Analiza Prenatalna

03/02/2026

Tak, wiem, że przez dłuższy czas była tu cisza.
Ale nie zniknęłam — a potrzebowałam tej przerwy i urlopu. Dobrze czasem wrzucić na luz i zwyczajnie odpocząć, zrobić sobie więcej przestrzeni w głowie i w środku.
Urlop przypomina, że życie to nie tylko myślenie o doświadczeniu, ale przede wszystkim bycie w nim.

A teraz wracam do Was z tematem, który chodzi za mną od dawna.

🧠 Afekt pępowinowy.
Pojęcie obecne w analizie psychoanalitycznej, a jednocześnie wciąż mało znane. Wzmiankowany m.in. w pracach Nandora Fodora, Francisa Motta, Franka Lake’a — na styku psychoanalizy, psychologii prenatalnej i doświadczenia ciała.

To, co fascynujące (i poruszające), to myśl, że nasze najwcześniejsze doświadczenia relacyjne nie zaczynają się po urodzeniu, ale dużo wcześniej — w tym, co „dociera” do nas zanim pojawią się słowa.

Afekt pępowinowy to nie wspomnienie.
To raczej ślad.
W ciele, w emocjach, w sposobie bycia w relacji ze światem.
Objawia się w ciele, w naszych gestach. Istnieją tzw. "metaforyczne ruchy ust pępowinowych" (MUMM), po których można odczytywać co najczęściej dostarczała pępowina, jak wyglądało życie płodowe. Mogą to być ruchy zaciskania ust, szczęk, zatrzymywania energii, wypluwania.

Zastanawialiście się kiedyś co te ruchy mogą mówić o życiu prenatalnych Waszych pacjentów?

Będę do tego wracać.
Powoli i z ciekawością.

Dobrze znów tu być 💛

24/01/2026

😊😊Dziękuję za tak liczną obecność i za wspólną przestrzeń do myślenia podczas czwartkowego wykładu dr n.med. U. Auhagen-Stephanos "Płodność w prenatalności. Niezbędna współzależność ciała i duszy"

💬Ten wykład był zaproszeniem do myślenia o człowieku jako całości — o ciele, psychice i historii, które nie istnieją osobno, lecz nieustannie na siebie oddziałują.
Wyraźnie wybrzmiało, że to, co wydarza się bardzo wcześnie — czasem jeszcze przed naszym świadomym życiem — zostawia ślady. Doświadczenia prenatalne, międzypokoleniowe, które formułowały się, zanim jeszcze powstały słowa, mogą ujawniać się w ciele, w relacjach, w trudnościach, których nie da się wyjaśnić wyłącznie medycznie.

W centrum wykładu była myśl, że zdrowienie nie zawsze polega na „naprawianiu” objawów, lecz na przywracaniu połączeń:
🌿między tym, co cielesne i psychiczne,
🌿między przeszłością a teraźniejszością,
🌿między tym, co przeżyte, a tym, co może się dopiero wydarzyć.

👉W tym sensie szczególnie poruszające było przesłanie, że czasem trzeba odważyć się cofnąć — do historii, emocji, doświadczeń — aby naprawdę móc ruszyć naprzód. Nie po to, by utknąć w przeszłości, lecz by przestała ona działać w ukryciu i zrobić przestrzeń na nowe...

Kolejne spotkanie już 12 lutego.
Rejestracja na www.impip.pl

A co Was najbardziej poruszyło podczas wykładu?
Podzielcie się zostawiając komentarz.

21/01/2026

🌿 Cykl wykładów „Ciąża z in vitro – od analizy prenatalnej do dialogu matka–zarodek” zaczyna się już jutro.

👉To spotkanie jest zaproszeniem do zatrzymania się przy doświadczeniu ciąży, w której obok relacji pojawia się technologia, procedura i niepewność — i do poszukania języka, który pozwala tę relację chronić i pogłębiać.

Podczas wykładu będziemy przyglądać się m.in.:

🌿 jak myśleć o więzi prenatalnej w kontekście in vitro,

🌿 jak tworzyć przestrzeń na relację już na bardzo wczesnym etapie,

🌿 jak dialog matka–zarodek może wspierać ciągłość psychicznego istnienia.

