Śląskie Centrum Reumatologii, Rehabilitacji i Zapobiegania Niepełnosprawności to znana od wielu lat placówka zdrowotna położona w malowniczym Beskidzie Śląskim. Przez wszystkie lata swojej działalności Szpital uzyskał wysoki poziom usług medycznych, łącząc najnowsze osiągnięcia naukowe z praktyczną diagnostyką, farmakoterapią, leczeniem operacyjnym (tradycyjnym jak również przy użyciu artroskopu) i rehabilitacją. Stał się także szkołą reumatologów i reumoortopedów (wykształcił ponad 60 specjalistów) dla Śląska i Zagłębia. Głównym zadaniem Szpitala jest leczenie dolegliwości poprzez bezpośrednią interwencję medyczną, staramy się jednak poza zapewnieniem pacjentom leczenia na wysokim poziomie, zgodnie ze standardami międzynarodowymi i z wykorzystaniem nowoczesnego sprzętu zabiegać o jak najlepsze samopoczucie każdej osoby leczonej w Naszym Szpitalu. To indywidualne podejście spotyka się z uznaniem i wyraźnym zadowoleniem i jest ono możliwe dzięki wyspecjalizowanej i doświadczonej kadrze, którą stanowią ludzie zamiłowani, odpowiedzialni, z dużym doświadczeniem w niesieniu pomocy chorym reumatycznym, przygotowani do samodzielnej pracy. Istotną rolę w dbałości o dobrą kondycję psychiczną i samopoczucie pacjenta ma także odpowiednia estetyka obiektu i jego otoczenie.
HISTORIA ŚLĄSKIEGO CENTRUM REUMATOLOGII, REHABILITACJI I ZAPOBIEGANIA NIEPEŁNOSPRAWNOŚCI IM.GEN. JERZEGO ZIĘTKA W USTRONIU
Jest rok 1966... powstaje plan kompleksowego zagospodarowania Beskidu Śląskiego.
Szpitala Ustroń – Zawodzie – rejon, który odpowiada wymogom klimatologii lekarskiej i uzdrowiskowej, cechują go korzystne właściwości bioklimatyczne, duże walory krajobrazowe, rodzima solanka i wreszcie złoża borowinowe - staje się miejscem, w którym rozpoczyna się budowa Dzielnicy Leczniczo – Rehabilitacyjnej.
Na czoło szerokich założeń inwestycyjnych dotyczących Ustronia- Zawodzie wysunęła się budowa wielkiego, specjalistycznego Szpitala Reumatologicznego dla pacjentów GOP. Projekt wstępny 5-kondygnacyjnego budynku szpitalnego na 363 łóżka zatwierdził w dniu 31.05.1967r Przewodniczący Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach Jerzy Ziętek.
6 października ruszają prace - stan zerowy bloku łóżkowego osiągnięto 30.09.1970 roku a stan surowy zamknięty 13.10.1971 roku.
W dniu 1.11.1973 roku kierownik Wydziału Zdrowia i opieki Społecznej PWRN w Katowicach dr Jan Ornowski powołuje na stanowisko zastępcy dyrektora ds. ekonomicznych Edwarda Piwkę- długoletniego pracownika służby zdrowia. Od tej daty rozpoczyna się trudny etap prac przygotowawczych do przejęcia i uruchomienia szpitala, a więc mozolne poszukiwania personelu technicznego, administracyjnego, pielęgniarskiego i wreszcie lekarskiego. Dzięki wytężonej pracy i zaangażowaniu dyr. Edwarda Piwko udaje się krok za krokiem przezwyciężyć trudności pierwszego okresu i tak do pracy stają kolejno: Anna Heczko jako kierownik kancelarii (15.02.1974r), mgr inż. Edward Macura jako kierownik Działu Technicznego(16.07.1974r), Barbara Staniek jako kierownik Służby Pracowniczej(1.08.1974r), Małgorzata Heller jako pierwsza pielęgniarka (1.08.1974r), płk Stanisław Maculewicz jako inspektor BHP(15.08.1974r), Jan Cięciała jako Główny Księgowy (1.09.1974r), Maria Goliasz jako pielęgniarka bloku operacyjnego (16.10.1974r), mgr Zofia Stonawska jako kierownik Działu Dokumentacji Chorycz i Statystyki Medycznej (1.11.1974r) i mgr Edward Kajzar jako kierownik apteki (1.12.1974r).
W dniu 1 stycznia 1975 roku nominację na stanowisko dyrektora Szpitala otrzymuje z rąk Wojewody Katowickiego generała Jerzego Ziętka- dr n med. Zbigniew Gburek. Jest to moment znaczący w historii Zakładu, gdyż stery przejmuje lekarz z powołania, o wysokich kwalifikacjach. Pod jego kierunkiem rozpoczyna się etap prac przygotowawczych do wykonania podstawowych zadań Szpitala- niesienia fachowej pomocy cierpiącym.
