Gabinet Pomocy Psychologicznej, Psychoterapii i Rozwoju Osobistego

11/09/2020

Jest taki branżowy żart, że psychoterapeuta to człowiek, któremu nie wystarcza jedna sesja dziennie. Coś w tym jest — zamiłowanie do…

16/06/2020

Pracuję w zawodzie psychologa i psychoterapeuty od 15 lat i nigdy nie przyszło mi na myśl, że będę kiedykolwiek pisała taki post. Ponieważ jednak moja pozycja społeczna jest uprzywilejowana (jestem białą kobietą mającą wykształcenie i pracę, w której jestem całkowicie niezależna i nie należę do jakiejkolwiek grupy, która jest obecnie adresatem bezpardonowych ataków) to moim społecznym obowiązkiem jest ZABRAĆ GŁOS. Nie ma we mnie kompletnie zgody na wypowiedzi polityków, w tym głowy mojego państwa, które dehumanizują jakąkolwiek grupę społeczną, robiąc z niej kozła ofiarnego, by zyskać na politycznym populizmie. Ponadto wstyd mi za doradców polityków, którzy systematycznie i metodycznie wdrażają ścieżkę mowy nienawiści i propagandy opisaną kilkadziesiąt lat temu przez wybitnych psychologów i socjologów (odpowiadających na pytanie jak to możliwe, że doszło do zbrodni II WŚ).
Język jest bardzo ważny i od niego zawsze wszystko się zaczyna. Dlatego, gdy mówię o mojej pracy to nie mówię: "pracuję z depresją, pracuję z LGBT, pracuję z borderline", gdyż pracuję tylko i wyłącznie z LUDŹMI. Język jaki wypłynął w przestrzeni publicznej jest niedopuszczalny i prowadzi do tragedii.
Ponadto od 15 lat w mojej pracy dzień w dzień stykam się z prawdziwymi, a nie wymyślonymi przyczynami rozpadu rodziny: wszelkie uzależnienia w tym pracoholizm; pogoń za pieniędzmi, przemoc, brak perspektyw, wyuczona bezradność i roszczeniowość wobec systemu socjalnego, emigracja zarobkowa, jałowe i wulgarne środowisko wychowawcze, brak umiejętności tworzenia stałych więzi, niewielka zdolność do pomieszczania frustracji...i długo długo jeszcze można by wymieniać. NIGDY nie spotkałam się z sytuacją, gdzie przyczyną rozpadu rodziny byłaby tajemnicza "ideologia LGBT".
Od 15 lat byłam mniej lub bardziej związana z systemem sprawiedliwości jako biegła sądowa i NIGDY nie spotkałam się z sytuacją, by przyczyną wykorzystania seksualnego dziecka była "ideologia LGBT". Zazwyczaj był to heteroseksualny mężczyzna, często należący do bliskiego otoczenia dziecka; heteroseksualny mężczyzna używający do zaspokajania swoich potrzeb dziewczynki i chłopców (ale to trzeba by przeczytać choć jedną książkę o wykorzystywaniu seksualnym dzieci żeby zobaczyć jak to złożona kwestia).
Od 15 lat pracuję z dziećmi i NIGDY nie widziałam, by przyczyną seksualizacji dzieci były czynniki, które w ekstazie wymieniają politycy. Przyczyną seksualizacji zazwyczaj była nikła znajomość swoich praw, w tym podstawowego prawa mówiącego o tym, że moje ciało należy wyłącznie do mnie i to ja o nim decyduję. Brak porządnej i rzetelnej edukacji seksualnej (która politykom wyłącznie kojarzy się z edukacją o pozycjach seksualnych, ale to już każdemu kojarzy się to co się kojarzy). Wszechobecne używanie ciała do sprzedaży produktów. Brak jakichkolwiek realnych działań legislacyjnych, które sprawiłyby, że dzieci nie mają dostępu do pornografii, która wylewa się na nie z internetu.
Dlatego nie milczę, bo chcę dać jasny sygnał, że NIE ZGADZAM się na szczucie i zastraszanie kogokolwiek oraz manipulowanie ludźmi wyłącznie dla swojego zysku politycznego.
Wstydźcie się politycy!

14/06/2020

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=2306341923006840&id=2066193083688393

Drodzy,
Czas na działanie. Do Waszej dyspozycji jest prawie 50 grafik dostępnych w archiwum. Zachęcam Cię do przejrzenia ich i wybrania jednej grafiki, która jest Ci najbliższa. Udostępnij ją, aby ruszyć procesy myślowe osób, które może nie mają świadomości, że LGBT to nie ideologia, a sprzedawczyni w sklepie, kierowca autobusu, ktoś kto robi dla Ciebie Twoją ulubioną kawę, kto przepuścił Cię na przejściu dla pieszych.
Razem możemy nieco spowolnić tę machinę pogardy, kto wie... może uda się ją nawet zatrzymać.

