Inżynieria Umysłu

28/02/2026

Nasz świat

Widzę,
A tu dziad stary.
Kota na widłach trzyma.
I z pewnym zadowoleniem,
Poprawia swe okulary.

Widzę,
Tu sztab młodzieży.
Potencjał, nadzieja świata,
W efekcie ichniejszej zabawy,
Jest podpalony jeżyk.

Widzę,
A tu nastolatek,
Co króliczkowi małemu,
Obcina z zachwytem uszy.
Po połamaniu łapek.

Dalej,
Widzę jak facet,
Psa swego wiesza na płocie.
Idzie, oddycha i żyje.
Kiedy ja dech już tracę.

Na koniec,
Z mediów zagląda,
Struś, skatowany.
Zgwa**ony.

Człowiek. Istota najwyższa.

Tak właśni świat nasz wygląda.

____________

Czy to już za dużo?
Czy może za mało nas obchodzi?

Ten wiersz to świat, który widzisz codziennie przed oczami.

W wiadomościach. Na ulicy. W komentarzu pod filmem.

Co robimy?
Przewijamy dalej.
Bo przecież „to nie nasz problem”.

Ale może właśnie nim jest?

Nie chodzi o to, żeby się załamać.
Tylko o to, żeby się obudzić.

A potem zacząć.
Od prostych rzeczy. Bycia dobrym i czujnym.

Bycia człowiekiem.

Świat się nie naprawi sam.

Ale może się naprawić z nami.

24/02/2026

Dziś Dzień Niespodziewanego Całusa 😘 więc pomyślałam, że to idealny moment, żeby zadać jedno bardzo poważne (albo bardzo niepoważne) pytanie:

Czy publiczne całowanie to romantyzm, brak wstydu, a może… kwestia szerokości geograficznej? 🌍

I teraz wyobraźmy sobie, że archetypy z Friends lądują w różnych krajach. Co by się działo?

💋 Rachel Green – Francja 🇫🇷

Rachel w Paryżu? Publiczne pocałunki pod wieżą Eiffla, na ławce, w kawiarni – „mais oui!”
We Francja okazywanie uczuć jest częścią kultury – romantyzm jest niemal dobrem narodowym. Bliskość to nie wstyd, to styl życia. Rachel powiedziałaby: „If you got it, flaunt it.” I kultura jej w tym sprzyja.

💋 Monica Geller – Japonia 🇯🇵

Monica wszystko ma pod kontrolą. Emocje też. W Japonia publiczne okazywanie uczuć bywa bardziej powściągliwe. Tam ważniejsza jest harmonia społeczna niż prywatne uniesienia na środku chodnika.
Monica: „Całować? Tak. Ale w domu. I po umyciu rąk.”

💋 Joey Tribbiani – Włochy 🇮🇹

Joey we Włochy? To byłby żywioł. Gestykulacja, temperament, pocałunki na powitanie, na pożegnanie, bo świeci słońce, bo pada deszcz.
W kulturach śródziemnomorskich bliskość fizyczna jest naturalna – to sposób budowania relacji. Joey: „How you doin’?” – i już pół placu wie, że miłość wisi w powietrzu.

💋 Chandler Bing – Wielka Brytania 🇬🇧

Chandler w Wielka Brytania? Sarkazm level master. Publiczne czułości? „Could this BE any more awkward?”
Brytyjska kultura przez lata słynęła z powściągliwości emocjonalnej. Uczucia są, ale raczej w wersji „herbata i dystans”. Chandler pewnie pocałowałby szybko i rzucił żart, żeby rozładować napięcie.

💋 Phoebe Buffay – Brazylia 🇧🇷

Phoebe w Brazylia? Energia, spontaniczność, ekspresja. W kulturach latynoamerykańskich kontakt fizyczny to część komunikacji przyjacielski dotyk, bliskość, serdeczność.
Phoebe prawdopodobnie uznałaby, że pocałunek to forma kosmicznej wymiany energii i czemu mamy ją blokować?

💋 Ross Geller – Norwegia 🇳🇴

Ross analizowałby statystyki bliskości społecznej w Norwegia i porównał średnią długość pocałunku do średniej temperatury rocznej.
W kulturach skandynawskich przestrzeń osobista jest większa, a emocje mniej demonstracyjne. Miłość? Oczywiście. Ale w wersji „cicho, spokojnie, bez sceny na środku ulicy”.

