Polskie Stowarzyszenie Rozwoju Psychoterapii

02/12/2025

„Powrót do siebie jako proces rekonstrukcji funkcji Ja”

🌿✨

W praktyce psychoterapeutycznej pojęcie „powrotu do siebie” pojawia się często, choć rzadko bywa precyzowane.
Z perspektywy klinicznej nie oznacza ono sentymentalnego „sięgnięcia do przeszłej wersji siebie”, lecz stopniową rekonstrukcję funkcji Ja, które przez lata mogły zostać nadwyrężone przez wymagające środowisko, przeciążenie emocjonalne, wczesne adaptacje lub chroniczną mobilizację układu nerwowego.

W gabinecie obserwujemy, że proces ten zaczyna się zwykle w momencie, kiedy pacjent zaczyna różnicować:
co jest autentyczną reakcją,
co jest nawykową obroną,
a co — reliktem dawnego układu zależności.
Dopiero ta trójdzielna świadomość umożliwia integrację doświadczenia i zmianę.

W konceptualizacji psychodynamicznej można mówić o przywracaniu spójności ego, w podejściach humanistycznych — o rekontaktowaniu się z organizmicznym doświadczeniem, a w ujęciach współczesnych, opartych na neurobiologii — o ponownym kształtowaniu sieci integracyjnych między korą przedczołową, strukturami limbicznymi i pniem mózgu.
Niezależnie od modalności, proces ten wymaga środowiska terapeutycznego, które umożliwia bezpieczne doświadczanie i regulację.

Na poziomie klinicznym sygnałami postępu bywają:
🌿 zwiększona zdolność mentalizacji w sytuacjach trudnych,
🌿 bardziej elastyczna regulacja afektu,
🌿 subtelniejsze różnicowanie stanów wewnętrznych,
🌿 adekwatniejsze granice i bardziej zintegrowane reakcje interpersonalne.

Powrót do siebie nie jest więc ruchem do tyłu — jest emergencją bardziej zintegrowanego Ja, zdolnego utrzymać jednocześnie autonomię, relacyjność i refleksyjność.

🤍
Zapraszamy specjalistów do refleksji nad tym, w jaki sposób w Waszej praktyce przejawia się proces reintegracji Ja — i jakie warunki relacyjne najbardziej go wspierają.

26/11/2025

Prace trwają

W związku z trwającymi pracami nad ustawą warto podkreślić kilka kluczowych rozwiązań w procedowanym projekcie, które będą miały realne znaczenie dla naszego środowiska.

Zgodnie z projektem ustawy po uzyskaniu prawa wykonywania zawodu i wpisie do rejestru odnawianie certyfikatów nie będzie wymagane. Prawo do wykonywania zawodu jest nadawane raz - tak jak w innych zawodach zaufania publicznego.
Natomiast pojawia się jasno opisany obowiązek doskonalenia i kształcenia ustawicznego, który będzie monitorowany przez samorząd i oparty na przejrzystych, równych dla wszystkich zasadach. 📚

Projekt ustawy jasno określa, że kształcenie ustawiczne będzie obowiązkiem wynikającym z prawa, analogicznie jak w innych zawodach zaufania publicznego. Mechanizm ma działać automatycznie: spełniasz wymogi - składasz informację - prawo wykonywania zawodu zostaje przedłużone. ✔️

Jeśli regionalna rada nie rozpatrzy zgłoszenia w ustawowym terminie (30 dni), ustawa przewiduje ochronę przed bezczynnością organu: najpierw wniosek do Krajowej Rady, a jeśli to nieskuteczne - możliwość skargi do sądu administracyjnego. To ważny element zapewniający transparentność i równe traktowanie niezależnie od podejścia czy przynależności organizacyjnej. ⚖️

W praktyce doskonalenie zawodowe będzie obejmować m.in.: udział w konferencjach, superwizjach, szkoleniach, zebraniach klinicznych czy inne aktywności zawodowe zgodne ze standardami. Kryteria określi samorząd i będą one wspólne dla wszystkich psychoterapeutów bez względu na reprezentowane podejście czy przynależność do stowarzyszenia.

Ustawa wskazuje, że kształcenie ustawiczne ma uwzględniać szczególne odniesienie do podejścia, w którym pracuje psychoterapeuta, przy jednoczesnej możliwości poszerzania kompetencji w innych obszarach.

