Psychoterapia Siebielubna

02/03/2026

Drodzy Czytelnicy, coś się kończy coś zaczyna :)

Po rozpoczynaniu pracy terapeutycznej w zupełnie innym miejscu na mapie Warszawy, pandemicznej nowatorskiej wtedy w Polsce pracy zdalnej i ponad pięciu latach pracy w gabinecie zielonym, od marca zaczyna się moja kolejna przygoda - tym razem w gabinecie niebieskim. 💚👉💙

Mimo przeprowadzki adres naszych spotkań pozostaje jednak bez zmian!
Warszawskie Bielany w okolicy Metra Młociny,
ul. Kaliszówka 2/45 ❤️

Zmiana gabinetu jest podyktowana możliwością jeszcze większego zadbania o nasz wspólny komfort pracy, zarówno w trakcie spotkań na miejscu, jak i w pracy zdalnej. Nowy gabinet jest bardziej przestronny, słoneczny, wyposażony w sprawnie działający system klimatyzacji, a także - co dla mnie bardzo ważne - zaprasza oferując duży komfort spokoju i ciszy, dzięki oddaleniu od wejścia do przestrzeni wspólnej gabinetów. 🌟

Dzięki możliwości zaproszenia Państwa do nowej przestrzeni, otwieram też nowe możliwości spotkań - zapraszam na konsultacje i proces terapeutyczny również wieczorem, w formie stacjonarnej, w terminach dostępnych poprzednio jedynie zdalnie. 🌷

Przyznam, że bardzo cieszę się na te spotkania w nowej przestrzeni. 🍀

W związku z tym, jeśli ktoś z Państwa poszukuje możliwości zapisu na sesje psychoterapeutyczne, a także na konsultacje psychologiczne dla rodziców, zapraszam do poznania szczegółów na stronie: www.psychoterapiaintegracyjna.org - do zobaczenia!

P.s. Załączam z radością zdjęcia nowej przestrzeni, w której będziemy mogli wyruszać we wspólną drogę - dalszą, lub zupełnie nową :)

02/03/2026

Czym dla Ciebie jest Miłość?

Nie ma chyba jakości o której napisaniu więcej poezji, skomponowano więcej muzyki, wzniecono więcej wojen i więcej by osiągnięto. A jednocześnie - czy da się ją dookreślić?

Gdyby lekiem na to, co Ci dolega była właśnie ona, to czego szukasz, czego potrzebujesz, czym ona jest?

Tłem?
Przestrzenią?
Prezentem?
Byciem?
Postawą?
Uważnością?
Czułością?
Uczuciem?
Potencjalnością?
Przyjęciem czegoś?
Akceptacją?
Ideą?
Iluzją?

Zastanawiałeś się kiedyś co to dla Ciebie znaczy kochać i być kochanym? Co to jest to, czego szukasz, a co to jest to, co dajesz tym których kochasz? Skąd to wiesz i na jakich doświadczeniach opierasz swoje skojarzenia? Kto Cię nauczył miłości albo czym ona nie jest?

Tak dużo czasu spędzamy powszechnie na myśleniu o Różnych Ważnych Sprawach. A kiedy Ty człowieku ostatnio myślałeś o Miłości?

27/02/2026

Widziałeś kiedyś obcięte jabłonki, czy inne drzewka, które zanim wypuszczą nowe, gęste gałązki i silne, piękne owoce wyglądają jakby ktoś je w sumie okaleczył doszczętnie i porzucił w szarudze dni? Jeśli nie - nie masz czego żałować, może prócz obrazu ważnego w tej metaforze ;)

