Ośrodek Psychoterapii Remedis PRO

05/12/2025

JAK ROZPOZNAĆ TOKSYCZNE WZORCE W RELACJACH?

Zrozumienie to pierwszy krok do zmiany.

Relacje są jednym z najważniejszych obszarów naszego życia — mogą wzmacniać, wspierać i budować poczucie bezpieczeństwa, ale mogą też osłabiać i ranić. Toksyczne wzorce nie zawsze są jednoznaczne. Często wkradają się stopniowo, normalizując zachowania, które wcale nie są normalne.
Rozpoznanie takich schematów to ważny krok do zadbania o siebie i swoje granice.

1. Brak szacunku dla Twoich granic

Jednym z kluczowych sygnałów są sytuacje, w których Twoje „nie” nie jest respektowane. Kiedy druga osoba naciska, manipuluje poczuciem winy lub ignoruje Twoje potrzeby, pojawia się sygnał alarmowy. Zdrowa relacja opiera się na wzajemnym szacunku, a nie na wymuszaniu i presji.

2. Ciągła krytyka i umniejszanie

Konstruktywna uwaga różni się od krytykowania, które obniża Twoje poczucie wartości.
Jeśli regularnie słyszysz, że przesadzasz, jesteś „za wrażliwy/a”, „niczego nie potrafisz” lub „powinieneś/powinnaś być inny/a” — to nie są słowa wspierające.
To komunikaty, które podważają Twoją pewność siebie i stabilność emocjonalną.

3. Rollercoaster emocjonalny

Relacja, w której raz czujesz się wyjątkowo kochany/a, a chwilę później całkowicie ignorowany/a lub karany/a ciszą, może być formą emocjonalnej niestabilności.
Skrajne przeplatanie bliskości i dystansu utrudnia poczucie bezpieczeństwa i sprawia, że zaczynasz żyć w napięciu.

4. Manipulacja i poczucie winy

„Gdybyś naprawdę mnie kochał/a, zrobił(a)byś to dla mnie.”
„To wszystko przez Ciebie.”
„Przesadzasz, nic takiego się nie stało.”

Takie komunikaty mają na celu nie dialog, a kontrolę. Często prowadzą do tego, że zaczynasz kwestionować własne emocje i intuicję. Z czasem możesz stracić jasność, co jest faktem, a co czyjąś interpretacją.

5. Izolowanie od bliskich

Toksyczne wzorce często przejawiają się w subtelnym lub jawnym ograniczaniu Twoich kontaktów z rodziną i przyjaciółmi.
Może to być krytyka Twoich znajomych, wzbudzanie zazdrości lub tworzenie sytuacji, w których spędzanie czasu z kimś innym staje się źródłem konfliktów.
Izolacja osłabia Twoją siłę, bo pozbawia Cię wsparcia społecznego.

6. Ciągłe poczucie niepewności

Jeśli relacja sprawia, że stale czujesz lęk, napięcie, wstyd lub obawę przed reakcją drugiej osoby — to ważny sygnał, że dzieje się coś trudnego.
W zdrowej relacji emocje dominujące to spokój, zaufanie i poczucie bycia ważnym.

7. Odpowiedzialność tylko po jednej stronie

Gdy stale przepraszasz, tłumaczysz się, ratujesz sytuacje i bierzesz winę na siebie, a druga osoba unika odpowiedzialności — tworzy się nierównowaga.
Zdrowa relacja to partnerstwo, nie jednostronna walka.

Dlaczego tak trudno zauważyć toksyczne wzorce?

Często dlatego, że są… znajome.
Jeśli w domu rodzinnym brakowało stabilności emocjonalnej, granic czy wsparcia, takie zachowania mogą wydawać się „normalne”.
Trudność w rozpoznaniu toksyczności wynika również z nadziei, że „tym razem się uda” oraz z lęku przed samotnością czy zmianą.

Jak zacząć coś zmieniać?

🔸 Zacznij od nazwania tego, co czujesz.
🔸 Sprawdź, czy Twoje potrzeby i granice są respektowane.
🔸 Porozmawiaj z kimś zaufanym.
🔸 Rozważ konsultację psychologiczną — profesjonalne spojrzenie z zewnątrz często pozwala zobaczyć rzeczy jasno.

Nie musisz radzić sobie z tym sam/a. Zdrowe relacje są możliwe — a pierwszy krok to zrozumienie, co jest zdrowe, a co nie.

⭐ Pamiętaj:

Masz prawo do relacji, w których czujesz się bezpiecznie, ważnie i szanowanie. Zmiana zaczyna się wtedy, gdy przestajesz ignorować własne emocje.

28/11/2025

CZYM JEST RELACJA TERAPEUTYCZNA I DLACZEGO JEST FUNDAMENTEM TERAPII?

Kiedy myślimy o psychoterapii, często w pierwszej kolejności przychodzą do głowy konkretne metody, techniki czy rodzaje podejść terapeutycznych. Jednak niezależnie od nurtu, doświadczenia terapeuty czy rodzaju trudności, z jakimi zgłasza się klient, istnieje jeden element, który ma kluczowe znaczenie dla powodzenia procesu — relacja terapeutyczna. To właśnie ona jest „mostem” pomiędzy osobą w kryzysie a zmianą, której poszukuje.