I teraz pytanie do Was 👇

Czy publiczny pocałunek to:
❤️ romantyczna deklaracja
🙈 prywatna sprawa
🌍 kwestia kultury
🔥 czy po prostu temperamentu?

I gdzie Waszym zdaniem jest w tym wszystkim Polska? Który bohater najlepiej oddaje naszą kulturę całowania?

A może jaki miks bohaterów…? Przykładowo: mieszanka Joey’a z Monicą to prawdziwa namiętność, ale zgodna z regulaminem 🥲❤️

Napiszcie w komentarzu, którym archetypem jesteście i w jakim kraju czulibyście się najbardziej „całusowo” komfortowo. 😘✨ i gdzie w tym wszystkim jest nasz piękny kraj 🥲

23/02/2026

Nagranie, które publikuję, to rozmowa mamy z córką.
Rozmowa, która się nie wydarzyła.
Bo jedna strona mówi, a druga nie słyszy.

Depresja nie krzyczy zawsze głośno.
Czasem mówi szeptem.
Czasem mówi: „Już nie mogę”.
A my odpowiadamy anegdotą, żartem, zmianą tematu.

Nie zrozumiesz depresji, jeśli jej nie przeżyjesz.
Ale możesz spróbować wysłuchać.

Jeśli ten filmik poruszy choć jedną osobę – warto było go nagrać.
Bądźmy uważni. 🖤

15/02/2026

Dobra, w „Dniu Singla” szybka rozkmina:

Czy dziś bliżej Ci do…

💘 „ZWIĄZEK”

czy

🧡 „SINGIEL”

(…a może do trzeciej opcji: „dajcie mi 5 minut ciszy”?) 😄

Prowadzę anonimowe badanie o samoocenie i satysfakcji w związku u rodziców.

To krótka ankieta, ale serio — może być fajnym momentem, żeby złapać oddech i sprawdzić, jak się masz: ze sobą i w relacji.

👉 Link: http://www.profitest.pl/s/63301/9MZ06w0L

Dziękuję za każdą odpowiedź i udostępnienie! 🤍

13/02/2026

To filmik z cyklu: obserwacje związkowe 😄
Czasem widzę, że ludzie mylą dwa etapy:

1. zdobywanie
2. budowanie

I problem robi się wtedy, kiedy ktoś myśli, że ‘zdobywanie’ ma trwać wiecznie, a ktoś inny po zdobyciu odpala tryb: ‘dobra, to teraz życie’ 😅

W zdrowym układzie obie osoby się starają — tylko czasem nie w tym samym momencie i nie w ten sam sposób.
I właśnie o tym jest ten film: o zmianach, o rotacji, o tym, że relacja to nie sprint tylko długi dystans.

Daj znać, czy kojarzysz ten mechanizm i jak to wyglądało u Ciebie 🫶

05/02/2026

Prośba gorąca o wypełnienie ankiety 🙏🏻❤️ od ilości odpowiedzi zależy możliwość zrealizowania pewnego małego marzenia, które być może w jakimś stopniu będzie małym krokiem dla człowieka ale wielkim ludzkości 🙃🫠

Jeżeli:

- jest Pani/Pan rodzicem dziecka biologicznego

- jest Pani/Pan w związku

i może Pani/Pan poświęcić około 15 minut na ankietę to idealnie 🙏🏻

Ogromna prośba o udostępnienie ❤️❤️❤️

Rano budzik dzwoni o 6:00.

Przy Tobie śpią dzieci. Jeszcze tak małe, kruche. Budzisz się, robisz śniadanie, pakujesz plecak, odprowadzasz do szkoły.

I w tym wszystkim w głowie kotłują się pytania: „Czy jestem dobrym rodzicem?”
„Czy nadal kochamy się z partnerem/partnerką tak, jak kiedyś?”
„Czy potrafię znaleźć chwilę dla siebie?”

„Czy to wystarcza…?”.