Wśród wytężonej pracy załoga oczekuje z niecierpliwością momentu uruchomienia Szpitala.
Do pracy na stanowiska kierownicze zgłaszają się dalsi pracownicy.?
W efekcie zostaje ustalony termin otwarcia i wpływa zarządzenie nr 20/75 Wojewody Katowickiego w sprawie utworzenia z dniem 20 maja 1975 roku Śląskiego Szpitala Reumatologicznego w Ustroniu –Zawodziu. Na mocy tego aktu prawnego Szpital podlega bezpośrednio Wojewodzie Katowickiemu, a nadzór fachowy nad nim sprawuje Dyrektor Wydziału Zdrowia i Opieki Społecznej Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach. Zakład zabezpiecza potrzeby leczenia reumatologiczno –rehabilitacyjne ludności województwa katowickiego i jest jednostką budżetową III stopnia, finansowaną z budżetu terenowego województwa katowickiego.
W dniu 03.06. 1975 roku w słoneczne popołudnie przy udziale najwyższych władz woj. katowickiego i licznych przedstawicieli centralnej i terenowej administracji służby zdrowia, władz Śląskiej Akademii Medycznej, budowlańców, załogi , mieszkańców m. Ustronia Generał Jerzy Ziętek dokonuje uroczystego przecięcia wstęgi, a tym samym otwarcia Śląskiego Szpitala Reumatologicznego.
To właśnie gen. Jerzemu Ziętkowi należy się szczególne miejsce w historii Szpitala ponieważ był on inicjatorem jego powstania. Zorganizował sztab ludzi, którym polecił i umożliwił zaprojektowanie i wykonanie tego obiekt w oparciu o najnowsze wzory europejskie. Nadzorował osobiście-od początku do momentu otwarcia- roboty budowlane. Szpital był ostatnią inwestycją Wojewody gen. Jerzego Ziętka przed odejściem na emeryturę.
Pierwszego pacjenta przyjęto 17 czerwca tego roku. Sukcesywnie, w miarę przyjęć pacjentów, uruchomiono kolejne oddziały reumatologiczne I- IV początkowo na zasadzie sanatoryjnej a V-VI jako oddziały szpitalne. Ordynatorzy oddziałów zostali wyłonieni w ramach konkursu i tak: I oddział objął lek. Bogdan Keller, II lek. Maria Bolechowska, III Ireneusz Libera, IV dr n. med. Maciej Krzanowski, V dyrektor Szpitala dr n. med. Zbigniew Gburek i VI lek. Tadeusz Niwiński. Oddział chirurgii ortopedycznej uruchomiono w 1976 roku a pierwszym ordynatorem został dr hab. n .med. Alojzjusz Smolik. 15 października 1975 roku rozpoczyna działalność Przychodnia Przyszpitalna, przeznaczona dla byłych pacjentów Szpitala oraz mieszkańców miasta Ustronia.
W 1984 roku Szpital jako pierwsza placówka medyczna na Śląsku został skomputeryzowany, wdrażając elektroniczną technikę obliczeniową dla sprawnego funkcjonowania poszczególnych działów i służb oraz działalności naukowej. Bazę danych zawarto na EMC „Odra-1305”, natomiast na MC „Mera-400 system „Remis” służący do ewidencji i przebiegu leczenia bieżących pacjentów z jednego kwartału.
W następnych latach został wdrożony drugi system „Zabieg” dla planowania zabiegów w Zakładzie Przyrodolecznictwa. J.M. Rektor S.A.M. prof. dr hab. n. med. Mieczysław Luciak w roku 1985 powołuje na bazie Szpitala Katedrę Reumatologii S. A. M. z dwiema klinikami: Reumatologii i Rehabilitacji Narządów Ruchu oraz Ortopedii.
W 1986 roku w pierwszą rocznicę śmierci gen. Jerzego Ziętka Śląski Szpital Reumatologiczny otrzymał sztandar i imię gen. J. Ziętka, a w hallu wmurowano tablicę pamiątkową wraz z popiersiem Generała.
Na szczególna uwagę w historii Szpitala zasługuje pierwszy dyrektor prof. dr hab. n. med. Zbigniew Gburek. To pod jego kierownictwem Szpital stał się szkołą reumatologów i reumoortopedów dla Śląska oraz Zagłębia. Szpital zawdzięcza Profesorowi nie tylko dobra organizację ale także wysoki poziom usług medycznych. To dzięki niemu stal się znany w Polsce i zagranicą. Jego wiedza i osobiste kontakty przyczyniły się do tego, że placówka stała się jedną z wiodących jednostek w walce z chorobami reumatycznymi łączącą najnowsze osiągnięcia naukowe z praktyczną diagnostyką, terapią oraz rehabilitacją.