Szczególnie teraz, gdy w środowisku pojawia się wiele pytań i obaw, warto szerzyć wiedzę, że projektowana Ustawa wprowadza jasne zasady, przejrzyste procedury i możliwość odwołań - tak, by prawa zawodowe nie zależały od uznaniowości, lecz od realnego spełnienia wymogów. ✨

25/11/2025

„Dlaczego mózg potrzebuje bezpiecznego świadka, aby się samoregulować?”

🧠✨

Współczesna neurobiologia pokazuje coś, co praktycy psychoterapii obserwują od lat: układ nerwowy nie jest stworzony po to, by regulować się samotnie.
Nasza zdolność do przetwarzania emocji, obniżania pobudzenia i odzyskiwania równowagi powstaje w relacji — w czyjejś obecności, tonie głosu, spojrzeniu, regulacji rytmu i oddechu.

Jedno z najciekawszych odkryć ostatnich lat dotyczy tzw. neuronów wrzecionowatych (Von Economo neurons). To wyjątkowe komórki, które odpowiadają za szybkie rozpoznawanie stanów emocjonalnych, intuicyjne reakcje na cierpienie drugiego człowieka oraz natychmiastowe dostrajanie się do czyjegoś afektu.
To właśnie dzięki nim potrafimy „wyczuć” napięcie, zanim pojawi się słowo. A terapeuta — odpowiednio uregulowany i uważny — może działać jak zewnętrzny, stabilny regulator.

W badaniach nad więzią i bezpieczeństwem relacyjnym widać jasno:
kiedy człowiek doświadcza uważnej, nieoceniającej obecności, obniża się aktywność ciała migdałowatego, a kora przedczołowa odzyskuje zdolność do refleksji.
Dlatego sama obecność terapeuty może mieć efekt regulujący — zanim pojawią się konkretne interwencje czy techniki pracy właściwe dla danej modalności.

Psychoterapia, niezależnie od orientacji, tworzy przestrzeń, w której mózg może:
🌿 zintegrować przerwane doświadczenia,
🌿 odzyskać rytm,
🌿 odbudować wzorce bezpieczeństwa,
🌿 doświadczyć „świadkowania”, którego kiedyś zabrakło.

🤍
Zapraszamy do refleksji: kto dziś jest świadkiem Twoich emocji — i komu Ty świadkujesz?

18/11/2025

💬 „Nie wszystko, co boli, wymaga leczenia.
Ale jeśli tego bólu nie usłyszysz — umrzesz z tęsknoty, nie z choroby.”
Carl Gustav Jung

Cierpienie często bywa pierwszym językiem, jakim przemawia psychika, gdy nie może być wysłuchana inaczej.
Nie każdy ból domaga się natychmiastowego złagodzenia — czasem potrzebuje zrozumienia i obecności, zanim przekształci się w coś, co niesie znaczenie.

W psychoterapii spotykamy się z bólem nie po to, by go uciszyć, lecz by usłyszeć, co próbuje powiedzieć.
Bo tam, gdzie zaczyna się słuchanie, kończy się samotność człowieka z własnym cierpieniem.

✨ W PSRP wierzymy, że wrażliwość i ciekawość wobec bólu to początek procesu, który prowadzi ku sensowi — a nie tylko ku uldze.

11/11/2025

🧠 Franz Alexander i narodziny myślenia psychosomatycznego

Na długo przed erą neuronauki, Franz Alexander – uczeń Freuda i współtwórca psychoterapii medycznej – twierdził, że emocje mają swoje narządy.
W latach 30. XX wieku opisał, jak chroniczne napięcie emocjonalne może wpływać na układ pokarmowy, serce czy oddech.
Jego badania nad tzw. chorobami psychosomatycznymi (m.in. wrzody, astma, nadciśnienie) zapoczątkowały rewolucję w myśleniu o jedności ciała i psychiki.

Dziś współczesna nauka coraz wyraźniej potwierdza jego intuicje.
Badania opublikowane w „The Lancet” pokazały, że aktywność ciała migdałowatego — obszaru mózgu związanego ze stresem i lękiem — wiąże się z podwyższonym ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych.
Emocjonalne napięcie dosłownie przekłada się na funkcjonowanie narządów poprzez układ odpornościowy, zapalny i hormonalny.

