zazwyczaj ma charakter poznawczy i informacyjny:
🔸 trwa około 45–60 minut – to standardowy czas pracy terapeuty.
🔸 psycholog może zapytać o to, co Cię skłoniło do wizyty, o Twoje codzienne funkcjonowanie oraz o Twoje cele.
🔸 sesja nie jest egzaminem – to rozmowa, w której nie musisz „być perfekcyjn*”.
🔸 nie zawsze od razu zagłębia się w trudne tematy – psycholog buduje bezpieczną relację i zaufanie.

Praktyczne strategie, które pomagają pokonać lęk
Oto kilka pomysłów, które mogą złagodzić obawy przed pierwszą wizytą:

📌 Rozmowa z kimś zaufanym
Podziel się z bliską osobą swoimi odczuciami – wsparcie emocjonalne często rozładowuje napięcie.
📌 Przygotowanie „planowanego skryptu”
Wypisz na kartce, o czym chcesz powiedzieć, co Cię trapi lub jakie masz cele. To może pomóc, gdy stres powoduje pustkę w głowie.
📌 Alternatywy kontaktu
Jeśli wizja rozmowy twarzą w twarz jest zbyt trudna, wiele osób zaczyna od konsultacji online lub rozmowy telefonicznej.

Najważniejsze – pierwszy krok to już sukces

Bojąc się pójścia do psychologa, nie jesteś sam*. Lęk przed pierwszą wizytą to coś, czego doświadcza bardzo wiele osób, nawet tych, które później twierdzą, że terapia była dla nich pomocna.

To, że chcesz zadbać o swoje zdrowie psychiczne, jest odważnym i ważnym krokiem – niezależnie od tego, jak bardzo obawiasz się tej wizyty. Strach nie oznacza słabości; to naturalna reakcja na coś nowego, coś co jest dla Ciebie istotne.

23/01/2026

RELACJA POD LUPĄ. TERAPIA PAR W PIGUŁCE
Dla kogo jest terapia par?
Terapia par jest dla osób, które są w relacji i chcą przyjrzeć się temu, co między nimi się dzieje – niezależnie od stażu związku czy formalnego statusu. Korzystają z niej zarówno pary wieloletnie, jak i te na wcześniejszym etapie relacji.

Terapia par może być pomocna dla:
🔸 par doświadczających częstych konfliktów lub narastającego dystansu,
🔸 osób, które mają trudność w komunikacji i wzajemnym zrozumieniu,
🔸 par po zdradzie, kryzysie zaufania lub innym trudnym doświadczeniu,
🔸 partnerów stojących przed ważną decyzją (np. rozstanie, ślub, dziecko),
🔸 par, które czują, że „coś się popsuło”, ale nie potrafią tego nazwać,
🔸 osób, które chcą wzmocnić relację, a nie tylko „ratować ją w kryzysie”.

Warto podkreślić: terapia par nie jest przeznaczona wyłącznie dla relacji „w kryzysie” — coraz częściej jest wybierana jako forma profilaktyki i rozwoju związku.

Podstawową różnicą między terapią indywidualną a par jest podmiot sesji. Terapia indywidualna skupia się na jednej osobie – jej emocjach, myślach i trudnościach.
Terapia par koncentruje się na relacji i dynamice między partnerami, pomagając lepiej komunikować się i rozwiązywać konflikty.
Obie formy mogą się uzupełniać, wspierając rozwój osobisty i poprawę jakości związku.

Razem jest łatwiej – sprawdźcie, jak terapia par może Wam pomóc.
Zadzwońcie i umówcie się już dziś:
📞 +48 668 476 791

16/01/2026

Ostatnia szansa na zapisanie się do grupy terapeutycznej - szczegóły poniżej!
TERAPIA GRUPOWA - MOC WSPÓLNOTY W PROCESIE ZMIANY

Psychoterapia grupowa to nie tylko współdzielona rozmowa. To świadomie prowadzony proces, w którym uczestnicy uczą się poprzez interakcje z innymi oraz wsparcie terapeuty. Ta forma terapii jest szeroko stosowana w pracy z lękiem, depresją, zaburzeniami osobowości, a także w procesach rozwojowych i wspieraniu zdrowia psychicznego. Liczne źródła wskazują, że terapia grupowa ma konkretne, udokumentowane korzyści, co potwierdzają analizy kliniczne i praktyka terapeutyczna.