Relacja terapeutyczna – co to właściwie znaczy?

Relacja terapeutyczna to więź, która tworzy się pomiędzy klientem a terapeutą w trakcie wspólnej pracy. Jest oparta na zaufaniu, bezpieczeństwie, szacunku i współpracy.

To przestrzeń, w której klient może być sobą — bez oceniania, nacisku czy presji. Terapeuta nie występuje tu w roli sędziego ani osoby wskazującej jedyne słuszne rozwiązania. Jego zadaniem jest towarzyszenie, rozumienie, zadawanie pytań, pomoc w nazywaniu doświadczeń oraz wspieranie w odkrywaniu nowych perspektyw.

Relacja terapeutyczna bywa porównywana do „bezpiecznej bazy”, w której można przyjrzeć się emocjom, zachowaniom i przekonaniom, a następnie — krok po kroku — zacząć wprowadzać realną zmianę.

Dlaczego jest tak ważna?
1. Tworzy poczucie bezpieczeństwa

Zmiana nawyków, dotykanie trudnych emocji czy otwieranie się na własną historię wymaga odwagi. Bez poczucia, że jest się wysłuchanym i akceptowanym, proces terapeutyczny staje się powierzchowny lub wręcz niemożliwy. Bezpieczeństwo emocjonalne to fundament, na którym można budować dalszą pracę.

2. Ułatwia zaufanie – do terapeuty i do siebie

W terapii często dochodzi do sytuacji, w których klient po raz pierwszy mówi na głos o rzeczach bardzo osobistych. Czasem kilkuletnia relacja terapeutyczna jest pierwszą relacją, w której klient doświadcza pełnej akceptacji.
To doświadczenie stopniowo przekłada się na większe zaufanie także do samego siebie — swoich emocji, potrzeb, decyzji.

3. Pozwala pracować z trudnymi schematami relacyjnymi

W relacji z terapeutą mogą ujawniać się mechanizmy, które występują również w innych relacjach życiowych — np. wycofywanie się, lęk przed odrzuceniem, potrzeba kontroli czy perfekcjonizm.
Terapeuta pomaga te schematy zauważyć, nazwać i przepracować, dzięki czemu klient stopniowo uczy się nowych sposobów funkcjonowania w świecie.

4. Jest przestrzenią do korektywnych doświadczeń

W terapii można doświadczyć tego, czego zabrakło w relacjach w przeszłości — uważności, akceptacji, konsekwencji, empatii, szacunku.
Takie „korektywne doświadczenia” mają ogromne znaczenie dla budowania zdrowych relacji także poza gabinetem.

5. Motywuje i podtrzymuje proces

Nawet najlepsze techniki nie zadziałają, jeśli klient nie poczuje, że terapeuta naprawdę jest po jego stronie. Dobra relacja sprzyja otwartości, gotowości do pracy i wytrwałości wtedy, kiedy pojawiają się trudniejsze momenty.

Co sprzyja dobrej relacji terapeutycznej?

🔸 Autentyczność terapeuty – obecność, szczerość, spójność.

🔸 Akceptacja i życzliwość wobec klienta i jego doświadczeń.

🔸 Empatia, czyli zdolność do rozumienia perspektywy drugiej osoby.

🔸 Współpraca – terapia to proces, który tworzą dwie osoby, a nie jednostronny przekaz.

🔸 Poufność, która wzmacnia poczucie bezpieczeństwa.

🔸 Stałość i granice, dzięki którym przestrzeń terapeutyczna jest przewidywalna i stabilna.

A co, jeśli relacja się nie tworzy?

To całkowicie naturalne, że nie każdy terapeuta będzie „odpowiedni” dla każdej osoby. Podobnie jak w innych relacjach — czasem brakuje chemii, komunikacja nie układa się tak, jak powinna albo klient nie czuje się swobodnie.

W takiej sytuacji warto:

🔸 omówić swoje odczucia z terapeutą (to też element terapii),

🔸 rozważyć zmianę specjalisty,

🔸 pamiętać, że znalezienie odpowiedniej osoby bywa procesem.

Najważniejsze, aby nie rezygnować z pracy nad sobą tylko dlatego, że pierwsza relacja nie była idealna.

❣️ Pamiętaj:
Masz prawo szukać terapeuty, przy którym czujesz się bezpiecznie i swobodnie. Jakość relacji to nie dodatek — to fundament całej terapii.

21/11/2025

ZŁOŚĆ NIE JEST PROBLEMEM. PROBLEMEM BYWA JEJ TŁUMIENIE.

Złość to jedna z najbardziej niezrozumianych emocji. Wiele osób uważa ją za coś „negatywnego”, niewłaściwego, a nawet wstydliwego. Od dziecka często słyszymy:
„Nie złość się”,
„Uspokój się”,
„Nie przesadzaj”.
Efekt? W dorosłości próbujemy złości nie czuć — albo szybko ją tłumimy, zanim ktokolwiek zdąży ją zauważyć.

Tymczasem złość sama w sobie nie jest ani zła, ani destrukcyjna. To naturalna emocja, która niesie ważną informację o naszych granicach, potrzebach i wartościach. Problem pojawia się dopiero wtedy, gdy jej nie zauważamy, nie umiemy o niej mówić lub próbujemy za wszelką cenę ją ukrywać.

