22/11/2025
#เรื่องตื้นตันใจที่ก่อตัวอย่างไม่คาดคิด จากการได้ไปเป็นวิทยากรในงานอบรมสุขภาพจิตให้กับนักศึกษาชั้นปีที่1 กลุ่มวิชาการตลาด  เรื่องมีอยู่ว่า
วันนี้ทำกิจกรรมเกี่ยวกับ การสร้างพื้นที่ปลอดภัยเริ่มได้จากการรักษาความลับ จำนวนเด็กกำลังพอดีมากๆ จาก 60 คน มาด้วยความสมัครใจเพียงแค่ 18 คน ซึ่งทำให้ จัด บรรยากาศได้ง่าย ด้วยการเซต mood&tone 
ลุยพาทำกิจกรรมโดยอาศัยการ์ดคำถาม ซึ่งเราได้เรียงคำถามจากคำถามผิวเผินจนไปถึงคำถามลึกซึ้งดำดิ่ง ช่วงแรกๆเด็กก็ยังมีความกังวล ยังไม่รู้สึกปลอดภัย เล่าแบบขอไปที ซึ่งเป็นธรรมดาของการทำกลุ่ม ที่พลวัตกลุ่มยังไม่ถึงพร้อม แต่พอผ่านไปสักพักเด็กเริ่มจับทางได้ เริ่มเปิดใจ เริ่มรับฟังซึ่งกันและกัน
เหตุการณ์ที่ประทับใจคือ ตอนกิจกรรมใกล้จบพลวัตกลุ่มมันพุ่งไปถึงขีดสุดแล้ว แต่ดันมีนักศึกษาคนหนึ่งมาทีหลัง แล้วเก้ๆกังๆทำตัวไม่ถูก เราก็เดินไปบอกว่าใกล้พักเบรคแล้ว เดี๋ยวหนูรอสักครู่ เพราะถ้าเข้าไปตอนนี้ก็อาจจะตามเพื่อนไม่ทัน (จริงๆเราก็กลัวด้วยซ้ำว่าคนในกลุ่มจะต้อนรับด้วยหรือเปล่า)
เหมือนจะจบแต่ยังไม่จบ มีนักศึกษาผู้ชายคนหนึ่งเหลือบไปเห็นเพื่อนของเค้าต้องนั่งอยู่ที่หลังห้องคนเดียว เค้าทำสิ่งที่ผมรู้สึกประทับใจสุดสุด เรียกว่าในรอบ 10 ปีเลย คือเค้ากวักมือเรียกเพื่อนคนนั้นมานั่งในกลุ่มด้วย แล้วก็ชวนคุย รีวิวให้เพื่อนฟังว่าเมื่อกี้เราทำอะไรกันไปบ้าง แล้วก็ช่วยนำคุยเล็กน้อยเท่าที่เวลายังพอมีเหลืออย่างน้อยนิด ปรากฏว่านักศึกษาที่มามาช้าคนนั้น ก็มีดวงตาที่เปิดใจ เวลาเพียงนิดเดียวทำให้เขาสามารถพรั่งพรู เล่าเรื่องออกมาได้อย่างน่าประทับใจ เสียน้ำตากันไปตามระเบียบ
เพื่อนเพื่อนสมาชิกในกลุ่มก็แสดงความรัก เมตตา เห็นอกเห็นใจต่อกัน เป็นภาพที่ผมสะอึกสะอื้นเล็กน้อย เกือบกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้ // เมื่อปลอดภัยพื้นที่ปลอดภัยจึงเกิด ทำให้เขาแสดงความเมตตาออกมาซึ่งกันและกัน เค้าปลอบใจกันได้อย่างอบอุ่น
ความเก่งไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุด ความเป็นมนุษย์ที่มีจิตแห่งความเห็นอกเห็นใจต่างหาก จะทำให้พวกเขาก้าวผ่านช่วงที่ยากในการเรียนไปได้อย่างแน่นอน
พวกเขาจับมือกัน แล้วยังโอกอดกันอีก
ทั้งสามกลุ่มก็มีบรรยากาศที่ดีมากๆเลย
ขอบคุณเด็กเด็กทุกคนที่ทำให้การตัดสินใจเดินทางสายจิตวิทยาของเรา เป็นการคิดไม่ผิดเลยจริงๆ
