Ostoja CUD

27/02/2026

Modlitwa powrotu do światła i uwolnienia

Ja wybaczam sobie wracam do światła w sobie,
wszystko, co było ciężarem, dziś opuszczam w Tobie.

Bóg wybacza mnie Jego miłość prowadzi mnie,
każda droga prostuje się i otwiera w dnie.

Przebaczam każdej osobie oddaję to, co już nie moje,
niech każdy w swojej przestrzeni odnajdzie ukojenie swoje.

Teraz uwalniam się jak ptak unoszę się we śnie,
stare więzy opadają, a nowe życie budzi mnie.

Przepraszam za chwile, gdy odszedłem od siebie,
gdy szukałem miłości tak daleko od Ciebie.

Wybaczam sobie lęki, wybaczam dawne łzy,
dziś przyjmuję swoją siłę i to, kim naprawdę jestem ja i Ty.

Dziękuję za każdy oddech, który przywraca mnie do życia,
za światło w moim sercu, za cud tego odkrycia.

Kocham siebie w całości w cieniu i w blasku dnia,
miłość płynie przeze mnie tak lekko, jak chce i jak trwa.

Wszystkie przysięgi rozwiązują się w świetle,
wszystkie obce energie odchodzą już w przestrzeń.

Każda komórka śpiewa: jestem wolna i czysta,
każda myśl staje się spokojna, łagodna i przejrzysta.

Wracam do źródła, które zawsze było we mnie,
do ciszy, do prawdy, do obecności przyjemnie i bezpiecznie.

Jestem wolny i w tej wolności trwam,
jestem światłem i to światło światu dam.
I tak jest.
I tak się dzieje.
I tak się staje.

22/02/2026

Dziękuję za możliwość poprowadzenia tych zajęć 😊😍 To była ogromna przyjemność pracować z tak zaangażowaną i grzeczną klasą.🍀🍀🍀

19/02/2026

Nie chcesz się zmienić.
Chcesz wrócić do siebie.

Większość ludzi, która trafia do mojego gabinetu, mówi na początku:
„Chcę się zmienić”
„Chcę znowu być sobą”
„Chcę odzyskać spokój”
I to ostatnie zdanie jest najbliżej prawdy.
Bo głęboko w środku nikt z nas nie potrzebuje stać się kimś nowym.
Nie potrzebujesz nowej osobowości.
Nie potrzebujesz „naprawy”.
Potrzebujesz zdjąć z siebie to wszystko, czym nigdy nie byłeś.
Warstwy napięcia.
Mechanizmy przetrwania.
Role, które trzeba było przyjąć, żeby być kochanym.
Kontrolę, która kiedyś chroniła, a dziś odbiera oddech.
To nie Ty jesteś problemem.
To strategie, które były kiedyś konieczne.
Podświadomość nie tworzy ich przeciwko Tobie.
Ona robi to z miłości.
Żebyś przetrwał.
Żebyś dał radę.
Żebyś się nie rozpadł.
Dlatego siła woli tak często przegrywa.
Bo nie da się wygrać walki z czymś, co powstało, żeby Cię chronić.
I właśnie w tym miejscu zaczyna się prawdziwa hipnoterapia.
To nie jest proces zmieniania Ciebie.
To jest proces powrotu.
Powrotu do:
spokoju, który kiedyś był naturalny
lekkości, którą miałeś jako dziecko
poczucia, że jesteś wystarczający
kontaktu ze sobą, a nie tylko z zadaniami i oczekiwaniami
W transie nie uczysz się być kimś innym.
Zaczynasz przypominać sobie, kim jesteś pod spodem.
I nagle okazuje się, że:
nie trzeba się tak bardzo kontrolować
ciało może się rozluźnić
emocje mogą płynąć
a w środku pojawia się cisza, której nie da się wypracować siłą
To nie jest zmiana.
To jest powrót do domu.
Jeśli czujesz, że jesteś zmęczony ciągłym „ogarnięciem się”
jeśli masz wrażenie, że gdzieś po drodze zgubiłeś siebie
jeśli wiesz, że „powinno być dobrze”, a w środku tego nie ma
to być może nie potrzebujesz kolejnej metody naprawiania siebie.
Może potrzebujesz przestrzeni, w której Twoja podświadomość przypomni sobie drogę powrotną.

Do siebie.

