07/05/2021
Miłość powinna przynosić dobre samopoczucie. Miłość nie powinna przynosić wam wojny, ciągłego zamętu, niekończącego się bólu emocjonalnego, niepewności, braku szacunku i utraty własnego szacunku dla siebie. Wojna przynosi traumę i, co dziwne, możemy być uzależnieni od traumy, zwłaszcza jeśli byliśmy w niej wychowani. Toksyczne systemy rodzinne nie są pokojowymi środowiskami w środku, niezależnie od tego, jak mogą się wydawać innym na zewnątrz. Toksyczne rodziny nigdy nie wprowadzają nas w szacunek do samego siebie, ponieważ szacunek nie był częścią rodzinnej formuły. Kiedy myślimy źle o sobie, kiedy porównujemy się z innymi stawiając się zawsze w niekorzystnym świetle, to rodzi to tendencję do wchodzenia w toksyczne związki. Taka nawracająca sytuacja mówi nam, że jesteśmy związani z powodu traumy. Takie relacje wciąż trzymają nas w uważności, skupieniu i w ciągłej huśtawce nastrojów. Zdrowe relacje z osobami pełnymi szacunku i uważności na nas, nie są w stanie utrzymać naszej uwagi ani zaangażowania. Po tym, jak wychowaliśmy się w toksycznym środowisku rodzinnym, w końcu czujemy, że pociągają nas ludzie, którzy nie mogą nas szanować, odwzajemniając naszą miłość i powtarzamy traumę, którą dobrze znamy z okresu dorastania. Może się to zdarzać w kółko, dopóki nie zdecydujemy, że mamy dość wiązania traumy i wykonujemy pracę, aby uwolnić się od bólu dzieciństwa, oczyścić go i zacząć uczyć się nowego języka o miłości. Jest to wartościowa praca, ponieważ jest to praca, która powstrzyma ten traumatyczny i dysfunkcyjny wzorzec przed powtarzaniem się w naszym życiu. Jeśli miłość nie przynosi ci spokoju, ta mądrość jest pierwszą wskazówką, której potrzebujesz, aby uzyskać pomoc, aby wykonać pracę nad sobą, aby zmienić wersję siebie, która wciąż przyciąga traumę.
Wersja ciebie, która pada ofiarą manipulacji nadużywających i kontrolujących ludzi, prawdopodobnie rozwinęła się podczas twojego dzieciństwa, gdzie nauczyłeś się, że znęcanie się i manipulacja są normalną częścią „miłości”. Jednak prawdziwa miłość jest tak potężna, że nie ma potrzeby manipulacji ani kontroli. W rzeczywistości te dwie rzeczy zabijają miłość. Jeśli łączymy miłość z nadużyciami, to dlatego, że prawdopodobnie wychowano nas w przekonaniu, że ludzie, którzy stosowali wobec nas przemoc fizyczna lub psychiczną, również nas kochali. Ci ludzie mogli nas „kochać”, ale nie była to zdrowa miłość, ponieważ tak naprawdę, jak ktoś może nadużywać czegoś lub kogoś, kogo naprawdę kocha? To niepojęte (to odczucie w kontekście nadużyć ze strony rodziny w ciele może objawiać się problemami z żołądkiem). Nie mogliśmy tego nawet pojąć. Przyczyna wikłania się w bolesne relacje może wynikać z tego, że kiedy dorastaliśmy, pragnąc miłości od naszych oprawców, kochaliśmy ich bezwarunkowo, nawet w obliczu bólu, jaki powodowali. Dlaczego? Ponieważ ich potrzebowaliśmy; nasze przetrwanie zależało od naszej miłości i zaangażowania. Jest to niezwykle zagmatwane i bolesne do przepracowania, na samym początku terapii może nas przerazić. Jednak rana musi zostać uleczona, ponieważ niestety nauczyliśmy się kochać tych, którzy nas krzywdzą, i polegać na nich – a to zabija. To nie jest zdrowe. Trudno jest zerwać z tym nawykiem, ponieważ sprawcy (jak i ofiary) nie mają pojęcia o granicach ani szacunku. Tak więc nauczyliśmy się bardzo wcześnie, że posiadanie granic i szanowanie siebie było negatywną i podlegającą karze cechą; powoduje to konflikt. Jednak jako dorośli nie możemy znaleźć prawdziwej miłości, jeśli nie mamy szacunku do samego siebie i twardych, zdrowych granic. Z tego powodu musimy uważać, że miłość i przemoc nie mogą w zdrowy sposób współistnieć, i musimy pracować nad wersją nas, która wierzy, że może wyzwolić się z tego toksycznego wzorca.
Aby pokochać siebie czasami trzeba najpierw poukładać w pokojach zwanych przeszłością.
Opracowane przez Matryca Życia-Ewa na podstawie słów dr Sherrie Campbell.
