ทำของกะเหรี่ยงสายแรง

03/12/2025

“วิชาเมียสาง” (วิชาเมียเก็บ) หรือ “วิชานางพราย”

✨ในบางท้องถิ่น นักไสยเวทนิยมปลูก “กล้วยตานี” เพื่อไว้ใช้งาน เช่น ใช้เฝ้าบ้าน เรือกสวนไร่นา เป็นต้น นอกจากนี้บางคนยังไว้ใช้สำหรับเป็นเมียด้วย

✨กรณีการเลี้ยงนางไม้ นางไพร เพื่อไว้เป็นเมียนั้น เป็นที่นิยมของนักไสยเวทหลายภูมิภาคของไทย ซึ่งมีทั้งข้อดีและโทษมหันต์ วิชานี้เรียกว่า “วิชาเมียสาง” (วิชาเมียเก็บ) หรือ “วิชานางพราย”

✨การนำตานีมาไว้ใช้งาน หรือไว้สำหรับเป็นเมียนั้น นักไสยเวทต้องเรียนรู้จดจำขั้นตอน รวมถึงข้อห้ามให้แม่นยำ โดยเริ่มตั้งแต่ตั้งกระทงถ้วยดอกไม้ เครื่องหอมหมากพลู ข้าวปลาอาหารที่กอกล้วยตานี (ต้นที่มีวิญญาณครอง) กล่าวเชื้อเชิญให้แม่ตานีรับหมากพลู เครื่องหอม ดอกไม้ คาวหวานที่เตรียมให้ แล้วดูนิมิตดอกไม้ กลิ่นเครื่องหอม เมื่อแน่ใจแล้วจึงขุดเอากอตานีนั้นมาปลูกที่บ้าน และตัดเอารากกล้วยตานีต้นนั้น แกะเป็นผู้หญิง เสกด้วยมนต์เรียกนาง มนต์เมียสาง หรือมนต์นางพราย จนบังเกิดเป็นนิมิตผู้หญิง จึงเรียกใช้งานในด้านต่างๆได้

✨สำหรับนักไสยเวทที่กระทำพิธีนี้ ต้องเป็นคนโสดที่ไม่มีครอบครัว เมื่อต่อไปภายหน้า หากต้องการมีภรรยาเป็นคน ต้องบอกกล่าวขออนุญาตจากนางตานีให้เรียบร้อย ไม่เช่นนั้นจะเดือดร้อนไปถึงภรรยาใหม่ที่เป็นคน ให้ต้องโดนรังควาญ และข้อห้ามที่สำคัญคือ ห้ามสมสู่กับนางตานีด้วยกายเนื้อโดยเด็ดขาด

จึงกล่าวไว้เป็นวิทยาทาน…

#สัชฌายะ_รสายนเวท
#บันทึกไว้ในคติชนความเชื่อแขนงหนึ่ง
#ความเชื่อส่วนบุลคล #ความเชื่อไทย #ความเชื่อโบราณ #ไสยเวท #อาถรรพ์ #กล้วยตานี #วิชาเมียสาง #วิชานางพราย

29/11/2025

#นิทานเก้ากอง
กาลครั้งหนึ่งมีแม่ญิงนาง ๑ ชื่อว่า ย่าสัพพะแจะ นางมีผัวอยู่ ๗ คนเป็นคนหัวล้านทั้งเจ็ด อยู่มาวันหนึ่งผัวนางคนหนึ่ง ไปหาเห็ดมาแกงกินสู่กัน ผัวทั้ง ๗ กินแกงเห็ดกันถ้วนหน้าเว้นแต่นางที่ไม่ได้กิน แต่บังเอิญเห็ดนั้นเป็น "เห็ดเบื่อ" ทำให้ผัวทั้ง ๗ ของนางสัพพะแจะตายหมด นางจึงเศร้าโศกเสียใจอย่างมาก