Co wyróżnia terapią grupową wśród innych rodzajów terapii?

Poczucie wspólnoty i zmniejszenie izolacji
Jedną z najważniejszych korzyści terapii grupowej jest doświadczenie, że nie jesteś sam/a ze swoimi trudnościami. Spotkanie z osobami, które mierzą się z podobnymi wyzwaniami, może przynieść ogromną ulgę i poczucie zrozumienia. Badania pokazują, że poczucie przynależności i wspólnoty jest jednym z kluczowych czynników terapeutycznych w pracy grupowej.

Nauka relacji od podstaw
Grupa działa jak społeczny mini-świat – to przestrzeń, w której uczestnicy obserwują i uczą się nowych sposobów nawiązywania relacji. Dzięki temu rozwijają umiejętności, takie jak asertywność, empatia, umiejętność proszenia o wsparcie czy stawiania granic. Ta relacyjna praktyka często łatwiej przekłada się na codzienne życie niż praca tylko jeden-na-jeden.

Informacja zwrotna i różnorodne spojrzenia
W terapii grupowej możesz otrzymać feedback od wielu osób, co daje szerszą perspektywę na własne zachowania i schematy myślenia. Członkowie grupy, obserwując Cię w interakcjach, mogą pokazać to, czego sam/a nie zauważasz. Dzięki temu łatwiej zrozumieć swoje mocne strony i obszary do pracy.

Wsparcie motywujące do zmian
Grupa to także źródło motywacji — widząc zaangażowanie innych, często łatwiej jest kontynuować własną pracę. Wsparcie rówieśnicze, wzajemne zachęcanie i dzielenie się sukcesami tworzą pozytywną dynamikę, która może przyspieszyć proces zmian.

Efektywność terapeutyczna
Badania naukowe pokazują, że terapia grupowa jest tak samo skuteczna jak terapia indywidualna w leczeniu wielu problemów psychicznych. Analizy kliniczne wielu badań wskazują, że grupowa praca terapeutyczna daje efekty porównywalne do pracy jeden-na-jeden.

Niższe koszty
Terapia grupowa ma także wymiar praktyczny — dzięki pracy z większą liczbą osób jednocześnie jest często bardziej przystępna cenowo niż terapia indywidualna. To może otworzyć drogę do wsparcia osobom, które inaczej mogłyby odczuwać bariery finansowe.

Bezpieczna przestrzeń do zmian
Choć grupa może wydawać się na początku trudnym środowiskiem, odpowiednio prowadzona terapia daje bezpieczną i ustrukturalizowaną przestrzeń do dzielenia się emocjami, ćwiczenia relacji i eksplorowania własnych reakcji. Obecność terapeuty i jasne zasady (np. poufność, szacunek, granice) tworzą warunki sprzyjające głębokiej pracy nad sobą.

Terapia grupowa to coś więcej niż „grupa wsparcia” — to świadomie prowadzony proces terapeutyczny, w którym uczestnicy wzajemnie się uczą, wspierają i rozwijają umiejętności, które mają realne zastosowanie w codziennym życiu.

❗ Jeśli czujesz, że terapia grupowa jest dla Ciebie - zapraszamy do kontaktu!
Tel: +48 668 476 791
E-mail: pro@remedis.pl
W bezpiecznej i uważnej atmosferze będziemy przyglądać się temu, jak wchodzimy w relacje, czego potrzebujemy oraz jak możemy wzmacniać siebie w kontakcie z innymi.
Prowadzące: psychoterapeutki Maria Guzowska i Paulina Koziczak
Czas trwania: 6 miesięcy
Start: 20 stycznia 2026 r.
Zakończenie: 23 czerwca 2026 r.
Spotkania: wtorki, godz. 18:00–19:30
Miejsce: Ośrodek Psychoterapii REMEDIS PRO
ul. Stanisława Moniuszki 39, Toruń
Koszt udziału: 140 zł / spotkanie

09/01/2026

🥗💭 Psychodietetyka – więcej niż dieta

Masz dość diet i efektu jo-jo?
Jesz pod wpływem stresu, emocji lub zmęczenia?