🧠 Czym właściwie jest złość?

Złość jest emocją sygnalizującą, że coś jest nie tak — że jakaś granica została przekroczona, potrzeba niezaspokojona lub sytuacja jest dla nas krzywdząca.

W zdrowej formie złość:

🔸 pomaga chronić siebie,
🔸 mobilizuje do działania,
🔸 wspiera w stawianiu granic,
🔸 informuje, że coś jest ważne.

Złość to wewnętrzny alarm, który mówi:
„Zatrzymaj się. Przyjrzyj się temu.”

🔇 Co dzieje się, gdy tłumimy złość?

Choć wydaje się, że „niewyrażanie” złości pomaga uniknąć konfliktów, w rzeczywistości prowadzi do wielu trudności:

🔸 Nagromadzone napięcie
Tłumiona złość nie znika — zostaje w ciele. Może objawiać się jako napięcia mięśniowe, bóle głowy, ucisk w klatce piersiowej, chroniczne zmęczenie.

🔸 Wybuchy emocjonalne
Długo skrywana złość potrafi później wybuchnąć w najmniej oczekiwanym momencie — często w sposób nieadekwatny do sytuacji.

🔸 Poczucie winy i wstyd
Osoby, które nie pozwalają sobie na złość, często czują się „złe” nawet wtedy, gdy normalnie reagują na niesprawiedliwość czy przekroczenie granic.

🔸 Problemy w relacjach
Gdy nie mówimy o swojej złości, inni nie wiedzą, że coś nam nie odpowiada. To prowadzi do nieporozumień, frustracji i poczucia niedocenienia.

🔸 Utrata kontaktu z własnymi potrzebami
Złość pomaga nam rozpoznawać, co jest dla nas ważne. Jej tłumienie często wiąże się z tłumieniem własnych pragnień i wartości.

💬 Jak zdrowo przeżywać i wyrażać złość?

Zdrowe przeżywanie złości nie polega na jej wyładowywaniu na innych. Polega na:

1. Zauważaniu jej sygnałów w ciele
Napięcie, przyspieszony oddech, ścisk w brzuchu — ciało często mówi pierwsze.

2. Nazywaniu emocji
„Czuję złość”, „to mnie złości”, „jestem wkurzona/y”.
Nazwanie jej zmniejsza intensywność.

3. Zrozumieniu, co stoi za złością
Złość niemal zawsze coś chroni — granicę, wartość, potrzeby.
Pytaj siebie: „O co naprawdę chodzi?”

4. Wyrażaniu jej w sposób konstruktywny
Zamiast: „Ty mnie doprowadzasz do szału!”,
spróbuj: „Kiedy mówisz do mnie tym tonem, czuję złość. Potrzebuję, żebyśmy rozmawiali spokojniej”.

5. Dawaniu sobie przestrzeni
Złość to intensywna emocja — czasem potrzebujemy czasu, żeby ochłonąć i wrócić do rozmowy z jasnością.

🤝 Co jeśli złość jest dla Ciebie trudna?

Dla wielu osób praca ze złością to duże wyzwanie — zwłaszcza, jeśli w domu nie było na nią miejsca, jeśli była karana lub wyszydzana, albo jeśli kojarzy się z przemocą.

W takich przypadkach pomocna może być psychoterapia, która:
🔸 uczy rozpoznawania i regulowania emocji,
🔸 pomaga zrozumieć własne reakcje,
🔸 wspiera w budowaniu bezpiecznego sposobu wyrażania złości,
🔸 odbudowuje kontakt z własnymi potrzebami.

Złość to nie wstyd — złość to informacja.

⭐ Pamiętaj:

Złość świadczy o tym, że coś jest dla Ciebie ważne. Gdy nauczysz się ją zauważać i wyrażać, staje się nie zagrożeniem, lecz wsparciem w trosce o siebie.

17/11/2025

JAK WPŁYWA NA NASZĄ PSYCHIKĘ CYFROWY ŚWIAT?
Media społecznościowe, praca online i ich konsekwencje

Cyfrowy świat stał się integralną częścią naszego życia. Pracujemy online, utrzymujemy relacje przez komunikatory, odpoczywamy przeglądając media społecznościowe. Technologia ułatwia nam funkcjonowanie, ale jednocześnie wprowadza nowe wyzwania dla zdrowia psychicznego. Coraz częściej w gabinetach terapeutycznych pojawiają się tematy związane z przebodźcowaniem, presją porównywania się czy trudnością w oddzieleniu pracy od życia prywatnego.

Jak dokładnie cyfrowa rzeczywistość wpływa na nasze emocje, samopoczucie i funkcjonowanie?

🌐 Nieustanna dostępność – presja bycia „online”

Współczesna komunikacja sprawia, że jesteśmy zawsze dostępni.
Telefon powiadamia o nowych wiadomościach, mailach, komentarzach, a aplikacje walczą o naszą uwagę.

Taki stan sprzyja:
🔸 ciągłemu napięciu,
🔸 poczuciu, że „coś jeszcze muszę zrobić”,
🔸 trudności w odpoczynku,
🔸 problemom ze snem.