17/03/2020

14/03/2020

https://zdrowaglowa.pl/koronawirus-jak-lek-przed-nim-moze-pomoc-zamiast-paralizowac-jak-zadbac-o-siebie-podczas-pandemii/

Czy sam tytuł brzmi dla Ciebie kontrowersyjnie? Zastanawiasz się w jaki sposób lęk może w czymkolwiek pomóc, zwłaszcza, kiedy dookoła dzieją się rzeczy, z jakimi z dużym prawdopodobieństwem mierzysz się...

27/12/2019

„Doświadczenie w pełni swoich uczuć sprawia,
że zachodzi zmiana.
Kiedy trudne uczucie zostanie przeżyte w całej pełni i
roz­ciągłości, człowiek może pójść dalej.”
Carl Rogers

20/10/2019

"Załóżmy, że trafił się dziecku układ rodzicielski, w którym ojciec często krzyczy na matkę. Chłopczyk boi się takich sytuacji, nie wie, co dalej z nich wyniknie, ale też łatwo uznaje, że to pewnie jego wina („jakbym był grzeczny, to tata by się nie denerwował”) – bo po prostu tak funkcjonuje kilkuletni umysł. Podobnie dzieje się na przykład, kiedy mama ma depresję, a pięcioletnia córka myśli: „to przeze mnie, muszę się postarać, bo jak będę miła, wesoła i śmieszna, to ona nie będzie taka smutna”. Ojciec wyjeżdża na euroemigrację, sumiennie zarabia pieniądze na dom dla rodziny, a kilkulatek przeżywa to emocjonalnie jako odrzucenie („tatuś nas nie kocha, dlatego go nie ma z nami”). Mamy tu klasyczny tzw. błąd atrybucji, czyli nieadekwatne przypisanie sobie odpowiedzialności, a także niezrozumienie sytuacji (której zaaferowani sobą dorośli nie wyjaśnili dziecku, czasem nawet wspierali jego obwinianie się, na przykład mówiąc: „znowu się tatuś na nas rozgniewał i poszedł do kolegów”, chociaż matka wie, że „tatuś” poszedł się napić nie z powodu jakiegokolwiek rozgniewania, tylko swojego nałogu i jej bezradności). W rezultacie dziecko tworzy pewien sposób przeżywania świata, emocjonalnego i poznawczego, rodzaj mapy, która pozwala mu orientować się w rzeczywistości. Jeśli dorastało w sytuacji niesprzyjającej rozwojowo, jego wewnętrzna mapa tę sytuację odzwierciedla. W dorosłych relacjach człowiek nadal się nią posługuje, co rzutuje na jego sposób widzenia oraz przeżywania sytuacji (również nowych), w których się znajduje. Na przykład: pracownik reaguje smutkiem i lękiem na perspektywę ocen okresowych, przewiduje nieuchronne odrzucenie, chociaż nic takiego w rzeczywistości się nie wydarzyło. Kobieta sądzi, że wszyscy traktują ją jako obiekt seksualny, jednocześnie uważa atrakcyjność fizyczną za swą jedyną zaletę. Ktoś wierzy, że tylko uległość i pod- porządkowanie zapewnią mu przetrwanie w groźnym świecie, a jeśli czymkolwiek będzie się wyróżniać, spotka go nieprzychylna reakcja. Właściwie we wszystkich teoriach psychoterapeutycznych występuje ten bazowy scenariusz."
Zofia MIlska-Wrzosińska w rozmowie z Tomaszem Stawiszyńskim w książkę "Psychoterapia dziś".
fot Kelly Sikkema

27/09/2019

https://www.polityka.pl/jamyoni/1770598,1,jak-traumy-z-dziecinstwa-wplywaja-na-dorosle-zycie.read?fbclid=IwAR1AwBKX-PmYNuxEV5SxXsdeYbzYPHJiqUluxAmLh3xe5MH-XiFvBvZoxjw

Czy warto wciąż pytać rodziców: Jak mogliście mi to zrobić?

25/09/2019

https://prp.org.pl/psychoterapeuci-w-polsce/

Badania naukowe potwierdzają skuteczność psychoterapii, różnice pomiędzy skutecznością poszczególnych podejść psychoterapeutycznych są niewielkie lub ich w ogóle nie ma. W Polskiej Radzie Psychoterapii reprezentowane są następujące grupy podejść w psychoterapii: psychoanalityczno-p...