W naszym Ośrodku możesz skorzystać z konsultacji psychodietetycznej z Michaliną Lange-Łączną – dietetyczką kliniczną i psychodietetyczką.

Psychodietetyka łączy dietetykę i psychologię – pomaga zrozumieć Twoją relację z jedzeniem i wprowadzać trwałe, realne zmiany ✨
Bez presji. Z uważnością na ciało i emocje.

📞 Umów się na konsultację:
+48 668 476 791
pro@remedis.pl

09/01/2026

📣 PRZYPOMINAMY O KONSULTACJACH PSYCHODIETETYCZNYCH!

W naszym Ośrodku możecie skorzystać z konsultacji psychodietetycznej z wyjątkową specjalistką - Michaliną Lange-Łączną, dietetyczką kliniczną i psychodietetyczką. 🥗

Czym jest psychodietetyka?

Psychodietetyka to interdyscyplinarne podejście łączące wiedzę z dietetyki i psychologii. To nie tylko plan posiłków – to praca nad tym, co stoi za Twoimi nawykami żywieniowymi: emocje, myśli, przekonania. Psychodietetyk pomaga zrozumieć, dlaczego jesz w określony sposób – na przykład pod wpływem stresu, frustracji, smutku – i uczy zdrowszych strategii radzenia sobie.
Dzięki temu zmiany, które wprowadzasz, są bardziej trwałe i dopasowane do Twojego życia, a nie tylko chwilową „dieta na miesiąc".

Kto może skorzystać?

Psychodietetyka może być pomocna w bardzo wielu sytuacjach — nie tylko przy chęci utraty wagi:
🔸 Masz dość ciągłego „bycia na diecie" i efektu jo-jo.
🔸 Zauważasz, że jesz pod wpływem emocji — np. sięgasz po coś słodkiego, gdy jesteś zestresowany/a, smutny/a, znudzony/a.
🔸 Doświadczasz napadów objadania się lub masz trudności z kontrolą ilości jedzenia.
🔸 Zmagasz się z zaburzeniami odżywiania – psychodietetyka to świetne wsparcie w procesie leczenia.
🔸 Potrzebujesz wsparcia w trwałej zmianie stylu życia – nie zależy Ci tylko na szybkiej diecie, ale na zbudowaniu zdrowej, świadomej relacji z jedzeniem.

Dlaczego współpraca z psychiatrą i psychoterapeutą jest taka ważna?

W naszym ośrodku oferujemy coś więcej niż standardowe konsultacje dietetyczne - proponujemy podejście holistyczne, uwzględniające zarówno ciało, jak i psychikę. Michalina na bieżąco współpracuje z lekarzem psychiatrą i/lub psychoterapeutą, co daje realne korzyści dla pacjentów:

🔸 Gdy trudności z jedzeniem mają także podłoże psychiczne — wynikają z zaburzeń nastroju, lęku, stresu czy nieprzepracowanych emocji — zapewniamy kompleksową opiekę: psychodietetyka + medycyna psychiatryczna + wsparcie terapeutyczne.

🔸 Lekarz psychiatra może diagnozować i leczyć zaburzenia wpływające na apetyt, masę ciała czy impulsy żywieniowe, natomiast psychoterapeuta pomaga przepracować emocje, schematy i trudności, które stoją za zachowaniami żywieniowymi. Jednocześnie psychodietetyk wspiera w budowaniu zdrowych nawyków i relacji z jedzeniem.

🔸 Taka trójstronna współpraca umożliwia stworzenie w pełni zindywidualizowanego planu, uwzględniającego zarówno stan psychiczny, jak i fizyczny, co znacząco zwiększa szanse na trwałą, zdrową zmianę.

🔸 Pacjent ma poczucie bezpieczeństwa i ciągłości opieki – nie jest pozostawiony sam sobie ani w kwestiach psychologicznych, ani dietetycznych, ani medycznych.

Dlaczego Michalina?