Nam czasem też wydaje się, że obcięto absolutnie wszystko. Że bujność naszego życia została wręcz pognębiona, poraniona, że słowem czy czynem, odejściem, śmiercią, niezgodą na coś, odebrano nam rajskie wręcz pędy, które planowaliśmy rozrosnąć. I są to uczucia głębokie, prawdziwe, przeszywające całość naszego istnienia. Nieumiejętne cięcie potrafi uszkodzić drzewko. Czasem nie ma na to szans, roślina już nigdy się nie odradza. Jednak częściej zdarza się, że nowy pęd wyrasta początkowo słaby, z czasem może troszkę mniej równy, ale nadal dający dobre owoce, a z czasem jakby zastępujący poprzednie gałęzie - coraz mocniejszy. Nie tak rzadko okazuje się, że cięcie nie było wcale końcem. Że wprawdzie coś odeszło, a odchodząc bardzo bolało, ale zrobiło miejsce na coś innego - żywego, zielonego, gęstego, mocnego. I czasami na prawdę tego nie widzimy, a istnieje rodzaj siły i stabilności płynącej z głębokiego zrozumienia rzeki wydarzeń naszego życia - nie tylko dobrych i miłych, ale i tych trudnych, które bywa, że umiemy przekształcić, zaopiekować i wypuścić w ich miejsce coś jeszcze zieleńszego i stabilniejszego. Jeśli pozwolimy życiu działać, czasami zabierając mu spod nóg kłody, dbając o ranę, opiekując, wiedząc co i kiedy uciąć, a co pozostawić i po co to robić, dostrzegając realność zarówno szans jak i ograniczeń, nie prowadząc w stronę tego, czego żądamy, a ucząc się przyjmować zarówno dary jak i frustrację gojenia się i drogi w stronę tego, co jest możliwe do rozwinięcia...

Może jesteś w momencie, w którym widzisz tylko swoje cierpienie i na razie jest Ci to potrzebne?

Może masz za sobą jakieś trudy, ale odciąłeś się od widzenia ich, możliwe że tracąc szansę zarówno na zadbanie o miejsce zranienia, jak i na wyleczenie i dalszy rozwój?

Może dostrzegasz całą linię swojego czasu, a na niej górki i dołki i ich wpływ na siebie zarówno w zakresie Twojego rozwoju jak i trudności napotykanych w ich efekcie?

Może chciałbyś przyjrzeć się temu które gałązki już uschły, a nadal Cię obciążają, a które wydają się przycięte za krótko, które drogi są możliwe, aby móc rozdysponować życiodajne soki i rozwinąć życie jak się da najzieleniej?

__________________________________________________________
Jeśli szukasz psychoterapii - zapraszam. Na Warszawskich Bielanach i w formie zdalnej. Tutaj szczegóły: www.psychoterapiaintegracyjna.org

24/02/2026

Nie czujesz czasem, że rzeczywistość, a Twoja jej wizja rozjeżdżają się? Że jakoś tak ten rozdźwięk sprawia, że chociaż chwilowo iluzja wprawdzie miała pomagać (i pewnie pomagała, skoro istniała!), to z czasem jest powodem jeszcze większego cierpienia?

Niemiłość uznana za miłość
Perfekcja za słabość
Czułość za toporność
Prawda za kłamstwo
Przyjaźń za uwikłanie
Biel za czerń
Dobro za naiwność
Przemoc za siłę
Spokój za nudę
Nuda za cierpienie
Żal za nienawiść
Prostotę za głupotę
Nieznane za wrogie
Nowe za lepsze..
Przecież można by tak wymieniać w nieskończoność i pewnie nikt nie jest wolny od takich zakrzywień w całości. Ale czy to, że Twoje psychiczne "okulary" zakrzywiają coś w ten, a nie inny sposób zwróciło kiedykolwiek Twoją czułą uwagę? Bo może to jednak wcale nie błąd, a najbardziej dostępna, może jedyna możliwa metoda na zabezpieczenie siebie, zapewnienie sobie kontroli, na zrozumienie spraw?

Tak trudno być w "nie wiem", nie nakładać okularów doświadczenia od razu, przyznać że sprawy mogą mieć wiele znaczeń, czy wyjaśnień, dopytać - siebie, innych, świata, otworzyć się na zaciekawienie się zamiast uciekać w etykietowanie... Jednocześnie jak trudno jest żyć pod ciągłym obstrzałem jedynych słusznych interpretacji, zgodnych z ciągle tą samą wizją i ciągle tym samym zakrzywieniem! W świecie wiecznie smutnym, wiecznie strasznym, wiecznie obcym, wiecznie słabym. Wiecznie niezmiennym.