ด้วยว่าฐานะยากจนไม่มีเงินแต่งศพ ส่งสการศพ จึงไปจ้างวานชายผู้ ๑ รับจ้างเผาผีว่า "ดูราพี่อ้าย บัดนี้ผัวข้าซ้ำมาตายเสีย ขอเมตตาแก่ข้าจุ่งเอาซากผีตายไปเผาที่ป่าช้าจิ่มเทอะ ข้าจักหื้อค่าจ้างเหมือนเพิ่นทังหลาย" เมื่อนั้นชายผู้เผาผี(สัปเหร่อ)จึงกล่าวกับนางว่า "ดี ๆ ป่าช้าเผาผีก็ยังมี ขออย่าได้เศร้าอกหมองใจเลย การของนางข้าจักเป็นธุระหื้อ" ย่าสัพพะแจะกล่าวแถมว่า "ผัวข้าก่อนจักตาย มันบอกว่ารักข้าสุดหัวใจ แม้นว่าจักตายไปแล้ว ก็จักปิ๊กปอกคืนมาแถมว่าอั้น" ข้าขอพี่อ้ายจุ่งเผาผีตายหมู่นี้หื้อเสี้ยง ขออย่าได้หื้อปิ๊กคืนมาจิ่มเทอะ"ด้วยความที่นางมีผัว ๗ คน เมื่อคนแรกเผาเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงไปบ้านนางเพื่อรับค่าจ้าง ครั้นเมื่อไปถึง กลับเห็นศพนอนอยู่บนเติ๋นเรือนอีก เมื่อนั้นย่าสัพพะแจะจึงกล่าวกับสัปเหร่อว่า "ดูราพี่อ้ายเหย สังมาปล่อยหื้อซากผีตายปิ๊กคืนมาหาเราว่าอั้น" ชายสัปเหร่อเถียงไปว่า "ย่าเถ้าอย่ามากล่าวตู่ข้าจานี้ ซากผีตายผัวมึงกูก็เผาหมดแล้ว" สัปเหร่อกับย่าสัพพะแจะเถียงกันไปมา บ่รู้จบสิ้น ชายสัปเหร่อจึงขึ้นไปบนเรือนแบกซากผีที่มีลักษณะเหมือนกัน(เนื่องจากผัวนางทุกคนหน้าตาเหมือนกัน)แบกไปเผายังป่าช้า แล้วก็งืดในใจพลางเอาเชือกมัดร่างศพนั้นมัดรวบหัวรวบเท้าให้แน่เพื่อไม่ให้ศพนั้นหนีไปได้อีก เมื่อนั้นจึงเอาฟืนขว้างใส่กองไฟแล้วบ่นว่า "กูมัดมึงแน่จานี้ ตึงบ่หื้อมึงหนีไปไหนแถมซ้ำ" เมื่อเผาจนไหม้เหลือแต่ขี้เถ้าหมดเรียบร้อย จึงกลับไปบ้านนางเพื่อขอรับค่าจ้าง แต่เมื่อไปถึงกลับพบว่าศพได้นอนอยู่ที่เติ๋นอีก ชายนั้นก็รู้สึกโมโห แต่ก็ทำอะไรไม่ได้จึงนำศพนั้นไปเผา ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนครบ พอถึงศพคนสุดท้ายขณะที่กำลังนั่งเฝ้ากองฟอนอยู่นั้น บังเอิญมีชายคน ๑ ที่มีรูปร่างคล้ายกับศพสามีนางสัพพะแจะ เป็นคนเผาถ่านเดินผ่านมาแถวนี้ ด้วยความที่เพิ่งเผาถ่านมาหมาด ๆ เนื้อตัวจึงดำไปด้วยเถ้าถ่านผ่านมา ชายสัปเหร่อเห็นดังนั้นจึงถือค้อนเข้าไปทุบชายเผาถ่านแล้วกล่าวไปว่า "กูเผาซากผีมึงอยู่นี่ มึงจักหนีปิ๊กไปเรือนแถมกา?" ชายเผาถ่านไม่ทันได้พูดอะไรจึงชกต่อยกันพัลวัน ต่างคนต่างมีพละกำลังเท่ากัน สุดท้ายทั้งสองก็กลิ้งลงกองเพลิงที่กำลังลุกไหม้ รวดเผาไปพร้อมกับศพคนที่ ๗ เมื่อรวมกันกับสามีนางสัพพะแจะ ๗ คน ชายสัปเหร่อ ๑ คน และชายเผาถ่าน ๑ คน รวมเป็น ๙ คน

ดั่งนี้โบราณท่านจึงถือว่า "วันเก้ากอง" อย่าได้เผาผี แท้แลฯ (ข้อมูลต้นฉบับจาก นิยายเก้ากอง ของ ดร.บุญคิด วัชรศาสตร์)
ขอบคุณ #เรื่องเล่าชาวล้านนา

25/11/2025

23/11/2025