Michalina Lange-Łączna to osoba z dużym doświadczeniem: jest dietetykiem klinicznym i psychodietetykiem. Skończyła dietetykę na Gdańskim Uniwersytecie Medycznym, a jej podejście zawsze jest bardzo indywidualne: dostosowuje zmiany żywieniowe do stylu życia, potrzeb i możliwości każdej osoby. Temat zaburzeń odżywiania jest jej szczególnie bliski i regularnie bierze udział w szkoleniach m.in Ogólnopolskiego Centrum Zaburzeń Odżywiania, co stale poszerza jej kompetencje w tym zakresie.
Jej misją jest pokazać, że zdrowe jedzenie wcale nie musi być nudne, restrykcyjne ani uciążliwe — można jeść smacznie, świadomie i z radością.

Co zyskujesz, umawiając się na konsultację u nas?

🔸 Indywidualną przestrzeń do rozmowy o relacji z jedzeniem
🔸 Wsparcie w rozpoznawaniu emocji i przekonań, które wpływają na Twoje wybory żywieniowe
🔸 Strategie budowania nowych, zdrowszych nawyków – krok po kroku
🔸 Możliwość współpracy z psychiatrą, jeśli potrzebujesz również farmakologii lub wsparcia medycznego
🔸 Długofalowe podejście – nie „szybka dieta", ale zmiana, która zostaje z Tobą

📞 Chcesz umówić się na konsultację? Skontaktuj się z nami:
Telefon: +48 668 476 791
Email: pro@remedis.pl

02/01/2026

W CIENIU WSTYDU. DOŚWIADCZENIE, KTÓRE DOTYCZY NAS WSZYSTKICH

Wstyd jest jedną z najbardziej złożonych i jednocześnie najmniej omawianych emocji. Choć towarzyszy człowiekowi od wczesnych etapów rozwoju, często pozostaje ukryty, nieuświadomiony lub wypierany. W gabinecie psychoterapeutycznym wstyd pojawia się bardzo często – jako tło trudności emocjonalnych, relacyjnych i tożsamościowych.

Czym jest wstyd?

Z psychologicznego punktu widzenia wstyd to emocja samoświadomościowa, związana z oceną własnej osoby jako niewystarczającej, wadliwej lub nieakceptowalnej. W przeciwieństwie do poczucia winy, które dotyczy konkretnego zachowania („zrobiłem coś złego”), wstyd odnosi się do całościowego obrazu siebie („ze mną jest coś nie tak”).

Wstyd uruchamia silną potrzebę ukrycia się, wycofania lub zerwania kontaktu z innymi. Często towarzyszą mu reakcje somatyczne, takie jak napięcie mięśniowe, rumieniec, spuszczanie wzroku czy uczucie „zapadania się w sobie”.

Skąd bierze się wstyd?

Wstyd kształtuje się przede wszystkim w relacjach wczesnodziecięcych. Jego źródłem mogą być:
- doświadczenia krytyki, zawstydzania lub warunkowej akceptacji
- brak bezpiecznej więzi i emocjonalnej dostępności opiekunów
- przekazy kulturowe i społeczne normy dotyczące „tego, jaki powinienem/powinnam być”
- doświadczenia odrzucenia, przemocy lub zaniedbania

Zinternalizowany wstyd może utrwalić się jako stały schemat funkcjonowania, wpływający na sposób postrzegania siebie i relacji z innymi.

Jak wstyd wpływa na funkcjonowanie psychiczne?

Przewlekle doświadczany wstyd ma istotne konsekwencje dla zdrowia psychicznego. Może przyczyniać się do:
- obniżonego poczucia własnej wartości
- trudności w budowaniu bliskich relacji
- perfekcjonizmu i nadmiernego samokrytycyzmu
- objawów lękowych i depresyjnych
- zachowań unikowych lub kompensacyjnych (np. nadmierna kontrola, wycofanie, uzależnienia)

Wstyd często funkcjonuje „w tle” innych problemów, rzadko będąc zgłaszany wprost jako główna trudność.

Wstyd w relacji terapeutycznej

Psychoterapia jest przestrzenią, w której wstyd może zostać zauważony, nazwany i stopniowo oswojony. Relacja terapeutyczna, oparta na bezpieczeństwie i akceptacji, pozwala na doświadczenie korektywne – bycia widzianym i przyjętym bez oceniania.