To propozycja przede wszystkim dla osób, które pracują z kobietami w ciąży, parami starającymi się o dziecko lub towarzyszą procesom okołoprenatalnym — ale także dla tych, którzy chcą pogłębić rozumienie samych początków relacji.

📌 Start: jutro (ZOOM, godz. 20:00-22:00)
📌 Wykład online, z tłumaczeniem na język polski
📌 Dostęp do nagrania po spotkaniu

Jeśli ten temat jest Ci bliski i czujesz, że to może być dobry moment — zapisy są jeszcze otwarte.

👉 Szczegóły i formularz zgłoszeniowy: www.impip.pl

Czasem wystarczy jedno spotkanie, żeby coś ważnego w myśleniu zaczęło się porządkować 🌿😊
Do zobaczenia na wykładzie!

16/01/2026

🌿Wiemy, że dziecko czuje emocje matki.
Ale coraz wyraźniej widać, że okres prenatalny zapisuje się w ciele znacznie głębiej, niż do tej pory zakładaliśmy.

👉Wczoraj uczestniczyłam w seminarium Karlton Terry „Afekt pępowinowy”.
To spotkanie zostanie ze mną na długo, ale jedna myśl szczególnie mnie zatrzymała.

Terry pokazywał, że psychologiczny fundament człowieka powstaje w relacji prenatalnej, a afekt pępowinowy tworzy pierwszy wzorzec:
🌿bezpieczeństwa,
🌿 regulacji,
🌿 poczucia istnienia, który później towarzyszy nam przez całe życie.

Ten ślad widać w:

🌿odruchach,

🌿napięciach i gestach ciała,

🌿sposobie, w jaki ciało reaguje szybciej niż myślenie.

I wiecie, co zatrzymało mnie najbardziej?

Myśl, że analiza prenatalna zaczyna się tam, gdzie kończy się pośpiech.
Nie od interpretacji.
Nie od diagnozy.
Ale od uważności na to, co ciało pamięta, zanim pojawiły się słowa.

A teraz pytanie do Was — naprawdę ważne:
co by się zmieniło w naszym myśleniu o rozwoju, zdrowiu i terapii, gdybyśmy poważnie potraktowali to, że „początek” jest dużo wcześniej, niż uczono nas do tej pory?
Zostaw TAK w komentarzu, jeśli chcesz więcej poczytać o afekcie pępowinowym.

13/01/2026

🌿 Mam przyjemność poinformować, że od lutego ruszają nowe terminy superwizji z lek. med. Giselą Albrecht.

W grupie, która już trwa od stycznia 2025, zwolniły się 2 miejsca.

Zapraszam absolwentów szkolenia z analizy więzi prenatalnej.

Zapraszam na superwizję osoby, które są w trakcie pracy analizą więzi i chciałyby:

🌿przyjrzeć się swojej pracy w bezpiecznej, uważnej przestrzeni,

🌿pogłębić rozumienie procesu analizą więzi i pracą z wrażeniami cielesnymi,

🌿zatrzymać się i zobaczyć więcej .

Zostały ostatnie wolne miejsca - dlatego nie zwlekajcie z decyzją.

📅 Spotkania odbywają się na ZOOM w czwartki: 19:00-22:00.

Jeśli czujesz, że to dobry moment — zapraszam do kontaktu w wiadomości prywatnej:
💬 edyta.naglarska@gmail.com lub
💬 instytutmysliprenatalnej@gmail.com