Nie masz czasem ochoty popatrzeć jak dziecko, które nie wie? Albo właśnie wie! Wie, że nie zjadło wszystkich rozumów i cały czas się uczy, poznaje, ciekawi się, czuje coś, próbuje poznać, zgłębić, milion razy na godzinę pyta "a dlaczego", błądzi?

Może okaże się, że umiesz trafnie ocenić zarówno rzeczywistość jak i przyczynę tych swoich zakrzywień, tak aby móc ją zrozumieć, zaopiekować, poznać inne opcje i adekwatnie do momentu wybierać z szerszego asortymentu możliwości to, co bardziej Ci służy, jest bliższe, a nie być skazanym na tak przewidywalne bo schematyczne zakończenia...

____________________________
Jeśli szukasz psychoterapii integracyjnej osób dorosłych - zapraszam, zarówno zdalnie jak i na Warszawskich Bielanach. Tutaj znajdują się wszystkie szczegóły: www.psychoterapiaintegracyjna.org

19/02/2026

Jesteś tutaj, czytasz to. Może zmagasz się z trudami życia, może masz jakąś diagnozę, która te zmagania próbuje nazwać i skategoryzować, a może ogólnie nie zmagasz się, ale od czasu do czasu przechodzi Ci przez myśl że coś nie jest takie jakie się wydaje.

Człowieku, który przeżył - widzę Cię. I w tych Twoich kawałkach, które pokazujesz, ujawniasz, którymi sobie radzisz i w tych które schowane głęboko cierpią i starają się jak mogą nie utrudniać Ci życia, chociaż czasem nie są w stanie. W tych kawałkach, które potencjalnie mogłyby kwitnąć, a są gdzieś pod ziemią schowane i czekające na lepszy czas. W tych, w których kwitniesz pomimo wszystko - jak kwiat, który rośnie między płytami chodnika - jakimś cudem. W tych, które kwitły i zostały ścięte, w tych, które ususzone niby są zachowane w całości, ale brak im życia. W tych które walczą o sobie, krzyczą, płaczą, milczą, chowają się, toną, łapią powietrze w tak łapczywy sposób, bojąc się że go zabraknie.

Widzę, że wprawdzie da się to powiedzieć krótko - przeżyłeś, ale też to, że to o wiele za mało, gdy Twoja historia to godziny, dni, miesiące, lata zmagań - z tym co rani(ło) i rozdziera(ło), a potem z tym co z tego wynika(ło).

Czy myślisz o swojej historii? O swoich trudnościach, w jej kontekście? Czy znasz "streszczenie", czy moze masz przestrzeń w sobie na całą - złożoną i pełną głębin opowieść? Jak to wpływa na Twoje życie?

__________________________________
W psychoterapii sięgamy do historii, aby móc odpowiedzieć ją na nowo, zrozumieć, często ukoić to, co z niej płynie. Jeśli poszukujesz takiej drogi dla siebie - zapraszam: www.psychoterapiaintegracyjna.org

17/02/2026

Jak by to było "nie potrzebować niczego"?

Nie wiem czy dla Ciebie odpowiedź na to pytanie jest oczywista, trudna, czy w ogóle możliwa.

Jeden powie, że nie potrzebować znaczy żyć w raju.

Drugi, że nie potrzebować znaczy żyć w piekle.

Trzeci, że to głupie pytanie - nie wie co by było gdyby.

Czwarty, że nie jest możliwa odpowiedź bo nie jest możliwy taki stan.

Piąty, że w sumie normalnie, robi tak od dziecka.

A jak jest dla Ciebie? Czy znasz swoje potrzeby, wiesz co sprawia, że są zaspokojone, a jak to jest nie zaspokajać ich i dlaczego (czy?) wybierasz by robić tak, lub tak?

Po mroźnych dniach, pierwszego dnia odwilży (która już się skończyła gdy piszę te słowa) usłyszałam cudny jazgot - niezliczone ilości małych ptaszków wiwatujące na cześć tego, że przeżyły srogi mróz, mogą wyjść z dziupli - gdzie kuliły się oszczędzając energię przez ostatnie dni i wołające się głośno i na wzajem do znów dostępnych źródeł wody i pożywienia... Ile w tym było życia! I ile w tym było o żywych potrzebach i wcześniejszym niepotrzebowaniu wybranym by przeżyć...