Nasza uwaga jest stale „wyrywana”, przez co trudniej nam się skupić, a mózg pracuje na podwyższonym poziomie czuwania.

📱 Media społecznościowe a porównywanie się

Scrollując Instagram czy TikToka widzimy wycinek czyjegoś życia — zwykle ten najbardziej dopracowany, przefiltrowany i najbardziej „idealny”.
Choć wiemy, że to nie cała prawda, mózg reaguje automatycznie.

Regularne porównywanie się prowadzi do:
🔸 obniżonej samooceny,
🔸 poczucia bycia niewystarczającym,
🔸 presji, by „dogonić” innych,
🔸 perfekcjonizmu.

W efekcie media, które miały być źródłem inspiracji, często stają się przyczyną frustracji.

💼 Praca zdalna a granice między życiem a pracą

Przeniesienie pracy do domu niesie zarówno korzyści, jak i wyzwania.
Brak jasnego podziału przestrzeni i czasu sprawia, że łatwo zatracić równowagę.

Najczęstsze trudności zgłaszane przez pacjentów to:
🔸 pracowanie „po godzinach”,
🔸 poczucie ciągłego pozostawania w trybie zadaniowym,
🔸 trudności z odłączeniem się mentalnym,
🔸 narastające zmęczenie i przeciążenie.

W efekcie wiele osób doświadcza objawów wypalenia, choć formalnie „pracują mniej intensywnie”.

🔄 Przebodźcowanie i zmęczenie informacyjne

Codziennie docierają do nas tysiące bodźców — wiadomości, reklamy, treści wideo, powiadomienia.
Mózg nie jest przystosowany do takiego tempa.

Przebodźcowanie może objawiać się jako:
🔸 drażliwość,
🔸 spadek koncentracji,
🔸 trudność w podejmowaniu decyzji,
🔸 szybkie męczenie się,
🔸 poczucie chaosu i przeciążenia.

Regularne przebywanie w stanie nadmiernej stymulacji obniża odporność psychiczną i zwiększa poziom stresu.

🤝 Cyfrowe relacje – kontakt czy jego iluzja?

Media społecznościowe dają możliwość pozostawania „w kontakcie”, ale często jest to kontakt pozorny.
Kliknięcie „lubię to” czy wysłanie emotikony nie zastąpi rozmowy twarzą w twarz.

Z tego powodu część osób doświadcza:
🔸 poczucia osamotnienia mimo aktywności online,
🔸 powierzchownych relacji,
🔸 trudności w wyrażaniu emocji w realnym kontakcie.

Cyfrowe relacje mogą wspierać, ale nie zastąpią bliskości, która budowana jest poprzez obecność i uważność.

Co możemy zrobić, by lepiej radzić sobie z cyfrową rzeczywistością?

Małe kroki mogą przynieść dużą zmianę:

🔸 Ustal „godziny offline” – np. wieczorem lub podczas posiłków.
🔸 Wyłącz niepotrzebne powiadomienia – pozwala to odzyskać koncentrację.
🔸 Wprowadź świadome korzystanie z mediów społecznościowych – np. limit czasu w aplikacjach.
🔸 Rozdziel przestrzeń pracy od przestrzeni odpoczynku – nawet symbolicznie.
🔸 Wspieraj relacje w realnym świecie – rozmowa twarzą w twarz wzmacnia poczucie więzi.
🔸 Daj sobie prawo do „niedostępności” – to nie brak odpowiedzialności, ale troska o siebie.

💙 Dlaczego warto zwrócić się po pomoc?

Jeśli czujesz, że cyfrowy świat Cię przeciąża, wpływa na emocje, sen, relacje czy samoocenę — psychoterapia może pomóc.

Pamiętaj:

To Ty decydujesz, ile miejsca cyfrowy świat zajmuje w Twoim życiu. Świadome stawianie granic to nie ograniczenie, lecz forma troski o własny spokój.

08/11/2025

Otwieramy nabór do grupy terapeutycznej w Ośrodku Psychoterapii REMEDIS PRO w Toruniu 🌿

Jeżeli:

• zmagasz się z trudnościami w relacjach z innymi
• odczuwasz napięcie lub stres w kontaktach społecznych
• trudno Ci budować i utrzymywać satysfakcjonujące relacje
• masz kłopot z wyznaczaniem własnych granic
• chcesz lepiej poznać i zrozumieć siebie
• doświadczasz straty bliskiej osoby lub ważnej relacji
• towarzyszy Ci poczucie samotności

— ta grupa może być dla Ciebie.

W bezpiecznej i uważnej atmosferze będziemy przyglądać się temu, jak wchodzimy w relacje, czego potrzebujemy oraz jak możemy wzmacniać siebie w kontakcie z innymi.

Prowadzące: psychoterapeutki Maria Guzowska i Paulina Koziczak
Czas trwania: 6 miesięcy
Start: 13 stycznia 2026 r.
Zakończenie: 23 czerwca 2026 r.
Spotkania: wtorki, godz. 18:00–19:30
Miejsce: Ośrodek Psychoterapii REMEDIS PRO
ul. Stanisława Moniuszki 39, Toruń
Koszt udziału: 140 zł / spotkanie

Jeśli czujesz, że to krok, którego potrzebujesz – zapraszamy do kontaktu i zapisów 💬
Liczba miejsc ograniczona.