Gabinet Hipnoterapii
OSTOJA CUD
www.ostojacud.pl

14/02/2026

MIŁOŚĆ NIE KOŃCZY SIĘ 14 LUTEGO

Miłość to nie są kwiaty raz w roku.
To sposób, w jaki mówisz do siebie w ciszy.
To to, czy potrafisz zostać przy sobie, kiedy wszystko inne odchodzi.
To odwaga, żeby:
- poczuć
- wybaczyć
- otworzyć serce jeszcze raz
Nawet po stracie.
Nawet po rozczarowaniu.
Nawet wtedy, gdy wydaje się, że już nie warto.
Bo prawdziwa miłość nie zaczyna się w relacji z kimś.
Ona zaczyna się w relacji z samym sobą.
A kiedy wracasz do siebie,
Twoje serce przestaje prosić o miłość,
bo zaczyna nią być.
Jeśli czujesz, że chcesz odbudować tę relację w sobie
jestem tu. 🤍
🌿 Ostoja CUD
www.ostojacud.pl

09/02/2026

Uzdrowienie zaczyna się w chwili, gdy się zatrzymujesz

Z odwagą zajrzeć do środka.
Z czułością zapytać:
„Co jeszcze we mnie żyje?”
„Co wciąż boli?”
Bo to, co boli, nie chce nas zniszczyć.
Chce zostać usłyszane.
Uzdrowienie nie oznacza powrotu do tego, kim byliśmy.
Oznacza stawanie się tym, kim mamy się stać.
To nie zawsze łatwa droga.
Ale prowadzi do siebie.
🌱 Jeśli czujesz, że coś w Tobie czeka na uzdrowienie ,daj sobie przestrzeń, uwagę i czas. Czasem już samo zatrzymanie się jest początkiem zmiany.

06/02/2026

To, co wraca w ciele i relacjach, chce zostać zauważone.

Ciało często mówi pierwsze.
Napięciem.
Zmęczeniem.
Bólem bez jasnej przyczyny.
Emocje zatrzymują nas w biegu.
Relacje poruszają to, co było głęboko schowane.
I choć traktujemy to jak problem,
one często niosą wskazówkę.
To, co wraca, nie przyszło nas karać.
Przyszło przypomnieć o czymś ważnym.
O uczuciach, które nie zostały przeżyte.
O ranach, które nie zostały wysłuchane.

🌱 Gdy coś w Tobie mocno reaguje może właśnie prosi o uwagę, nie o walkę.

04/02/2026

Dlaczego czas sam w sobie nie leczy tego, co boli

Wielu z nas słyszało:
„Zostaw to za sobą.”
„Czas leczy rany.”
Ale czas sam w sobie nie uzdrawia.
Jeśli w tym czasie nie było obecności,
nie było uwagi,
nie było uznania bólu
rany po prostu uczą się chować głębiej.
Emocje nie znikają tylko dlatego, że próbujemy je zagłuszyć.
Cierpienie nie mija tylko dlatego, że odwracamy wzrok.
Nie wystarczy przeczekać.
Czasem trzeba się zatrzymać.
I pozwolić sobie naprawdę poczuć.
🌱 Uzdrowienie zaczyna się tam, gdzie pojawia się uważność na siebie.

02/02/2026

Rany, które nie zniknęły. One tylko zmieniły sposób, w jaki się pokazują.

Są historie, które nosimy w sobie po cichu.
I takie, które tak skutecznie zostały wyparte, że nie umiemy już ich nazwać.
Zatrzymane w pół zdania.
Ukryte pod uśmiechem i codziennym „wszystko w porządku”.
Rany, którym nie poświęcono uwagi, nie przestają istnieć.
Zmienia się tylko sposób, w jaki dają o sobie znać.
Czasem wracają w ciele jako napięcie lub ból.
Czasem w relacjach jako zbyt silne emocje.
A czasem w powtarzających się schematach, których nie rozumiemy.
To, co niezaopiekowane, nie znika.
Ono czeka na zauważenie.
🌱 Jeśli czujesz, że coś w Tobie wciąż woła o uwagę , zatrzymaj się dziś na chwilę i posłuchaj.

25/01/2026

Trzy miesiące podróży przez wcielenia. I dalej idę.

Minęły trzy miesiące odkąd wszedłem w kurs hipnozy wcieleniowej.
Obiecałem, że dam znać, jak jest naprawdę , więc mówię, prosto z serca.
Na początku nie było żadnych „terapeutycznych cudów”.
Była praktyka. I jeszcze raz praktyka.
Każdy z nas uczestników , przechodzi te procesy z trzech stron:
- jako klient,
- jako terapeuta,
- jako obserwator.
To nie jest teoria z książki. To żywe doświadczenie.
Na sobie. W sobie. Z sobą.