11/08/2019

To jest nowy tekst, który dodałam tu, żeby dało się udostępnić wszystko naraz (stary jest pod nowym):

Widzę, że zaraza dupościsku zaczęła się szerzyć w związku z obecną sytuacją. Może widzieliście znowu taki obrazek, gdzie najpierw jest strach i trzeba ten strach "pokonać" żeby wejść w rozwój.
Dlatego chcę jeszcze raz udostępnić to, co wiemy o regulacji i tym jak ludzie radzą sobie w stresie.
Do rozwoju ludzie potrzebują CZUĆ SIĘ BEZPIECZNIE. Jeśli są w zamrożeniu tak jak teraz, to nie potrzebują mobilizacji tylko szukania sposobów na poczucie bezpieczeństwa. Jeśli ktoś nie jest w stanie czuć się bezpiecznie to warto go nie oceniać, bo zamrożenie jest pierwotną reakcją na zagrożenie, za którą odpowiada AUTONOMICZNY układ nerwowy i której nie jesteśmy w stanie kontrolować.
Jeśli ktoś wychodzi z zamrożenia bardzo często robi to poprzez złość i poprzez czerwoną strefę. To jest nasz mechanizm regulacyjny. Tak jesteśmy skonstruowani. Złość służy do tego, żeby nie ponosić tak dużych kosztów bycia w zamrożeniu.
Dlatego też trochę piszę ten post. Bo ja właśnie trochę wychodzę z zamrożenia.
Złość nie jest na szczęście jedynym sposobem. Mamy też wiele sposobów na jej wyrażanie. Dlatego piszę post a nie robię innych rzeczy. ;) Ale chciałam tu uhonorować to, że poprzez te stany nasz organizm troszczy się o nas najlepiej jak potrafi.
Mam takie marzenie, żeby ten post rozszedł się równie szeroko co pierwszy i dotarł do ludzi, którzy teraz czują się źle z tym, że nie potrafią "wyjść ze strachu".

To jest treść z jaką ten post ukazał się oryginalnie w sierpniu:
Po internetach krąży taki obrazek o tym jak to trzeba się zmusić do wyjścia ze strefy komfortu, żeby zdarzył się rozwój. Po drodze przechodząc jeszcze przez strach i inne nieprzyjemne rzeczy. Może to widzieliście.
Za każdym razem jak to widzę myślę sobie o tym, że chciała bym się z wami podzielić tym jaka jest aktualna wiedza na ten temat. I jaka perspektywa sprawdza mi się w moim życiu i pracy.
Strefa komfortu to strefa regeneracji i odpoczynku. Potrzebujemy w niej być około 40% naszego czasu. Bycie w tej strefie jest rzeczywiście przyjemne i bezpieczne ale kiedy się nią nasycimy robi się nam nudno i mamy ochotę zacząć coś robić.
Wtedy trafiamy do strefy zielonej. Strefy kontaktów społecznych i rozwoju. Bycie w tej strefie też jest przyjemne i jest to przyjemność związana z wysiłkiem i podejmowaniem wyzwań.
To co ludzie zwykle nazywają strefą komfortu to nie jest żaden komfort tylko zamrożenie. To stan w którym nie jest wcale nam dobrze i bezpiecznie. Jesteśmy tam dlatego, że było za dużo, za trudno, zbyt zagrażająco. Wyjście z zamrożenia czyli z niebieskiej strefy nie odbywa się poprzez wysilanie się.
Piszę o tym przede wszystkim dlatego, że za jedno z najbardziej szkodliwych przekonań o rozwoju uważam to, że ludzie, którzy są w zamrożeniu, którym jest trudno muszą się tylko postarać i to wystarczy, żeby coś się zmieniło.
Bardzo często prowadzi to do ogromnego poczucia winy, wstydu, złości na siebie, że się nie udaje i przekonania, że coś jest z tą osobą nie tak.
Chcę więc jeszcze raz napisać - motywacja do zmiany to nie to samo co możliwość zmiany. Dużo częściej ludzie potrzebują pomocy i wiedzy co zrobić i jak a nie tego, żeby wysilać się jeszcze trochę bardziej.

04/08/2019

„Tak jak rozpryskuje się na drobne kawałeczki lustro upadające na podłogę, tak rozpada się człowiek, który doświadcza rozwodu. Poszczególne jego części: uczucia, system wartości, plany, potrzeby, źródła satysfakcji i siły, przekonania, które do tej pory stanowiły jedno, uciekają każde w inną stronę, pozostawiając po sobie pustkę, ból i przerażenie. Wszystko, co do tej pory było „pod ręką” i mniej lub bardziej świadomie można było z tego korzystać, nagle gdzieś się gubi, traci wartość, przemienia się w coś innego lub po prostu przestaje istnieć. To bardzo, ale to bardzo nieprzyjemny, wręcz przerażający stan. Niektórzy doświadczają go nagle, jak ktoś niespodziewanie wrzucony do basenu, inni trochę wolniej, teoretycznie bowiem wiedzą, co ich czeka, jeszcze inni udają, że to ich nie rusza, lub zaprzeczają, jakoby cokolwiek ich bolało.”
Kuba Jabłoński