Psychoterapia | Pomoc psychologiczna | Psychiatria | Psychodietetyka
Dorośli | Młodzież | Dzieci

07/11/2025

DLACZEGO TAK TRUDNO NAM PROSIĆ O POMOC?

Prośba o pomoc wydaje się czymś prostym. W praktyce dla wielu osób jest jednym z najtrudniejszych kroków do wykonania. Kiedy zmagamy się z trudnościami, często wolimy radzić sobie sami, nawet jeśli kosztuje nas to wiele energii, stresu czy cierpienia. Skąd się to bierze? Dlaczego tak trudno jest powiedzieć: „Potrzebuję wsparcia”?

🤍 Wychowanie i przekonania wyniesione z domu

Dla wielu osób źródłem oporu przed proszeniem o pomoc są doświadczenia z dzieciństwa. Jeśli byliśmy chwaleni za „samodzielność”, słyszeliśmy:

„Nie płacz, dasz radę”

„Musisz być silny/a”

„Nie proś, poradzisz sobie sam/a”

to w dorosłym życiu może pojawić się przekonanie, że proszenie o pomoc to oznaka słabości albo kłopot dla innych.

Takie przekonania mogą głęboko zakorzenić się jako schemat:
„Moja wartość zależy od tego, czy radzę sobie sam/a”.

💼 Kultura samowystarczalności

Żyjemy w świecie, który często nagradza niezależność, tempo i perfekcję. W takim środowisku łatwo uwierzyć, że powinniśmy „dać radę” — w pracy, w domu, w relacjach.

Prośba o pomoc może budzić lęk przed oceną:

„Co pomyślą inni?”

„Wyjdzie, że sobie nie radzę”

„Zawiodę czyjeś oczekiwania”

A więc milczymy — nawet wtedy, kiedy naprawdę potrzebujemy wsparcia.

🧱 Lęk przed odrzuceniem

Proszenie o pomoc wymaga odsłonięcia się. Trzeba przyznać, że coś jest dla nas trudne. Dla wielu to ogromna dawka wrażliwości.

W głębi pojawia się pytanie:

"A co, jeśli ktoś odmówi?"

Obawa przed byciem niezrozumianym lub zlekceważonym sprawia, że wolimy nie ryzykować. W rezultacie zostajemy z ciężarem sami.

💙 Co dzieje się, gdy nie prosimy o wsparcie?

Długotrwałe radzenie sobie samodzielnie może prowadzić do:
- przeciążenia emocjonalnego,
- poczucia izolacji,
- wypalenia,
- obniżonego nastroju,
- napięcia i objawów psychosomatycznych (np. ból głowy, karku, brzucha).

W momencie, w którym „powinniśmy się zatrzymać”, często przyspieszamy jeszcze bardziej.

🌱 Prośba o pomoc to oznaka troski — nie słabości

Proszenie o wsparcie jest działaniem dojrzałym — oznacza, że:

- zauważam swoje granice,
- akceptuję, że mogę potrzebować innych,
- biorę odpowiedzialność za swój dobrostan.

To akt odwagi.
I jednocześnie akt czułości wobec siebie.

🫶 Jak zacząć?

Możesz spróbować małych kroków:

Powiedzieć komuś bliskiemu:
„To dla mnie trudny czas”

Spróbować nazwać, czego potrzebujesz:
„Potrzebuję rozmowy / obecności / pomocy w konkretnej sprawie”

Pozwolić sobie na chwile słabości — bez oceniania.

A jeśli czujesz, że ciężar jest zbyt duży, psychoterapia może być miejscem, gdzie uczymy się prosić o pomoc bez wstydu i lęku.

06/11/2025

🎓 STUDENCI UMK W TORUNIU I BYDGOSZCZY!
Przypominamy o współpracy między Uniwersytetem Mikołaja Kopernika z NZOZ RemedisPro, dzięki której studenci, doktoranci oraz pracownicy UMK mogą skorzystać z bezpłatnych konsultacji psychiatrycznych.

👉 Kto może skorzystać?

- Studenci UMK
- Doktoranci / osoby w szkołach doktorskich UMK
- Pracownicy UMK

👉 Ile wizyt przysługuje?

- Studenci i doktoranci – 3 konsultacje
- Pracownicy – 2 konsultacje

💡 Ważne:
Zanim zapiszesz się do psychiatry, jako student / doktorant musisz umówić się najpierw na konsultację psychologiczną w ramach uczelnianego wsparcia. Psycholog, jeśli uzna to za potrzebne, wystawi Ci kod weryfikacyjny, który umożliwia rejestrację w Remedis.

Uniwersytecki Ośrodek Wsparcia i Rozwoju Osobistego
📞 56 611 49 33
✉️ osrodek_wsparcia@umk.pl

Rejestracja do wizyty psychiatrycznej:
📞+48 668 476 791
✉️ pro@remedis.pl

🏥 Konsultacje odbywają się:

- w Bydgoszczy, ul. Chrobrego 2/2
- w Toruniu, ul Moniuszki 39

❗ Pamiętaj:
Z konsultacji psychiatrycznych oferowanych przez Uniwersytet wyłączone są osoby, które podjęły już leczenie w innym miejscu (u innego lekarza lub w innym ośrodku).
Nieodwołana wizyta (mniej niż 24h wcześniej) jest liczona do limitu.