Praca z wstydem obejmuje m.in.:
- rozpoznawanie jego źródeł i mechanizmów
- oddzielanie wstydu od realnej odpowiedzialności
- budowanie bardziej życzliwego i realistycznego obrazu siebie
- rozwijanie postawy współczucia wobec siebie (self-compassion)

W wielu nurtach terapeutycznych – m.in. terapii schematów, terapii psychodynamicznej czy podejściu integracyjnym – wstyd traktowany jest jako kluczowa emocja wymagająca uważnej i delikatnej pracy.

Dlaczego tak trudno mówić o wstydzie?

Paradoksalnie wstyd sam siebie podtrzymuje – im bardziej się go wstydzimy, tym bardziej staramy się go ukryć. Milczenie i izolacja wzmacniają przekonanie o własnej „inności” i braku akceptowalności. Tymczasem nazwanie wstydu często jest pierwszym krokiem do jego osłabienia.

Kiedy warto poszukać pomocy?

Jeśli wstyd znacząco wpływa na Twoje relacje, samoocenę lub decyzje życiowe, warto rozważyć kontakt z psychologiem lub psychoterapeutą. Praca terapeutyczna może pomóc w odzyskaniu poczucia wewnętrznej wartości i większej swobody w byciu sobą.

Pamiętaj:
wstyd nie definiuje tego, kim jesteś – jest emocją, która powstała w relacji i w relacji może zostać uleczona.

01/01/2026

🎆 Witamy w Nowym Roku 2026 🎆

29/12/2025

Otwieramy nabór do grupy terapeutycznej w Ośrodku Psychoterapii REMEDIS PRO w Toruniu 🌿

W bezpiecznej i uważnej atmosferze będziemy przyglądać się temu, jak wchodzimy w relacje, czego potrzebujemy oraz jak możemy wzmacniać siebie w kontakcie z innymi.

Prowadzące: psychoterapeutki Maria Guzowska i Paulina Koziczak
Czas trwania: 6 miesięcy
Start: 13 stycznia 2026 r.
Zakończenie: 23 czerwca 2026 r.
Spotkania: wtorki, godz. 18:00–19:30
Miejsce: Ośrodek Psychoterapii REMEDIS PRO
ul. Stanisława Moniuszki 39, Toruń
Koszt udziału: 140 zł / spotkanie

Jeśli czujesz, że to krok, którego potrzebujesz – zapraszamy do kontaktu i zapisów 💬
Liczba miejsc ograniczona.

25/12/2025

19/12/2025

SYNDROM OSZUSTA - CZYM JEST I KOGO DOTYCZY?

Syndrom oszusta (ang. impostor syndrome), określany również jako zjawisko oszusta, to doświadczenie psychologiczne polegające na utrwalonym poczuciu nieadekwatności własnych kompetencji, mimo obiektywnych dowodów skuteczności, wiedzy czy osiągnięć. Osoby doświadczające tego zjawiska często mają przekonanie, że ich sukcesy są wynikiem przypadku, szczęścia lub chwilowego „zmylenia” otoczenia, a nie realnych umiejętności.

Choć syndrom oszusta nie jest jednostką diagnostyczną w klasyfikacjach ICD-11 ani DSM-5, jest powszechnie opisywanym zjawiskiem klinicznym, mającym istotny wpływ na funkcjonowanie zawodowe, emocjonalne i relacyjne.

🔸 Charakterystyczne objawy syndromu oszusta

Do najczęściej obserwowanych cech i przeżyć związanych z syndromem oszusta należą:

• chroniczne poczucie bycia „niewystarczającym” lub „niekompetentnym”
• umniejszanie własnych sukcesów i osiągnięć
• przypisywanie powodzenia czynnikom zewnętrznym (szczęściu, sprzyjającym okolicznościom)
• silny lęk przed demaskacją i oceną
• nadmierny perfekcjonizm lub, przeciwnie, prokrastynacja
• trudności z przyjmowaniem pochwał i uznania
• podwyższony poziom napięcia, stresu i samokrytycyzmu

W dłuższej perspektywie syndrom oszusta może prowadzić do obniżonego poczucia własnej wartości, przewlekłego stresu, wypalenia zawodowego, a także objawów lękowych i depresyjnych.