Niełatwo przyznać się przed sobą, że w dziupli wprawdzie da się przeżyć gdy gdzie indziej mróz zabija, ale na dłuższą metę jest tam dość zimno, głodno, bezgłośnie i bez ruchu, ciasno... Ale może jednak warto? Może odwilż jednak czasem przychodzi, może ktoś widzi trud i wystawia wodę i ziarenka, może da się z czasem zaśpiewać i wspomóc wzajemnie... Jeśli tylko przytrzymać się nawet bladziutkiego promyczka nadziei.

_______________________
Jeśli poszukujesz dla siebie psychoterapii - zapraszam. Zdalnie i w Warszawie na (często rozśpiewanych ptasimi pieśniami) Bielanach. Szczegóły znajdziesz tutaj: www.psychoterapiaintegracyjna.org

13/02/2026

Już jutro dzień zakochanych... I podziemny dzień z(a)łamanych serc, co jest wielką tajemnicą poliszynela, nieprawdaż? Można ten post przeczytać w ich kontekście, można zupełnie nie - wybierz do jakiego rozumienia jest Ci bliżej.

Z jakiego powodu tak dużo myślisz o przeszłości?

Może te emocje, które odczuwasz to ostatnie, co zostało Ci po utraconych relacjach, czy przestrzeniach życia i boisz się je puścić? Bo jeszcze by się okazało, że przed Tobą stoi dalsze życie - nieznane, może ciekawe, może przerażające, może jeszcze gorsze, ale może i pięknem przyćmiewające to, co było, a czego za wszelką cenę nie chcesz zgodzić się stracić - bo właśnie to ZNASZ?

Może tak się boisz rozejrzeć w teraźniejszości, czy zajrzeć w przyszłość, że wspomnienia i ich ciągle przeżywanie wydają się bezpieczną przystanią? Nawet jeśli trudne - są przecież w Twojej głowie, możesz zarządzać nimi i przekształcać dowolnie - ubarwiać, romantyzować, wybielać, odgrywać ile chcesz i na wiele różnych sposobów... W realności nie masz aż tyle władzy i kontroli zdarzeń i ich odbioru. Po prostu jesteś. Po prostu czujesz i nie zawsze to co czujesz jest wspaniałe, czasem jest trudne, tyle że prawdziwe.

Może szukasz rozwiązań, zagłębiając się coraz dalej, błądząc w jakiegoś rodzaju potrzasku?

Na pewno masz jakieś ważne powody, skoro to wybierasz. Prawdą jest że przeszłość jest ważna, jednak gdy się w niej zatapiasz - czy widzisz jakie to ma koszty dla Twojego "tu i teraz" oraz Twojego "jutro"? Kto trzyma stery, gdy Ty wpatrujesz się w krajobraz widoczny za rufą? A życie płynie, Ty razem z nim... Nieubłaganie - racja. Ale i żywo, naturalnie, częściowo poddajac się samemu nurtowi, a częściowo reagując na to, że sterujesz i wybierasz ten a nie inny kierunek.

Trudno jest czuć odpowiedzialność za siebie. Trudno też żyć życiem w którym jej nie niesiesz, a zostawiasz ślepemu losowi...

Gdybyś tak pozwolił sobie poczuć co w Tobie reaguje na te słowa i obraz - gdzie dzięki temu popłyniesz? Może to o Twoich relacjach? A może o zupełnie innej sferze życia - pracy, rodzicielstwie, poglądach, podejściu do ciała, do innych, do siebie?

__________________________
Jeśli szukasz psychoterapeutki osób dorosłych - zapraszam. Pracuję zdalnie i w gabinecie na Warszawskich Bielanach: www.psychoterapiaintegracyjna.org

09/02/2026

Co czujesz słysząc, czy czytając, że jesteś taki zupełnie zwyczajny?

W świecie, w którym wielu potrzebuje (słowo klucz!) się wyróżnić, pokazać (drugie słowo klucz?) jako ktoś więcej, albo mniej niż zwyczajny człowiek, jak Ci jest myśleć i doświadczać swojej zwykłości?