31/10/2025

JAK ROZMAWIAĆ Z BLISKĄ OSOBĄ W KRYZYSIE?

Kiedy ktoś, kogo kochamy, przeżywa trudności – choruje, traci sens, mierzy się z depresją, lękiem czy żałobą – naturalną reakcją jest chęć pomocy. Chcemy pocieszyć, doradzić, „naprawić” sytuację. Ale czasem nasze dobre intencje nie wystarczą – bo rozmowa z osobą w kryzysie wymaga przede wszystkim uważności, empatii i delikatności.

💬 Zamiast rad – obecność

Najważniejsze, co możemy dać drugiemu człowiekowi w kryzysie, to poczucie, że nie jest sam.
Nie zawsze potrzebne są słowa, a już na pewno nie „dobre rady”. Kiedy ktoś cierpi, to nie racjonalne argumenty, lecz bezpieczna obecność pomaga najbardziej.

Zamiast mówić:

„Nie martw się, inni mają gorzej.”
„Weź się w garść, wszystko będzie dobrze.”

można powiedzieć:

„Widzę, że jest Ci bardzo trudno.”
„Jestem obok, jeśli chcesz porozmawiać.”
„Nie wiem, co powiedzieć, ale chcę być przy Tobie.”

Czasem jedno autentyczne „jestem z Tobą” znaczy więcej niż sto prób pocieszania.

🫶 Słuchaj uważnie

Słuchanie to podstawowe narzędzie wsparcia.
Nie oceniaj, nie przerywaj, nie staraj się natychmiast znaleźć rozwiązania.
Pozwól drugiej osobie mówić we własnym tempie – nawet jeśli trudno słuchać o jej bólu.

Pamiętaj, że emocje potrzebują przestrzeni, by mogły się wyrazić. Czasem samo wypowiedzenie tego, co boli, przynosi ulgę.

🧩 Zrozum, że nie wszystko możesz naprawić

Kiedy bliska osoba cierpi, naturalnie chcemy coś zrobić – uruchomić działanie, znaleźć rozwiązanie. Jednak nasza rola towarzysza, nie terapeuty. Nie musisz mieć odpowiedzi na każde pytanie.

To, co możesz zrobić, to pomóc w szukaniu profesjonalnego wsparcia, np. psychoterapeuty, psychiatry czy grupy wsparcia.
Pomoc specjalisty nie oznacza porażki bliskich – to krok w stronę realnej ulgi i bezpieczeństwa.

🌿 Dbaj o siebie

Towarzyszenie komuś w kryzysie może być emocjonalnie wyczerpujące.
Dlatego warto pamiętać, że Twoje granice również są ważne.
Jeśli czujesz, że sytuacja Cię przerasta, porozmawiaj z kimś zaufanym lub skorzystaj z konsultacji psychologicznej.
Nie możesz pomóc innym, jeśli sam(a) jesteś całkowicie wyczerpany(a).

⚠️ Kiedy potrzebna jest natychmiastowa reakcja?

Jeśli bliska osoba mówi o myślach samobójczych, poczuciu beznadziei lub planach odebrania sobie życia – to sygnał, że potrzebuje natychmiastowej pomocy.
Nie zostawiaj jej samej, nie bagatelizuj słów.
Skontaktuj się z numerem alarmowym, wezwij pogotowie lub zadzwoń na Centrum Wsparcia (800 70 2222) – całodobową, bezpłatną linię dla osób w kryzysie psychicznym.

💡 Pamiętaj:

Nie musisz być psychologiem, żeby pomóc.
Wystarczy, że jesteś obecny, uważny i gotów wysłuchać.
Czasem właśnie taka rozmowa staje się początkiem drogi do zdrowienia.

24/10/2025

WYPALENIE ZAWODOWE - SYGNAŁY OSTRZEGAWCZE I PROFILAKTYKA

Wypalenie zawodowe to nie chwilowe zmęczenie ani gorszy dzień w pracy. To stan długotrwałego przeciążenia, który prowadzi do wyczerpania emocjonalnego, utraty motywacji i poczucia sensu w tym, co robimy. Często pojawia się niepostrzeżenie – najpierw jako narastające zmęczenie, a z czasem jako głębokie zniechęcenie i dystans wobec pracy, ludzi czy samego siebie.

🔸 Czym właściwie jest wypalenie zawodowe?

Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) definiuje wypalenie zawodowe jako zespół objawów wynikających z przewlekłego stresu w miejscu pracy, z którym nie potrafimy sobie skutecznie poradzić.
To nie lenistwo ani brak zaangażowania – to naturalna reakcja organizmu na długotrwałe przeciążenie emocjonalne i brak równowagi między wysiłkiem a regeneracją.

🔸 Sygnały ostrzegawcze – kiedy praca zaczyna nas przerastać

Wypalenie nie pojawia się z dnia na dzień. Często zaczyna się od subtelnych sygnałów, które łatwo zbagatelizować:

- Stałe zmęczenie i brak energii – nawet po odpoczynku trudno odzyskać siły.