Psychoterapia nie tylko „zmienia myślenie”, ale wpływa na równowagę całego organizmu.
To, co kiedyś było hipotezą, dziś ma neurobiologiczne potwierdzenie.

✨ PSRP wspiera rozwój podejścia integracyjnego – tam, gdzie ciało, emocje i świadomość tworzą wspólny język doświadczenia.

04/11/2025

💬 „Pomiędzy bodźcem a reakcją jest przestrzeń...”

„Pomiędzy bodźcem a reakcją jest przestrzeń.
W tej przestrzeni mamy moc, by wybrać swoją odpowiedź.
W tej odpowiedzi leży nasz rozwój i nasza wolność.”
— Viktor E. Frankl

Ta krótka myśl, często przywoływana w kontekście uważności i terapii, ma głęboko neurobiologiczne i egzystencjalne znaczenie.
Pokazuje, że proces psychoterapeutyczny to nie tylko rozumienie przeszłości, ale przede wszystkim poszerzanie przestrzeni między impulsem a działaniem.

W tej przestrzeni mieści się wszystko, co pozwala na zmianę — refleksja, świadomość, zdolność do zatrzymania i wyboru.
To tam pojawia się możliwość zobaczenia siebie nie jako reakcji, lecz jako podmiotu zdolnego do decyzji.

W terapii to właśnie w tym mikromomencie — pomiędzy „coś mnie dotknęło” a „jak na to odpowiadam” — rodzi się wolność psychiczna, a z nią: dojrzałość, integracja i wewnętrzny spokój.

02/11/2025

Ponad 900 osób uczestniczyło w XX Trójkonferencji „Psychoterapia: nauka i sztuka” w Toruniu – w tym 800 stacjonarnie i ponad 100 online.
To niezwykle budujące, że tak wielu terapeutów, superwizorów i badaczy spotkało się, by wspólnie rozmawiać o tym, czym dziś jest psychoterapia – nauką, rzemiosłem, a może sztuką głębokiego słuchania i towarzyszenia drugiemu człowiekowi.

Dla Polskiego Stowarzyszenia Rozwoju Psychoterapii to wydarzenie miało szczególny wymiar.
Byliśmy tam – zarówno jako uczestnicy, jak i współtwórcy środowiska, które nieustannie poszukuje integracji między teorią, praktyką i doświadczeniem.

Tegoroczna edycja Trójkonferencji pokazała, że psychoterapia w Polsce dojrzewa – łączy perspektywy, przekracza granice szkół i otwiera się na dialog między nauką a praktyką.
To kierunek, który od lat wspieramy jako PSRP – tworząc przestrzeń dla wymiany wiedzy, współpracy i refleksji nad jakością kształcenia psychoterapeutów.

💬 Dziękujemy organizatorom za stworzenie miejsca, w którym psychoterapia może być tym, czym naprawdę jest – żywym, refleksyjnym spotkaniem człowieka z człowiekiem.

28/10/2025

🧬 Interocepcja – zmysł wnętrza

Coraz częściej mówi się, że ciało to nasz pierwszy dom i najczulszy instrument samoregulacji.
Interocepcja, czyli zdolność odczuwania sygnałów płynących z wnętrza ciała — rytmu serca, napięcia mięśni, głodu, oddechu czy temperatury — staje się dziś jednym z kluczowych tematów badań nad emocjami i tożsamością.

Neurobiolog Norman Farb (2021) zwraca uwagę, że dokładność interocepcyjna jest bezpośrednio związana z poziomem samoregulacji emocjonalnej. Innymi słowy — im precyzyjniej potrafimy „czytać” własne ciało, tym łatwiej rozpoznajemy i integrujemy emocje, zanim zostaną one przekształcone w reakcje czy objawy.

Z perspektywy psychoterapii, interocepcja to most między ciałem a świadomością.
Pomaga wrócić do siebie tam, gdzie doświadczenie zostało przerwane, zamrożone lub zbyt bolesne, by mogło zostać nazwane.
W pracy z traumą, lękiem czy zaburzeniami tożsamości staje się drogą do odzyskania poczucia wewnętrznej spójności — tam, gdzie słowa bywają zbyt wąskie.