Znasz krzywą Gaussa? Ogromna większość z nas znajduje się w jej środku, jako punkcik określający większość jakości, którymi dałoby się opisać naszą istotę w odniesieniu do całej grupy innych punkcików na tej samej skali - o taki opis w niej z założenia chodzi. Jednocześnie, czy umiemy tam być? Dostrzec to, zaakceptować, może nawet znaleźć w tym jakiś rodzaj spokoju, zadowolenia?

Bo na prawdę nie musisz być najpiękniejszy, najzdrowszy, najmądrzejszy, najszybszy, najwyższy, najbardziej skrzywdzony, najgłośniejszy, najgrzeczniejszy, najciekawszy, najbezbłędniejszy, aby być tak po prostu akceptowalnym, kochalnym, widzialnym. Na prawdę. Jednocześnie, czy Ty sam sobie umiesz pozwolić na to, by kochać kochalne, akceptować akceptowalne, widzieć widzialne w sobie, kiedy jest takie po prostu zwyczajnie zwykłe i nie jest niczym wielkim lub wielce małym a więc nie zasłużyło błaganiem na Twoją uwagę?

Wszyscy ludzie potrzebują (pisałam już że to klucz) być kochani, a jeśli nie doświadczyli z jakiegoś powodu, że mogą dostać miłość tak po prostu - bo są, najzwyczajniejsi na świecie, to walczą rękami i nogami, sercem i rozumiem o tę chyba najmocniejszą w życiu jakość. Pokazując (drugi klucz), to co uznają za konieczne, aby zapewnić sobie chociaż protezę miłości - litość, podziw, wpływy, dominację, władzę...

Smutne jest to, że tyle pracy i wewnętrznej zgryzoty wymaga proces bycia "zwykłym nad(/pod)człowiekiem", a wypracowywane w ten sposób protezy miłości, są tak ogromnie przytłaczająco niewystarczające do życia, bo nie są i nigdy nie będą tym, co realnie do życia konieczne...

Może to i Twoje doświadczenie? Może czujesz, że zdanie na obrazku Cię obraża, poniża, odbiera Ci wartość i złości? A może chciałbyś kiedyś w życiu móc odpocząć - móc pozwolić sobie na własną zwyczajność i doświadczenie miłości, a nie jej protez? Miłości, która karmi bo nie napełnia maski, którą może nosisz aby ją nareszcie uzyskasz, a trafia za nią - do najzwyklejszego na świecie potrzebującego jej serca.

_____________________________________________
Jeśli poszukujesz psychoterapii, zapraszam:

Jeśli znalazłeś się w swoim życiu w momencie, w którym potrzebujesz specjalistycznej pomocy psychoterapeuty, zapraszam Cię do wspólnej drogi.

05/02/2026

Jesteś zmęczony relacjami? Ciągłym dostosowywaniem się, zabieganiem, tłumieniem złości, smutku, żalu, udawaniem tego, kim wcale nie jesteś? Może czasem nawet marzysz o samotni gdzieś w górach i tak zwanym świętym spokoju? Ciekawe czy rzeczywiście trwale byś go tam odnalazł...

A jeśli jednak nie samotnia, to może da się inaczej? Może razem można jednak odpocząć i regenerować się? Może ludzie w relacjach mogą dawać sobie coś bezpiecznego, dobrego, spokojnego? Tylko... czy to możliwe jednocześnie cały czas udając kogoś kim nie jesteś, rywalizując, chowając się, zaśmiewając rzeczywistość? Bo... kiedy się za tym schowasz to Cię jakoś tak uporczywie nie ma... a jak taka relacja może być czymś innym, niż męką?

