15/02/2026
Er zijn manieren om geliefd te zijn die weinig met liefde te maken hebben. Je leert ze al vroeg, door aan te voelen wat gewenst is. Door te merken dat zachtheid wordt beloond en dat jouw scherpe randjes beter even kunnen wachten.
Je wordt iemand bij wie het prettig is om te zijn. Je bent iemand geworden die de ander altijd begrijpt en iedereen opvangt. En dat werkt, mensen blijven en ze voelen zich gezien bij jou.
Maar ergens onderweg raak jij jezelf kwijt in dat gezien worden.
Je merkt het niet meteen, het sluipt erin. In hoe je lacht terwijl je eigenlijk iets anders voelt. In hoe je instemt voordat je hebt geluisterd naar je eigen grens. In hoe je je aanpast zonder daar nog een vraag bij te stellen. Het wordt een tweede natuur; zo hoor je erbij en zo blijf je veilig.
En ja, er komt waardering, misschien krijg je zelfs complimenten; dat je zo een fijn mens bent, zo makkelijk en zo loyaal. Alleen wringt er iets, want van wie houdt die ander eigenlijk? Van jou, of de versie die pleast en zich altijd schik? Jij, of de rol die zorgt dat alles soepel blijft lopen?
Langzaam ontstaat er een afstand die moeilijk te benoemen is. Je bent omringd door mensen, maar voelt je niet echt verbonden. Je krijgt aandacht, maar geen erkenning. En ergens weet je: als ik zou laten zien wat hier werkelijk leeft, zou het stil kunnen worden.
Dat besef kan pijnlijk zijn; omdat je voelt dat je jezelf hebt opgeofferd. Dat je bent blijven bestaan door jezelf kleiner te maken. Dat je erbij hoorde, maar niet aanwezig was.
Er komt een moment waarop dat niet meer lukt. Waarop je merkt dat het applaus hol klinkt. Dat je niet meer weet waar jij eindigt en waar de rol begint. Dat je moe bent van vriendelijk zijn terwijl iets in jou gehoord wil worden.
Dan staat er een keuze voor je die niemand voor je kan maken. Of je blijft wie je was om niet te verliezen wat je hebt. Of je laat los wat niet blijft wanneer jij zichtbaar wordt. Dat vraagt moed; niet de moed om te veranderen, maar om te stoppen met verdwijnen.
Echte liefde ontstaat niet op de plek waar je jezelf inhoudt, ze begint waar je jezelf toelaat. Waar je niet langer toneel speelt om erbij te horen. Waar je het risico neemt om gezien te worden zoals je bent, ook als dat betekent dat niet iedereen meegaat.
Dat geen verlies, dat is thuiskomen.
Herkenbaar? Deel een ❤ hieronder.
Bron: Bindu
