02/04/2026
Üzgünken, korkmuşken, öfkelenmişken bizimle duramadıysa birileri, “Tamam bunları da hissedebilirsin” demediyse, "Bu hisler normal" diye hissettirmediyse, duyguları taşımayı öğretmediyse, bunlarla nasıl durulur bilmiyoruz.
Sonra herkese de öyle davranıveriyoruz. Hiç farketmeden. Ve gayet de iyi niyetle.
Telaş oluyoruz. “Ah lütfen hissetme!” diyoruz içimizden ve dışımızdan. İyi şeyler düşünelim, gel bir şeyler yiyelim, bir şeyler içelim, yeter ki ağlama, üzülme, korkma, kızma, “Yeter ki öyle hissetme.”
Ta ki “Yahu bu işte bir iş var” diyene kadar. Farkedene kadar.
Sonra deniyoruz ve olabiliyor, hangi duygu geliyorsa hissetmeye izin verebiliyoruz.
O duygu hak ettiği "normal" statüsüne gelince de eşlik edebiliyoruz sevdiklerimize. O duyguya da alan açmalarına destek olabiliyoruz.
O döngüler kırılabiliyor.
...
Duygu regülasyonuna dair sohbetimizin devamı programında ✌
