20/04/2026
Bazen en çok yoran şey, yaptıklarımız değil; yaparken görülmememizdir. Işık oluruz, ısıtırız, yetişiriz, tükeniriz. Ama kimse “dur” demez. Çünkü hep ayakta görünmek zorundayızdır.
Psikolojide buna duygusal emek deriz: kişinin kendi ihtiyaçlarını bastırıp sürekli başkalarının taleplerine yetişmeye çalışmasıdır.
Oysa en büyük iyileşme, birinin “bırak, şimdi sen dinlen” dediği andır.
Bir elin yüzüne dokunması, bir sessizlikte anlaşılması… İşte o an yeniden toparlanmak mümkün olur.
Kadın erir ama kül olmaz. Her gece yeniden şekillenir…
Bazen tek ihtiyacı olan, yanında biri otursun, hiçbir şey yapmasın… Sadece yanında dursun …
Her ne kadar yüzeysel bir ilgi olsa da devamında bir nasılsın denmelidir.
Çünkü Işık verenin kendine de ışık düşmeyebilir. Ancak biri ona dönüp “sen de yoruldun” derse… 😍