- Spadek motywacji – to, co kiedyś dawało satysfakcję, przestaje cieszyć.

- Rozdrażnienie, złość, cynizm – pojawia się dystans wobec współpracowników lub klientów.

- Problemy z koncentracją i snem – trudność w skupieniu, myśli „krążą wokół pracy”.

- Poczucie bezsensu – wrażenie, że wszystko, co robisz, nie ma znaczenia.

- Objawy somatyczne – bóle głowy, napięcia mięśni, kołatanie serca, problemy trawienne.

Zlekceważone sygnały mogą prowadzić do głębokiego kryzysu psychicznego, depresji czy zaburzeń lękowych.

🔸 Jak zapobiegać wypaleniu zawodowemu?

1. Zadbaj o równowagę między pracą a odpoczynkiem

Nie musisz być produktywny przez cały czas. Regularne przerwy, urlopy i czas bez telefonu służbowego to nie luksus, ale konieczność. Odpoczynek pozwala odzyskać perspektywę i energię.

2. Ustal granice

Naucz się mówić „nie” nadmiarowi obowiązków. Stawianie granic to oznaka odpowiedzialności, nie egoizmu. Dzięki nim możesz działać efektywnie bez przeciążenia.

3. Zadbaj o ciało

Sen, ruch i odpowiednie odżywianie mają ogromny wpływ na odporność psychiczną. Ciało i umysł są nierozerwalnie połączone – jeśli jedno jest przemęczone, drugie szybko to odczuje.

4. Rozmawiaj o trudnościach

Nie musisz radzić sobie sam. Wsparcie bliskich, współpracowników lub specjalisty może pomóc spojrzeć na sytuację z innej perspektywy i znaleźć realne rozwiązania.

5. Znajduj sens poza pracą

Pasja, hobby, kontakt z naturą, relacje – to one nadają życiu głębię i równowagę. Praca to tylko część tożsamości, nie całość tego, kim jesteś.

🔸 Kiedy warto poszukać pomocy?

Jeśli coraz trudniej Ci się zmobilizować, czujesz emocjonalne wyczerpanie lub praca budzi w Tobie silny stres i frustrację – nie czekaj, aż sytuacja się pogłębi. Psychoterapia może pomóc zrozumieć źródła przeciążenia, odbudować odporność psychiczną i nauczyć się zdrowych sposobów radzenia sobie ze stresem.

Pamiętaj:
Twoja wartość nie zależy od wydajności.
Wypalenie nie jest oznaką słabości, lecz sygnałem, że przez długi czas dawałeś z siebie zbyt wiele. Zatrzymanie się i sięgnięcie po pomoc to pierwszy krok w stronę odzyskania równowagi i sensu w codzienności.

17/10/2025

JAK BUDOWAĆ ZDROWĄ SAMOOCENĘ?

Samoocena to sposób, w jaki postrzegamy i oceniamy samych siebie – swoje możliwości, wartość i miejsce w świecie. Ma ogromny wpływ na nasze decyzje, relacje i sposób, w jaki radzimy sobie z trudnościami. Zdrowa samoocena nie polega na przekonaniu, że jesteśmy idealni, ale na akceptacji siebie z pełną świadomością swoich mocnych i słabszych stron.

Czym jest zdrowa samoocena?

Zdrowa samoocena to poczucie, że jestem wystarczający – taki, jaki jestem. Nie oznacza braku ambicji ani rezygnacji z rozwoju, ale wiary w to, że nawet jeśli popełniam błędy, wciąż zasługuję na szacunek i dobre traktowanie – także od samego siebie.

Osoba z dojrzałą samooceną potrafi przyjmować konstruktywną krytykę, bez natychmiastowego poczucia winy czy wstydu. Umie cieszyć się swoimi sukcesami, ale też przyznać do słabości, nie tracąc przy tym poczucia własnej wartości.

Co osłabia poczucie własnej wartości?

Samoocena nie jest czymś stałym – kształtuje się przez całe życie. Na jej rozwój wpływa wychowanie, doświadczenia z dzieciństwa, relacje, w których byliśmy oceniani lub porównywani do innych. Niska samoocena często bierze się z przekonań, które zakorzeniły się w nas dawno temu, np. „muszę być idealny, żeby zasługiwać na miłość” albo „inni wiedzą lepiej ode mnie”.

Z biegiem czasu te przekonania zaczynają kierować naszymi wyborami – unikamy ryzyka, bo boimy się porażki, nie prosimy o pomoc, bo nie chcemy wyjść na słabych, a krytykę traktujemy jak potwierdzenie, że „znowu zawiedliśmy”.

Jak budować zdrową samoocenę?
1. Zwróć uwagę na sposób, w jaki do siebie mówisz

Często jesteśmy dla siebie surowsi niż dla kogokolwiek innego. Warto obserwować swój wewnętrzny dialog i zauważać, jakich słów używamy wobec siebie. Jeśli stale się krytykujesz – zatrzymaj się i zapytaj: czy powiedziałbym to bliskiej osobie w podobnej sytuacji?