11/01/2026

🧠Czy jest możliwa relacja między matką a dzieckiem, zanim ono się pojawi?
💬Dialog matka–zarodek – to wczesna praca z relacją pomiędzy matką a dzieckiem, ale również do poszukiwania matki, kontaktu, połączenia z samą sobą, jej ciałem i jego historią.
Koncepcja dialogu matka–zarodek ( dr n. med. Ute Auhagen-Stephanos) zakłada, że relacja rozpoczyna się jeszcze przed poczęciem.
Nie chodzi o fantazjowanie o dziecku, lecz o przygotowanie psychicznej przestrzeni matki na Innego.
Dialog ten służy różnicowaniu: między napięciem a gotowością, pragnieniem a lękiem, self matki a rozwijającym się self dziecka.
Dialog ten wspiera w matce zdolność do przyjęcia relacji bez zawłaszczania.
W praktyce klinicznej bywa wykorzystywany w pracy z niepłodnością, IVF, stratami prenatalnymi oraz jako prewencja zaburzeń wczesnej więzi.
To nie technika „gwarantująca ciążę”, lecz przedwerbalna praca nad relacją, która tworzy gotowość na relację i granice self cielesnego i psychicznego pomiędzy matką a dzieckiem.
❓ Co myślicie o tak wczesnych interwencjach w pracy klinicznej?
Jeśli chcesz poszerzyć swoją wiedzę o tym, zdobyć nową perspektywę i doświadczenie - zapisz się na cykl wykładów na www.impip.pl
📅Kiedy ?
📌 22.01.2026 - "Płodność w okresie prenatalnym"
📌 12.02.2026 - "Rozszerzenie analizy więzi poprzez dialog matki z zarodkiem"
📌19.03.2026 - "Zastosowanie terapeutyczne dialogu matka -zarodek na przykładzie przypadków z praktyki klinicznej".
📌 Wykład będzie nagrywany i tłumaczony symultanicznie na język polski.
🎓 Wykład jest częścią 3-częściowego cyklu, ale może być traktowany jako osobne wydarzenie.
🔗 Zapisy: formularz na stronie Instytutu Myśli Prenatalnej i Psychoterapii
https://impip.pl/
Pierwszy wykład już 22 stycznia 2026.

10/01/2026

🧠 Czyje doświadczenia nosi w sobie dziecko?
Badania nad więzią wewnątrzmaciczną pokazują coś bardzo poruszającego. Jak pisze Sallenbach (1993), w odczuciach i wrażeniach dziecka obecne są nie tylko jego własne doświadczenia, ale również doświadczenia matki.

Problem pojawia się wtedy, gdy dziecko nie ma możliwości oddzielenia tego, co jego, od tego, co należy do matki. W takiej sytuacji to właśnie doświadczenia matki pozostają dominujące. Dziecko nie wyłania się z własnego, autonomicznego „ja”, lecz funkcjonuje w niepodzielnej jedności z jej self.

Co to oznacza w praktyce?
Matka nie nawiązuje relacji z dzieckiem jako odrębną istotą, lecz z reprezentacjami samej siebie obecnymi w dziecku. Innymi słowy — kontaktuje się bardziej z własnymi przeżyciami niż z realnym doświadczeniem dziecka.

Jeśli matczyne self pozostaje dominujące, a więź nie jest wystarczająco stymulująca i „odżywcza”, rozwijające się self dziecka może pozostać nierozwinięte. Badacze (Raffai, 1991, 1995) wskazują, że tak głęboki deficyt w rozwoju może w przyszłości wiązać się z poważnymi trudnościami psychicznymi, w tym z psychozami.

Można powiedzieć to jeszcze prościej:
🌿 gdy dominuje matczyne self — to matka „rośnie” w dziecku, realizując fantazję o reprodukcji własnego ja;
🌿 gdy natomiast ma przestrzeń ego rozwijającego się płodu — to dziecko rośnie i rozwija się w matce.

To subtelna, ale niezwykle ważna różnica, która pokazuje, jak fundamentalne znaczenie ma jakość wczesnej więzi — jeszcze zanim pojawią się słowa.

❓ Jak myślisz, co Twoim zdaniem wspiera autonomię dziecka ?

Na podstawie artykułu: Analiza więzi między matką a dzieckiem w okresie prenatalnym".

#

08/01/2026

Czy relacja może się pojawić zanim pojawi się dziecko?

08/01/2026

06/01/2026

🌿„Współcześnie płodność coraz częściej okazuje się dobrem kruchym.
Musimy pożegnać się z przekonaniem, że posiadanie dzieci jest czymś oczywistym.”
— dr Ute Auhagen-Stephanos

Tym zdaniem zapraszam do refleksji nad tym, jak w dzisiejszym świecie zmienia się myślenie o rodzicielstwie, kobiecości i męskości.