🔸 Kogo najczęściej dotyczy syndrom oszusta?

Zjawisko to może dotyczyć osób w różnym wieku i na różnych etapach życia, jednak szczególnie często obserwuje się je u:

• osób wysoko funkcjonujących i ambitnych

Paradoksalnie syndrom oszusta częściej dotyka osób kompetentnych, zaangażowanych i stawiających sobie wysokie wymagania. Wysokie standardy wewnętrzne sprzyjają ciągłemu poczuciu „bycia niewystarczającym”.

• osób rozpoczynających nowy etap życia

Nowa praca, awans, rozpoczęcie studiów, zmiana roli zawodowej lub życiowej (np. rodzicielstwo) mogą nasilać poczucie nieadekwatności i lęk przed oceną.

• osób z doświadczeniem krytycznego środowiska

Wychowanie w atmosferze wysokich oczekiwań, warunkowej akceptacji lub częstej krytyki może sprzyjać internalizacji przekonania, że „trzeba zasłużyć na bycie wystarczającym”.

• kobiet i osób z grup mniejszościowych

Badania wskazują, że syndrom oszusta częściej zgłaszany jest przez kobiety oraz osoby funkcjonujące w środowiskach, w których doświadczają presji stereotypów, porównań lub braku reprezentacji.

🔸 Psychologiczne mechanizmy syndromu oszusta

U podłoża syndromu oszusta leżą najczęściej sztywne schematy poznawcze, takie jak:

„Moja wartość zależy od wyników”
„Muszę być idealny/a, żeby zasługiwać na uznanie”
„Inni są lepsi i bardziej kompetentni”

Mechanizmy te wzmacniane są przez zniekształcenia poznawcze, m.in. selektywne skupianie się na porażkach, dewaluowanie sukcesów czy katastrofizację. Dodatkowo osoby z syndromem oszusta często funkcjonują w stanie podwyższonej czujności emocjonalnej, co sprzyja przewlekłemu napięciu.

🔸 Jak można pracować z syndromem oszusta?

Praca terapeutyczna z syndromem oszusta obejmuje m.in.:

• identyfikację i modyfikację dysfunkcyjnych przekonań
• wzmacnianie realistycznego obrazu siebie i własnych kompetencji
• pracę nad regulacją emocji i samokrytycyzmem
• rozwijanie postawy współczucia wobec siebie (self-compassion)
• naukę rozróżniania między konstruktywnym dążeniem do rozwoju a destrukcyjnym perfekcjonizmem

Skuteczne w tym obszarze są m.in. nurty terapii poznawczo-behawioralnej, terapii schematów oraz podejścia integracyjne.

🔸 Kiedy warto zgłosić się po pomoc?

Jeśli poczucie bycia „oszustem” towarzyszy Ci przewlekle, wpływa na Twoje funkcjonowanie zawodowe, relacje lub dobrostan psychiczny, warto rozważyć konsultację z psychologiem lub psychoterapeutą. Terapia może pomóc nie tylko w redukcji objawów, ale również w budowaniu stabilnego i adekwatnego poczucia własnej wartości.

⭐ Pamiętaj:

Wątpienie w siebie nie oznacza braku kompetencji, często świadczy o uważności i wewnętrznej wrażliwości.

12/12/2025

JAK POWIEDZIEĆ "NIE" BEZ POCZUCIA WINY?

Odmówienie komuś czegoś tak prostego jak przysługa, spotkanie czy dodatkowe zadanie, dla wielu osób wcale nie jest łatwe.
„Nie chcę, ale się zgodzę”, „Nie mam czasu, ale dam radę”, „Źle się czuję, ale nie wypada odmówić” — to myśli, które często towarzyszą tym, którzy mają trudność z mówieniem „nie”.

Dlaczego tak się dzieje?
I co zrobić, aby odmawiać w sposób spokojny, stanowczy i bez obwiniania siebie?

🔸 Dlaczego tak trudno nam odmawiać?