Zaczęliśmy od tzw. sesji rozbłysków krótkich, intensywnych zanurzeń, które uczą czucia.
Nie prowadzenia. Nie kontrolowania.
Czucia. Obecności.
To moment, w którym terapeuta staje się bardziej słuchaczem niż przewodnikiem.
Bo dusza mówi wtedy najwięcej, gdy nie jest popędzana.
Potem przyszła pora na pełną sesję wcieleniową tzw. krajoznawczą.
To nie jest „bajka o poprzednim życiu”.
To podróż z intencją , często bardzo konkretną: odzyskać odwagę, poczuć radość, przypomnieć sobie kim jestem.
Wchodzisz w jedno z wcieleń swojej duszy.
Doświadczasz go w pełni. Czujesz ciało. Patrzysz oczami tamtej postaci.
Idziesz przez życie aż do śmierci i jeszcze dalej , aż do momentu powrotu do Światła.
To niezwykle wzmacniający proces , choć nie jest jeszcze „terapeutyczny” w klasycznym sensie.
Ale jeśli przychodzisz z prawdziwą intencją…
- to dusza wybiera takie wcielenie, które już ma w sobie uzdrowienie.
A na końcu sesji:
zakotwiczasz to w ciele, w sercu, w pamięci.
Takie wcielenie zostaje z tobą.
Nie jako historia , ale jako jakość.
Odwaga. Miłość. Spokój.
To się po prostu w tobie zaczyna dziać.
I to dopiero fundament.
Dopiero teraz, po trzech miesiącach, wchodzimy w część terapeutyczną
czyli w pracę z tym, co boli, co niewypowiedziane, co zostało kiedyś przerwane.
Piszę to, bo obiecałem, że będę się dzielił tą drogą.
Nie po to, żeby coś reklamować.
Ale żeby było wiadomo, jak to naprawdę wygląda od środka.
Bez ściemy. Z ciała. Z duszy.
Ciąg dalszy nastąpi.
Bo to dopiero początek.

🌀 Jeśli czujesz, że cię to porusza możesz napisać.
To nie post sprzedażowy, ale jeśli chcesz to kiedyś przeżyć na własnej skórze… drzwi są.
I mogą się otworzyć.

22/01/2026

20/01/2026

CZĘŚĆ 4/4

Nie jesteś swoimi myślami
Może nie chodzi o to, żeby uciszyć myśli, tylko żeby przestać brać je za siebie.
Myśli są jak dźwięki, doznania w ciele, jak pogoda.
Pojawiają się i znikają.
Jeśli jesteś swoimi myślami, to kto je zauważa?
Kto słyszy ten wewnętrzny dialog?
Musi istnieć coś przed myślą.
Świadomość, która je obserwuje.
I ta świadomość jest bliższa temu, kim naprawdę jesteś, niż jakakolwiek myśl.
Kiedy przestajesz utożsamiać się z głosem w głowie, myślenie zaczyna zwalniać.
Traci swoją kompulsywną jakość.
Pod całym mentalnym hałasem odkrywasz coś zaskakującego , ciszę.
Przestrzeń, w której myśli przychodzą i odchodzą jak chmury na niebie.
Nie musisz zatrzymywać myśli.
To tylko tworzy kolejne myśli.
Wystarczy je obserwować.
Bez wiary.
Bez utożsamiania.
I wtedy dzieje się coś bardzo prostego, a jednocześnie bardzo głębokiego:

Nie musisz naprawiać swojego umysłu wystarczy, że przestaniesz wierzyć, że jesteś tym, co on mówi.

17/01/2026

CZĘŚĆ 3/4
Iluzja kontroli
Umysł obiecuje kontrolę, ale rzadko mówi, ile spokoju za nią zabiera.
Umysł robi to wszystko, ponieważ próbuje kontrolować życie.
Chce, żeby było przewidywalne, bezpieczne, zarządzalne.
Wierzy, że jeśli wystarczająco dużo pomyśli, przeanalizuje i zaplanuje, zyska kontrolę.
Problem polega na tym, że to nie działa.
Życie i tak toczy się po swojemu.
Dzieją się rzeczy, których nie planowałeś.
Ludzie zachowują się w sposób, którego nie przewidziałeś.
A mimo to umysł nie przestaje mówić.
Wciąż próbuje.
Wciąż analizuje.
Wciąż wierzy, że „jeszcze trochę myślenia” wszystko naprawi.
To jak ktoś stojący w łodzi i próbujący pchać ją do przodu, naciskając od środka.
Wkłada ogromny wysiłek, męczy się, frustruje , a łódź się nie porusza.
Dlaczego?
Bo jest częścią systemu, a nie czymś zewnętrznym.
W ten sam sposób umysł wierzy, że jest oddzielony od życia i może nim zarządzać z boku.
To iluzja.