❓Jak zrobić miejsce na relację, gdy procedury i decyzje wchodzą w najbardziej intymny obszar życia?
Jak nie zgubić siebie i więzi, gdy droga do rodzicielstwa prowadzi przez medycynę?

Do wspólnego namysłu zapraszamy podczas wykładu online:
„Płodność w okresie prenatalnym”
(otwarcie cyklu „Ciąża z in vitro – od analizy więzi prenatalnej do dialogu matka–zarodek”)

📅 22 stycznia, godz. 20:00–22:00
🎥 wykład nagrywany, tłumaczenie symultaniczne na język polski

🌿 Wykład kierujemy także do wszystkich, których — zawodowo lub osobiście — porusza temat kryzysu niepłodności i pragnienia dziecka.

👉 Jeśli ten temat jest Ci bliski — to dobry moment, żeby dołączyć.

🔗 Zapisy przez formularz na stronie Instytutu Myśli Prenatalnej i Psychoterapii:
https://impip.pl/

Witam Cię na stronie Instytutu Myśli Prenatalnej i Psychoterapii dedykowanego zarówno dla osób poszukujących pomocy i wsparcia psychicznego, kobiet będących w ciąży jak i specjalistów zajmujących się obszarem prenatalnym. Nazywam się Edyta Naglarska-Ryćko i jestem psychologiem, certyfi...

04/01/2026

😊 🌿 Dziś myślę o granicach.
O granicach cielesnych i psychologicznych — tych, które pozwalają nam czuć, gdzie kończę się „ja”, a gdzie zaczyna się „drugi”.

🌿 Granice nie muszą być murem.
Mogą być raczej delikatną, żywą linią, dzięki której możliwa jest relacja.
Bez nich łatwo się zgubić w czyichś emocjach, potrzebach, oczekiwaniach.
Z nimi — można być blisko, nie tracąc siebie.

🌿 Jednocześnie wracam do korzeni analizy więzi i pracy J. Raffai z nastolatkiem chorym na schizofrenie. Jego wnioski z tej pracy są bliskie temu co odkrył w badaniach. Oto jak pisze o tym J. Raffai:
"Fińscy naukowcy przeprowadzili badania porównawcze i potwierdzające na grupie niemowląt, których matki straciły męża lub bliską osobę podczas ciąży lub po urodzeniu dziecka. Później okazało się, że choroby psychotyczne występowały znacznie częściej w grupie, w której zgony miały miejsce w czasie ciąży, niż w grupie, w której zgony nastąpiły dopiero po urodzeniu dziecka (Huttunen i Nyskanen 1978). Jedno jest pewne: ciężarne matki przeniosły swoją traumę na dziecko w łonie matki (...)
W przypadku matek, które podczas analizy więzi doświadczyły ciężkiej straty, dowiedzieliśmy się, że nieświadomie zastąpiły tę stratę swoimi dziećmi, zamiast opłakiwać swoje matki. To zastąpienie oznacza, że nie chcą już stracić swoich dzieci, dlatego postrzegają je jako część swojego ciała. "

🌿 Myślę o tym jak wcześnie są kształtowane i jak bardzo potrzebna jest do tego kształtowania relacja z drugą osobą, z matką.
Co jest kluczowe w relacji z matką:

🌿 psychiczna obecność

🌿 nierozlewanie lęku – rozróżnienie tego, co należy do matki, a co nie musi być „niesione” przez dziecko,

🌿 kontenerowanie (utrzymanie) – poczucie, że napięcie może być pomieszczone, a nie zalewające,

🌿 brak inwazyjnych projekcji – zgoda na odrębność dziecka już w łonie.
Granica rodzi się wtedy, gdy dziecko może być w relacji, nie będąc zalewanym ani opuszczonym.
Granica rodzi się tam, gdzie jest bezpieczna relacja — nie w oddzieleniu, lecz w nienaruszającej bliskości.

www.impip.pl

Na podstawie: Eseje J. Raffai "Powrót do korzeni teorii analizy więzi"