Trudność w mówieniu „nie” nie wynika ze słabości, lecz z doświadczeń i przekonań, które nosimy w sobie. Często są one wyniesione z dzieciństwa lub wieloletnich schematów funkcjonowania.

1. Obawa przed odrzuceniem

Wielu z nas boi się, że odmowa sprawi, iż ktoś się zdenerwuje, rozczaruje albo odejdzie. „Jeśli powiem nie, przestaną mnie lubić” — to częsty, choć nieświadomy lęk.

2. Przekonanie, że trzeba być „miłym”

Niektórzy nauczyli się, że bycie dobrym równa się byciu zawsze dostępnym i pomocnym — kosztem własnych potrzeb.

3. Perfekcjonizm i odpowiedzialność

Osoby bardzo obowiązkowe często biorą na siebie wszystko, „żeby było dobrze”, nawet jeśli prowadzi to do przeciążenia.

4. Wychowanie w duchu poświęcenia

Jeśli rodzina wartościowała „dawanie z siebie” ponad troskę o swoje granice, w dorosłości trudno uwierzyć, że odmowa jest czymś naturalnym.

🔸 Dlaczego mówienie „nie” jest tak ważne?

Odmowa nie jest egoizmem. Jest formą dbania o siebie — o swój czas, energię, zdrowie psychiczne i fizyczne.

Mówienie „nie”:
- chroni przed przeciążeniem,
- pozwala budować szczere relacje,
- wzmacnia poczucie własnej wartości,
- uczy innych szacunku do naszych granic,
- daje przestrzeń na to, czego naprawdę chcemy.

Kiedy zawsze mówimy „tak”, żyjemy według potrzeb innych, a nie swoich. To prosta droga do frustracji, zmęczenia i wypalenia.

Co pomaga powiedzieć „nie” bez poczucia winy?
1. Zrozum, że Twoje potrzeby są równie ważne

Często poczucie winy wynika z przekonania, że inni mają większe prawo do pomocy niż my do odpoczynku.
To nieprawda — Twoje granice są tak samo istotne.

2. Daj sobie chwilę na odpowiedź

Zamiast odruchowego „tak”, możesz powiedzieć:

„Muszę to przemyśleć.”

„Daj mi chwilę, sprawdzę, czy dam radę.”
To redukuje presję.

3. Odmawiaj jasno, ale życzliwie

Nie musisz tłumaczyć całej swojej sytuacji. Wystarczy prosta, uprzejma odmowa:

„Niestety nie mogę.”

„Tym razem nie dam rady.”

„Dziękuję, ale muszę odmówić.”

4. Ćwicz krótkie komunikaty

Im więcej słów dodajemy, tym więcej miejsca dajemy wątpliwościom. Krótko i rzeczowo = większa pewność siebie.

5. Pamiętaj, że nie jesteś odpowiedzialny/a za cudze emocje

Ktoś może być zawiedziony — i ma do tego prawo.
Ale to nie znaczy, że zrobiłeś/zrobiłaś coś złego.

6. Zadbaj o ton, nie tylko treść

Można odmówić łagodnie i z empatią, nie przejmując odpowiedzialności za wykonanie prośby.

7. Ucz się tolerować dyskomfort

Pierwsze „nie” bywa trudne — naturalnie pojawia się napięcie.
Ale z czasem staje się łatwiejsze i bardziej naturalne.

🔸 A gdy to nadal trudne?

Jeśli poczucie winy paraliżuje Cię za każdym razem, gdy odmawiasz, lub jeśli stale stawiasz potrzeby innych ponad swoje, warto przyjrzeć się temu bliżej w terapii.

Często u podłoża trudności leżą:
- zaniżona samoocena,
- schematy „muszę zasłużyć”,
- lęk przed oceną,
- doświadczenia rodzinne,
- brak zdrowych wzorców granic.

Psychoterapia pomaga budować wewnętrzne poczucie prawa do swoich decyzji — bez wstydu i bez tłumaczenia się.

🔸 Pamiętaj:

Masz prawo odmawiać, nawet jeśli komuś to nie odpowiada. Twoje granice są tak samo ważne jak potrzeby innych.