21/10/2025

„Nie możemy zmienić kierunku wiatru, ale możemy inaczej ustawić żagle.” – Arystoteles

W pracy psychoterapeutycznej przypomina to o fundamentalnym rozróżnieniu: między tym, co nie podlega zmianie, a tym, co można modulować. Nie cofniemy przeszłości pacjenta ani nie unieważnimy faktu traumy, ale możemy współtworzyć warunki, w których doświadczenia zostają przepracowane i zintegrowane w nowy sposób.

Ustawianie „żagli” ⛵️ to proces, który odbywa się poprzez regulację afektu, poszerzanie pola świadomości, rekontekstualizację narracji czy budowanie relacji korektywnych. W tym sensie terapia nie tyle zmienia wiatr, ile poszerza możliwości żeglowania – od powtarzania dawnych wzorców ku bardziej elastycznym formom bycia w świecie.

14/10/2025

🌿 Oś jelita–mózg i mikrobiom w psychoterapii

Postępy badań:
Coraz więcej dowodów wskazuje, że mikrobiom jelitowy odgrywa istotną rolę w regulacji emocji, pamięci i odporności na stres. To, co jeszcze niedawno było hipotezą, dziś potwierdzają badania kliniczne i neurobiologiczne:

🔹 W 2021 roku w czasopiśmie Microbiome opisano, że terapia poznawczo-behawioralna w zespole jelita drażliwego nie tylko poprawiała funkcjonowanie psychiczne i somatyczne, ale także wiązała się ze zmianami w składzie mikrobiomu jelitowego.

🔹 Coraz lepiej poznajemy mechanizmy komunikacji w osi jelita–mózg: mikrobiota wpływa na produkcję neuroprzekaźników (np. serotoniny), na działanie układu odpornościowego oraz funkcjonowanie bariery krew–mózg.

🔹 Nowe przeglądy badań (2023–2024) podkreślają, że dysbioza jelitowa może zwiększać podatność na depresję i lęk, a wspieranie równowagi mikrobiomu – np. przez dietę, probiotyki czy redukcję stresu – może wzmacniać efekty psychoterapii.

Implikacje:
Choć psychoterapia działa przede wszystkim poprzez relację i proces psychiczny, coraz więcej wskazuje na to, że jej efekty mogą sięgać poziomu biologii jelit. To otwiera pole do integracji podejść – tam, gdzie objawy psychiczne i somatyczne przenikają się ze sobą.

08/10/2025

🧠 Integracja po podróży w głąb świadomości
czyli o pracy z doświadczeniami psychodelicznymi w praktyce klinicznej

Wciąż budzą emocje. Dla jednych — fascynację i nadzieję, dla innych — lęk i opór.
Psychodeliki długo funkcjonowały w przestrzeni tabu, kojarzone głównie z „narkotykami” i utratą kontroli.
Dziś coraz częściej wracają do rozmów terapeutycznych — nie jako moda, lecz jako realne zjawisko, z którym spotykają się pacjenci i terapeuci.

Do gabinetów trafiają osoby, które po intensywnych doświadczeniach szukają znaczenia, próbują zrozumieć, co się wydarzyło, i jak włączyć to w swoje życie.
Jak towarzyszyć im bez upraszczania?
Jak pomóc zintegrować to, co przekracza słowa — wizje, emocje, spotkanie z traumą, rozpuszczenie ego?

O tym właśnie opowiemy podczas warsztatu „Integracja doświadczeń psychodelicznych – teoria i praktyka” — prowadzonego przez sześciu ekspertów łączących doświadczenie kliniczne, naukowe i dydaktyczne.
To spotkanie oparte na międzynarodowych wytycznych z Frontiers in Psychology (2023), przygotowane dla specjalistów, którzy chcą odpowiedzialnie i świadomie poszerzać swoje rozumienie integracji w pracy terapeutycznej.

🔹 Data: 18 października 2025 (sobota), godz. 10:00
📍 Katowicki Instytut Psychoterapii, ul. Wita Stwosza 1, Katowice

📩 Szczegóły i zapisy:
👉 Wydarzenie na Facebooku:
https://www.facebook.com/events/1464714414734157/?acontext=%7B%22event_action_history%22%3A[]%7D

📝 Formularz zgłoszeniowy:
https://k-i-p.pl/ankieta-zgloszeniowa-na-szkolenia