Rodzicielstwo to radość, ale też zmęczenie. To codzienne decyzje, które czasem ważą więcej niż możemy unieść. To dumne spojrzenia, ale też chwile zwątpienia.

Dziś, chcę poznać prawdziwe doświadczenia rodziców, ich emocje, radości, troski i przemyślenia o związku i sobie samych.

Jeśli jesteś rodzicem dzieci biologicznych, Twój głos jest dla mnie niezwykle cenny.

Dziś ogromna prośba o Twój głos 🙂

🕒 Ankieta jest anonimowa i zajmuje tylko kilkanaście minut.

Twoje odpowiedzi pozwolą lepiej zrozumieć życie rodziców.

Będę ogromnie wdzięczna za Twoją pomoc 🙏🏻

Ściskam,
Angela

👉 LINK do ankiety w komentarzu 🙏🏻

03/02/2026

Jeśli gotujesz dla narcyza i nigdy nie słyszysz ‘dziękuję’, spokojnie…

Narcyz nie zapomniał.
Po prostu uważa, że to było Twoje przeznaczenie 😌🍲

A porada dla tych, którzy mają przy sobie narcyzów:
przestań gotować po uznanie.
Gotuj dla siebie, z radości — albo wcale.

Bo wdzięczność u narcyza to danie, którego nie ma w menu 😉

‼️ UWAGA ‼️ Narcyz to zarówno 👦🏻 jak 👧🏻! Żeby nikogo nie pominąć i żeby nikt się nie poczuł urażony 🥲🙃

01/02/2026

Są takie miłości, które nie potrzebują fajerwerków.

Wystarczy, że ktoś jest. Każdego dnia. Nawet jeśli dzień wciąż się powtarza.

Jutro Dzień Świstaka, więc można bez wstydu przyznać, że miłość bywa jak ten film, który już dziś serdecznie polecamy obejrzeć i/lub odświeżyć.

Co się dzieje w Dniu Świstaka? Dokładnie to samo co w życiu z partnerem, który już dawno przestał być partnerem romantycznym.

Każdy dzień, to ten sam dzień. Te same rozmowy. Te same drobne irytacje…

Sens w tym aby ocknąć się i zorientować, że to właśnie jest szczęście. Że właśnie to „wystarcza”.

Przyznaj, że jak czytasz „Rozmowę liryczną” chciałabyś być tak kochana, lub chciałbyś tak kochać… Z tym, że nie chodzi tu o słowa, tylko o emocje i idące za nimi czyny. Gałczyński pisał o miłości bez nadmiernej przesady. Rozmowa liryczna to bycie obok, trwanie w czułej codzienności.

W „Dniu Świstaka” Bill Murray odkrył to samo, tylko… potrzebował na to kilkuset powtórek tego samego dnia. Cóż. Czasem żeby zyskać coś naprawdę ważnego, trzeba przy tym wszytko stracić.

Bo prawdziwa miłość nie polega na tym, że wszystko jest nowe.

Tylko na tym, że to samo wciąż chce się przeżywać z tą samą osobą!

CUDownej, pełnej miłości niedzieli,
- Angela

21/01/2026

Rano budzik dzwoni o 6:00.

Przy Tobie śpią dzieci. Jeszcze tak małe, kruche. Budzisz się, robisz śniadanie, pakujesz plecak, odprowadzasz do szkoły.

I w tym wszystkim w głowie kotłują się pytania: „Czy jestem dobrym rodzicem?”
„Czy nadal kochamy się z partnerem/partnerką tak, jak kiedyś?”
„Czy potrafię znaleźć chwilę dla siebie?”

„Czy to wystarcza…?”.

Rodzicielstwo to radość, ale też zmęczenie. To codzienne decyzje, które czasem ważą więcej niż możemy unieść. To dumne spojrzenia, ale też chwile zwątpienia.

Dziś, chcę poznać prawdziwe doświadczenia rodziców, ich emocje, radości, troski i przemyślenia o związku i sobie samych.

Jeśli jesteś rodzicem dzieci biologicznych, Twój głos jest dla mnie niezwykle cenny.

Dziś ogromna prośba o Twój głos 🙂

🕒 Ankieta jest anonimowa i zajmuje tylko kilkanaście minut.

Twoje odpowiedzi pozwolą lepiej zrozumieć życie rodziców.

