DAMY RADĘ

25/03/2026

Z serii ile ja w gabinecie się na ten temat " nagadam"- drodzy rodzice, nauczyciele, terapeuci - do posłuchania
Statystyki biją na alarm

Uzależnienie od gier u dzieci to problem, który wielu rodziców zauważa zbyt późno. W tym odcinku rozmawiamy o tym, jak gry, ekrany i cyfrowe bodźce wpływają ...

18/03/2026

👉Rozwój zarodka zaczyna się od głowy. W 8. tygodniu życia płodowego mózg wypełnia niemalże całą głowę i wówczas dostrzec można już kształtujące się części mózgu tj. tyłomózgowie, móżdżek, śródmózgowie i przodomózgowie. Ponadto widoczne są już wtedy dwie półkule mózgowe.

👶Badania dowodzą, że najintensywniejszy rozwój mózgu dziecka to pierwsze 3 lata życia. Dlatego tak ważne jest wspomaganie rozwoju struktur mózgowych w tym czasie. Z powyższego wynika, że w przypadku jakichkolwiek trudności, rozpoczęcie możliwie jak najszybciej wczesnej interwencji jest niezwykle istotne, ponieważ straty, jakie mogą wynikać z opóźnienia w podjęciu terapii mogą okazać się nie do odrobienia.

🤯Mózg jest niezwykłym narządem, ponieważ to on reguluje wszystkie funkcje życiowe ludzkiego organizmu. Dlatego uszkodzenie którejkolwiek części mózgu może spowodować zaburzenie funkcjonowania człowieka .

👤Mózg nie jest symetryczny, ale dla właściwego rozwoju oraz funkcjonowania konieczna jest współpraca obu półkul. Różnica pomiędzy półkulami dotyczy sposobu przetwarzania i analizowania informacji.

🔸Półkula lewa to analizuje bodźce w sposób sekwencyjny, analityczny, czyli element po elemencie.

🔸Półkula prawa odbiera bodźce holistycznie, całościowo i równocześnie.

🗣Mowa kontrolowana jest przez lewą półkulę mózgu, dzięki której konstruujemy i rozumiemy zdania. Natomiast półkula prawa rejestruje takie cechy wypowiedzi jak: melodia, rytm, intonacja. Półkula lewa odbiera słowa piosenek, a półkula prawa melodie piosenek. Ścisła współpraca obu półkul jest konieczna dla rozwoju oraz prawidłowego posługiwania się mową.

Jakie są najczęstsze choroby mózgu?
🔸Choroba Alzheimera
🔸Choroba Parkinsona
🔸Tętniak mózgu
🔸Udar mózgu
🔸Stwardnienie zanikowe boczne
🔸Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
🔸Stwardnienie rozsiane
🔸Guzy mózgowe
🔸Urazy czaszkowo-mózgowe (najczęściej w wyniku wypadków komunikacyjnych) np. wstrząśnienie mózgu, stłuczenie mózgu, ucisk mózgu
🔸Zatrucia (spowodowane np. alkoholem etylowym, tlenkiem węgla, oparami środków chemicznych, ciężkimi metalami, środkami narkotycznymi, farmakoterapią, anabolikami).

Dajcie znać czy dzisiejszy post był dla Was interesujący? ❤

https://panilogopedyczna.pl

18/03/2026

Dorośli często zakładają intencję.
Jakby dziecko planowało zachowanie.
W rzeczywistości wiele reakcji dziecka
to automatyczna odpowiedź układu nerwowego.
Impuls.
Napięcie.
Brak regulacji.
Nie dlatego, że „chce zrobić na złość”.
Dlatego, że jeszcze nie umie inaczej.