2. Akceptuj swoje emocje i błędy

Błędy nie odbierają Ci wartości – są częścią uczenia się i rozwoju. Osoba o zdrowej samoocenie nie unika porażek, tylko potrafi z nich wyciągać wnioski. To właśnie one uczą pokory i pomagają budować zaufanie do siebie.

3. Doceniaj swoje osiągnięcia

Nawet te małe. Zamiast skupiać się wyłącznie na tym, co nie wyszło, zauważ, ile już zrobiłeś. Warto prowadzić dziennik wdzięczności lub zapisywać codzienne sukcesy – to pomaga przesunąć uwagę z krytyki na uznanie.

4. Otaczaj się wspierającymi ludźmi

Relacje, w których czujesz się szanowany i słuchany, mają ogromny wpływ na to, jak sam siebie postrzegasz. Zadbaj o to, by wokół Ciebie byli ludzie, przy których możesz być sobą – bez udawania i lęku przed oceną.

5. Daj sobie prawo do odpoczynku

Wysokie wymagania wobec siebie często prowadzą do przeciążenia i frustracji. Pamiętaj, że Twoja wartość nie zależy od produktywności. Odpoczynek to nie nagroda, lecz potrzebny element równowagi psychicznej.

Kiedy warto poszukać wsparcia?

Jeśli mimo starań wciąż czujesz, że nie potrafisz zaakceptować siebie, masz wrażenie, że „nigdy nie jesteś dość dobry” lub trudno Ci uwierzyć w pozytywne słowa innych – warto sięgnąć po pomoc specjalisty. Psychoterapia może pomóc zrozumieć źródła niskiej samooceny, nauczyć się patrzeć na siebie z większą łagodnością i odbudować poczucie własnej wartości.

Pamiętaj:
Zdrowa samoocena nie polega na byciu idealnym, ale na przyjaźni z samym sobą. To umiejętność mówienia do siebie z troską, rozumienia swoich potrzeb i uznania, że zasługujesz na dobre życie – dokładnie taki, jaki jesteś.

10/10/2025

SPOSOBY NA POPRAWĘ JAKOŚCI SNU

Sen to jedna z najprostszych, a jednocześnie najważniejszych form dbania o zdrowie. To właśnie w czasie snu organizm się regeneruje, a mózg porządkuje emocje i wspomnienia z całego dnia. Kiedy śpimy dobrze, mamy więcej energii, lepszy nastrój i łatwiej radzimy sobie ze stresem. Gdy snu brakuje – szybciej się irytujemy, trudniej nam się skoncentrować, a codzienne obowiązki stają się przytłaczające.

Dlaczego sen jest tak ważny?

Sen wpływa na każdy aspekt naszego funkcjonowania – od odporności i metabolizmu, po nastrój i zdolność do podejmowania decyzji. Podczas snu organizm obniża poziom kortyzolu (hormonu stresu) i regeneruje układ nerwowy. Właśnie dlatego po dobrze przespanej nocy łatwiej zachować spokój i równowagę emocjonalną.

Przewlekłe problemy ze snem – takie jak bezsenność, częste wybudzanie się czy zbyt krótki sen – mogą z czasem prowadzić do spadku nastroju, napięcia, a nawet do zaburzeń lękowych i depresyjnych.

Co pomaga poprawić jakość snu?
🕒 1. Regularny rytm snu

Staraj się chodzić spać i wstawać o podobnych porach, także w weekendy. Organizm lubi rytuały – dzięki stałemu rytmowi łatwiej wchodzi w stan relaksu i szybciej zasypia.

🌙 2. Ograniczenie ekranów przed snem

Światło niebieskie z telefonu czy laptopa hamuje produkcję melatoniny – hormonu, który pomaga zasnąć. Warto odłożyć urządzenia przynajmniej 30–60 minut przed snem i zastąpić je spokojnym rytuałem wieczornym: książką, muzyką, kąpielą lub krótką medytacją.

🍵 3. Uważność na to, co spożywamy

Kawa, alkohol czy ciężkie posiłki spożywane wieczorem mogą znacząco pogorszyć jakość snu. Ostatni posiłek najlepiej zjeść 2–3 godziny przed pójściem spać, a kofeinę ograniczyć po południu.

🛏️ 4. Stwórz sprzyjające warunki do snu

Sypialnia powinna być miejscem kojarzonym z odpoczynkiem. Warto zadbać o wygodne łóżko, przewietrzone pomieszczenie, odpowiednią temperaturę (ok. 18–20°C) i brak rozpraszających bodźców, takich jak hałas czy ostre światło.

🧘 5. Naucz się wyciszać ciało i umysł

Stres i napięcie to jedne z najczęstszych przyczyn problemów ze snem. Pomocne mogą być techniki relaksacyjne – głęboki oddech, medytacja uważności, lekka joga lub krótka rozmowa z bliską osobą. To sygnał dla organizmu: „teraz jest czas na odpoczynek”.

Kiedy warto poszukać pomocy?

Jeśli mimo wprowadzenia zmian nadal trudno Ci zasypiać, często budzisz się w nocy lub czujesz się niewyspany, mimo odpowiedniej długości snu – warto porozmawiać ze specjalistą. Czasem problemy ze snem są objawem stresu, lęku lub innych trudności emocjonalnych, które można skutecznie przepracować w psychoterapii.