Gdyby to było takie łatwe wybrać prawda... A to zazwyczaj wcale nie taki łatwy wybór. Zwykle to przez lata utrwalony mechanizm służący przeżyciu, kiedy na bezpieczne relacje nie było żadnych szans, a przetrwać mogli tylko ci mili, zabawni, mądrzy, wartościowi, eleganccy, albo ci co się schowali najgłębiej. Bardzo smutne, że może czujesz że tak musisz... a może skoro jakoś Cię to jednak zastanawia, przyszedł już czas, aby to zmienić i odkryć coś zupełnie nowego? Że relacje mogą być inne i że prawdziwy, zwykły Ty możesz mieć miejsce na siebie w sercach i umysłach innych ludzi i w swoim, że możesz odpocząć po tych walkach, które bez własnego wyboru musiałeś stoczyć w życiu...

Możesz odpocząć.
Możesz chcieć móc nareszcie odpocząć i iść w nareszcie wybranym przez siebie samego kierunku, zdrowiejąc z traum relacyjnych. Już wystarczy.

______________________________________
Jeśli poszukujesz psychoterapii, zapraszam Cię na konsultacje: www.psychoterapiaintegracyjna.org

03/02/2026

Czy widzisz różnicę w tym jak dotykają Cię różne osoby? Kiedy dotyk jest opiekunczy, ciepły, pełen miłości, połączenia, a kiedy jest oschły, szybki, kanciasty, może agresywny lub urwany? Czy pozwalasz sobie doświadczać jak to jest, gdy zupełnie go brakuje - zarówno gdy z jakiegoś powodu nie masz tej jakości w życiu, jak i kiedy niby jest, ale nieszczery, nie płynący z miłości?

A czy zwracasz uwagę na to jak i dlaczego sam dotykasz danej osoby w danej sytuacji? Kochanka, przyjaciela, dziecka, zwierzaka, siebie samego?

O relacjach - miłości, przyjaźni, agresji, czułości, strachu, niedosycie i łakomym pochłanianiu napisano tak wiele. Jednocześnie czy mamy jako ludzie słowa, aby trafnie wyrażać to, co możliwe do wyczucia w relacji swoim własnym ciałem? Dziś w sumie przypadkowo trafiłam na tekst o podrywaniu po japońsku. Nie wnikając w to czy to prawda czy nie, uśmiechnęłam się na zdaniu okraszonym przez autorkę minką wyrażającą zupełne niezrozumienie, a głoszącym mniej więcej: "czasem ważniejsze niż ta (opisana w tekście) deklaracja, jest lekkie muśnięcie, ledwo zauważalny dotyk,". No i właśnie - czasem dotyk wyraża dużo więcej niż słowa. Tylko czy my na prawdę słuchamy naszych ciał, czy z góry zakładamy, że przecież byłoby dziwnie ich słuchać i stąd wpadamy w głębokie niezrozumienie i powątpiewanie że wogóle mają prawo mieć cokolwiek ważnego do powiedzenia?

Kiedy o tym czytasz - może pamiętasz ostatni raz, gdy ktoś się do Ciebie przytulił z ufnością, pogłaskał po ręce okazując czułość, całował zanurzony w byciu razem dużo bardziej niż to powiedziane? Może nawet widzisz różnicę między tymi chwilami, a gestami w których brakowało szczerości - wymuszonymi, próbującymi oszukać brak, pustkę, czy coś trudnego w relacji? Czy to, co czujesz w takich momentach to czasami nie jedyny, najprostszy, a najgenialniejszy instrument który wspiera nawigację w życiu ku wiedzy co karmi, a co rozładowuje, ku rozpoznaniu co potrzebuje uzdrowienia a co właśnie rozkwita? W końcu po coś te ciała mamy - tak wiem, że w zachodniej kulturze można by uznać, że głównie do wyglądania, ale może mają jakiś jeszcze sens, skoro umieją czuć tak wiele i tak dokładnie?

______________________________________________
Jeśli szukasz psychoterapii, również po to by nawiązać czulszy i prawdziwszy kontakt z doświadczeniami płynącymi z ciała, które czasami trudno zinterpretować - zapraszam: www.psychoterapiaintegracyjna.org

29/01/2026

Dajesz, dajesz, dajesz... I co z tego wynika?

Gdyby Twoje starania, wysiłek, miłość, uwagę, czułość i mądrość wyobrazić sobie jako wodę, a Twoje granice, decyzyjność i wpływ na siebie i na to gdzie je kierujesz jako system rur, kranów i kurków... Wychodzi na to, że aby całość spełniała jakąś funkcję zakrywająca o sens jej istnienia, ważne jest też "naczynie".