18/03/2026

13/03/2026

Dziewczyny,
dziękuję Wam z całego serca za wczorajsze kręgi. Za Wasz czas, obecność i za to, że odważyłyście się podzielić swoimi historiami. Wasza otwartość, szczerość i uważność stworzyły wczoraj naprawdę wyjątkową przestrzeń.
Jestem bardzo wdzięczna, że mogłyśmy być razem w tym kręgu. Każda z Was wniosła do niego coś ważnego i poruszającego.
Na kolejnym spotkaniu będziemy mogły wejść jeszcze głębiej w kolejne tematy. Przygotuję też listę zagadnień, które chciałybyście poruszyć, żeby nasze spotkania były jeszcze bardziej dopasowane do Waszych potrzeb.
Dziękuję Wam za zaufanie wczorajszy wieczór poruszył mnie do głębi. 🤍
Do zobaczenia w kolejnym kręgu.
Ewa

12/03/2026

„Niegrzeczne” to słowo, które bardziej mówi o dorosłym niż o dziecku.

Bo może to nie niegrzeczność, tylko:
– Strach, który dziecko ukrywa pod krzykiem,
– Zmęczenie, które rozlewa się łzami i tupaniem,
– Bezradność, która wygląda jak prowokacja.

Dzieci nie mają jeszcze słownika emocji. To, co czują - pokazują swoim zachowaniem, które... krzyczy, płacze, ucieka, bije.

To my - dorośli- jesteśmy tłumaczami świata emocji. Możemy pokazać, że widzimy, że coś dzieje i dać wskazówki, jak sobie z tym poradzić.
Zamiast oceniać słowem, czy nieprzychylnym komentarzem, krzykiem...bądźmy blisko.
Zamiast: „Nie rób scen!”

Możemy powoedzieć :
„Widzę, że coś się dzieje. Pomogę ci.”
"Jestem tutaj i widzę ciebie".

Spróbujmy...Bo Możemy.

Wychowujmy pozytywnie.
Wychowujmy dojrzale.

Ściskam ❤️

Dr Kamila Olga-psycholog

11/03/2026

Czasami naszym największym uzależnieniem staje się uzależnienie od niesienia pomocy komuś nam bliskiemu. W odpowiedzi na nasz ruch druga strona również się uzależnia od swojego wybawcy. Najczęściej taki układ pada w otoczeniu wielu nieprzyjemnych emocji i jednej wielkiej straty- szansy nauczenia ratowanego jak SŁUŻYĆ SAMEMU SOBIE.

To, co opisuję powyżej, to klasyczny mechanizm współuzależnienia (codependency), w którym pomaganie przestaje być aktem miłości, a staje się formą kontroli lub ucieczki od własnych problemów.

Rozwinięcie tej myśli w kilku kluczowych punktach:
1) Pułapka „wybawcy”:
Dla osoby pomagającej, bycie potrzebnym staje się źródłem poczucia wartości. Jeśli ratowany nagle stałby się samodzielny, ratownik straciłby swoją rolę i sens działania. To dlatego podświadomie może on podtrzymywać stan bezradności u drugiej osoby – aby wciąż mieć kogo „ratować”.
2) Wyuczona bezradność:
Osoba nieustannie ratowana przestaje ufać własnym kompetencjom. Każdy gest „wyręczenia” jest dla niej ukrytym komunikatem: „Ty sam sobie nie poradzisz”. Z czasem jej mięśnie decyzyjne zanikają, co prowadzi do emocjonalnego inwalidztwa.
3)Koszt emocjonalny:
Taki układ generuje ogromną frustrację. Pomagający czuje się wyeksploatowany i niedoceniony („tyle dla ciebie robię!”), a ratowany czuje osaczający dług wdzięczności i złość na swoją zależność.
4) Największa strata:
największą szkodą jest tu odebranie komuś poczucia sprawstwa. Służyć samemu sobie to znaczy brać odpowiedzialność za swoje błędy i sukcesy. Bez tego człowiek nigdy w pełni nie dorasta.
W psychologii mówi się, że „pomoc, która nie prowadzi do samodzielności, jest formą przemocy”. Prawdziwym wsparciem nie jest niesienie kogoś na plecach, ale towarzyszenie mu w nauce chodzenia – nawet jeśli po drodze kilka razy upadnie.