Będę ogromnie wdzięczna za Twoją pomoc 🙏🏻

Ściskam,
Angela

👉 LINK do ankiety w komentarzu 🙏🏻

17/01/2026

Nie każdy brak „przepraszam” wynika z dumy.
Czasem to strach, wstyd albo wieloletni schemat walki zamiast rozmowy.

Jeśli w relacji nikt nie wyciąga ręki — pytanie brzmi: dokąd to prowadzi?

🎧 Dlaczego przepraszanie bywa tak trudne i co się dzieje, gdy obie strony stoją w oporze?

09/01/2026

Wyobraź sobie, że idziesz w podróż bo możesz i chcesz.

Masz jakieś dwadzieścia parę lat, głowę pełną marzeń, planów i brak zobowiązań, które trzymają Cię w jednym miejscu.

Możesz odnaleźć swoje „ja”.
Możesz odnaleźć co chcesz.

A teraz wyobraź sobie, że idziesz w podróż, bo musisz.

Bo wszystko co miałeś, kim byłeś, zostało Ci odebrane lub stracone.

Czujesz, że ciąży Ci kotwica, której nie da się ruszyć. Ciążą przysięgi, które sam przed sobą deklarowałeś. Słowa, które miały dawać poczucie bezpieczeństwa.

Które miały dawać komuś dom.

„Ścieżki życia” to film, który pokazuje tę drugą historię.

Historię w której widzimy, że aby się odnaleźć - musisz się zwyczajnie zgubić.

Ray i Moth to małżeństwo, któremu karuzela życia nie przejechała po palcach. Ona ich zwyczajnie rozjechała.

Kiedy los odbiera im dosłownie wszystko co w życiu ważne, udają się w pieszą, niemalże 1000 kilometrową wędrówkę wzdłuż angielskiego wybrzeża. Pozornie ekscytująca podróż staje się ostatecznie walką. Z głodem, pragnieniem, zwątpieniem, frustracją, żalem, poczuciem niesprawiedliwości i przeogromnego zmęczenia.

„Salt path” czyli zgodnie z oryginalnym tytułem „słona ścieżka” niejednokrotnie spływa łzami. Czasem zduszonym łkaniem bohaterów. Czasem ukradkiem otartą łzą widza.

Swoim słonym smakiem wzrusza nienachalnie, bo prawdziwie.

W końcu - nic nie dodaje smaku tak dobrze… jak sól.

I jak się ostatecznie okazuje - w smaku, jak w życiu jest dokładnie tak samo.

Ekranizacja jest pełna przepięknych szerokich kadrów zestawionych często z poruszającą i chwytającą za serce muzyką.

Co niejako stanowi kontrast, dla zupełnie pozbawionej perspektyw historii samych bohaterów.

Doskonale odegrane główne role (Ray - Gillian Anderson, Moth - Jason Isaacs) pozwalają widzowi na bardzo głęboką immersję. Obserwacja ich zmagań, pozwala przejrzeć się własnym trudom życia niczym w lustrze.

Wszak - kto z nas nie doświadczył choć raz porażki, bezradności i niemocy…?

Da się je przetrwać? Na pewno nie w pojedynkę. Bo w samotności można co najwyżej utonąć…

„Salt path” daje widzowi przepis zapisany „między wierszami”, z którego da się wywnioskować, że porcje życia - nawet te podane na słono - należy przyjmować z pokorą.

I wiarą, która osładza nam chwile pełne wątpliwości, zwłaszcza - jeśli wytrwa się w niej - ramię w ramię.

Film można obecnie obejrzeć m.in. w moim ukochanym kinie „Muranów”.

Jeśli nie masz planów na weekend - polecam. Zwłaszcza parom, z dłuższym stażem 🙏🏻

Ściskam,
Angela

08/01/2026

Dziwne uczucie, kiedy dociera do Ciebie, że to nie było „coś z Tobą”…
tylko po prostu brak dopasowania.

Trochę boli.
Trochę uwalnia.
I nagle przestajesz chcieć się tłumaczyć z tego, kim jesteś.

💬 Co było dla Ciebie najtrudniejsze do zaakceptowania w odrzuceniu?