Jedne naczynia zbiorą wszystko w szczelnej przestrzeni i przeleje się nadmiar, a pozostała woda wyparuje. Nic się nie zmieni, prócz tego że wody ubyło.

Inne zbiorą i przetworzą - będą filtrem i szklanką z której ktoś się napije, jeziorem, które się napełnia po suszy, a w którym żyje niewyobrażalna złożoność życia, albo - co też możliwe - wiadrem, które zardzewieje z braku warstewki ochronnej, a w tym samym czasie woda zacznie pachnieć i smakować metalicznie.

Możesz też lać wodę do wiklinowego kosza, który ani na moment nie zatrzyma tego co się do niego wlało i jeśli patrzeć na kosz - niewiele pożytku z tego lania, ale jeśli kosz postawić na łące - pewnie niedługo będzie otoczony bujną roslinnością. Gorzej jeśli dookoła panują mrozy...

Możesz też nalać swojej wody do już pełnego chemikaliów zbiornika, tak że po zamieszaniu całość będzie niezdatna do jakiegokolwiek użytku. Chyba że akurat te chemikalia są rozpuszczalne w wodzie, a będziesz mieć siłę by nalać bardzo dużo i cierpliwie by woda wypłukała z czasem tę chemię... warto jednak zadbać o to gdzie popłyną toksyczne ścieki zanim to się stanie by efekt nie był osiągnięty w sposób dramatycznie krzywdzący.

A gdyby odwrócić sytuację i zobaczyć siebie jako naczynie, a wodę jako różne aspekty życia wylewające się do środka i wspierające to co już w nas istnieje, albo wyschło czy zanieczyściło się? Kim jesteś i dlaczego akurat tak układasz swoje życie, dając i przyjmując? A jeśli chciałbyś zmiany - co jest Ci potrzebne, co stoi na przeszkodzie? Może to coś wartego zobaczenia i zaopiekowania?

_________________________
Jeśli szukasz psychoterapii - zapraszam :) www.psychoterapiaintegracyjna.org

26/01/2026

Z jakiego powodu pamiętasz o innych, pokazujesz swoje przywiązanie, z jakiego miejsca płyną Twoje gesty opieki, zainteresowania, uwagi, czy wdzięczności?

Może to wydaje się dla Ciebie naturalne? Ważny dla Ciebie człowiek po prostu jest w Twoim sercu i nawet wydaje się że nie trzeba za dużo myśleć, aby zapytać o to, co teraz dla niego ważne, a i nie pytając jakoś tak na codzień otulasz go swoją uważnością - nawet jeśli jesteście dość daleko, niby bez wysiłkowo?

Może to w Twoim odczuciu ogromny wysiłek i ciężka praca, aby spamiętać te wszystkie daty, tematy, imiona, historie i aby być w kontakcie i dać komuś cokolwiek od siebie? Może masz całe systemy przypominajek w tym temacie, ale uważasz to za ważne i podejmujesz ten wysiłek z jakiegoś ważnego dla siebie powodu?

A może zupełnie nie rozumiesz dlaczego miałbyś jakkolwiek zwracać uwagę na kogokolwiek, chyba, że akurat masz w tej relacji interes, albo jest szansa że zostaniesz doceniony i możesz zdobyć za to działanie uznanie (a może i pokojową Nagrodę Nobla? ;)) Może nawet to wcale nie jest takie widoczne na pierwszy rzut oka - zarówno dla innych jak i stając w prawdzie samemu przed sobą?

Zastanawiałeś się nad tym dlaczego masz tak, a nie inaczej jeśli chodzi o ten aspekt rzeczywistości jakim są relacje i dbanie o nie? Jakie są przyczyny i głębokie prawdy idące za Twoim zachowaniem, jakie zranienia dyktują te, a nie inne uczucia i potrzeby?



_____________________________
Jeśli szukasz psychoterapii dla osób dorosłych w Warszawie, lub w formie zdalnej, zapraszam: www.psychoterapiaintegracyjna.org