11/03/2026

Kochani, przypominam o jutrzejszym spotkaniu Kręgu dla Rodziców.

Spotykamy się w czwartek w godzinach 17:30–19:30
ul. Wyszyńskiego 38D/35 w Zielonej Górze.

To będzie spokojna przestrzeń, w której można na chwilę się zatrzymać, pobyć razem i z większą uważnością przyjrzeć się swojej roli rodzica. Nie ma jednego tematu – przynosimy to, co jest w nas żywe.

Nie trzeba być idealnym rodzicem, żeby tu przyjść. Wystarczy być sobą.

Cieszę się na nasze spotkanie i wspólny czas.
Do zobaczenia jutro. 🌿

Pierwszy krąg przeniesiony z datą tydzień później.
Kolejny w kwietniu na ten marcowy zostało jedno miejsce.
Zapraszam do swojej przestrzeni, rozmów

08/03/2026

„Czas nie leczy ran. Leczy je to, co zrobi się z tym czasem. Uleczenie jest możliwe, jeśli postanowimy wziąć na siebie odpowiedzialność i będziemy gotowi podejmować ryzyko, a w końcu postanowimy pozbyć się rany i uwolnić się od przeszłości albo smutku.”
(Edith Eva Eger, „Wybór. Przetrwać niewyobrażalne i żyć”)

Czas może stworzyć przestrzeń, ale to nasze decyzje, odwaga zmierzenia się z emocjami i gotowość do zmiany sprawiają, że rany zaczynają się goić.
Czasem jest to rozmowa.
Czasem terapia.
Czasem postawienie pierwszej granicy.
A czasem po prostu moment, w którym pozwalamy sobie powiedzieć:
to już nie musi mnie dalej ranić. 🟤

Bo uzdrowienie zaczyna się wtedy, gdy przestajemy tylko czekać…
a zaczynamy świadomie coś zmieniać.

Przytulam Was od serducha 🤎
dr Kamika Olga - psycholog

04/03/2026

https://www.instagram.com/reel/DVOolmADfXi/?igsh=MWFxbnAyZm14a2F0MQ==

04/03/2026

"PRZEMOC JEST SKOMPLIKOWANA

Ludzie, którzy długo trwali w związku pełnym przemocy psychicznej, często są pytani:

"Ale dlaczego po prostu nie odszedłeś?"

Albo...

"Nie mogę uwierzyć, że byłeś w tym związku tak długo!"

Tego czego pytający nie rozumieją, to fakt, że przemoc nas zmienia...

Przemoc wpływa na psychikę danej osoby i jej ZDOLNOŚĆ DO PODEJMOWANIA DECYZJI.

Zmienia po prostu jej perspektywę.

U osoby, która jest fizycznie atakowana slownie lub mentalnie przez partnera, wolna wola zanika...

Tacy ludzie myślą, że nie mogą nikomu zaufać i TRACĄ POCZUCIE BEZPIECZEŃSTWA. Ich rzeczywistość się wypacza.

Nie mogą tak po prostu wyjść ze związku...

Ich oprawca doprowadził ich do tego, że czują się tak, jakby stale przebywali w więzieniu...

Wierzą, że gdy do ich mówi: "Boże, przecież nic bym Ci nie robił, gdybyś tylko…", że posiadają pewną kontrolę nad zachowaniem oprawcy, ale tak naprawdę wcale tak nie jest.

Takie związki są bardzo złożone.

Spędziłam wiele lat próbując rozpuścić mnóstwo warstw w takiej relacji, ale z roku na rok pojawiało się tego coraz więcej.

Przemoc jest skomplikowana.

Mówienie o niej także jest trudne.

Kiedy więc prowadzimy rozmowy z ofiarami nadużyć, proponuję byśmy WIĘCEJ ICH SŁUCHALI, a mniej doradzali czy osądzali." - Rupi Kaur

© ALCHEMIA ŚWIADOMOŚCI

📸 Ricardilus