29/01/2026
Çünkü bazı acılar, pasif bir bekleyişle değil, ancak aktif bir yüzleşme ve anlamlandırmayla hafifler. Her hatırladığınızda canlanması, o acının henüz işlenmemiş, bütünleştirilmemiş bir parçanız olarak kaldığının işareti olabilir.
Zaman, üzerini örtebilir; ama acıyı dönüştürmek, sizin içinizdeki çalışmayı gerektirir.
Peki neden her anımsayış aynı acıyı getirir?
Çünkü travmatik veya derin duygusal anılar, beyinde duyusal ve duygusal detaylarla sıkıca kodlanır.
O anı tetikleyen bir şey (bir koku, bir ses, bir söz) beynin o ilk kaydı yeniden oynatabilir. Sanki zaman donmuş gibidir. Bu, bir zayıflık değil, beynin korunma mekanizmasının bir yansımasıdır🧠
Her hatırlayışınız, aslında içinizde iyileşmeye hazır bir noktaya dokunduğunuzun göstergesi olabilir.
Kendinize zaman tanıyın, ama aynı zamanda o “acıya” bakma cesaretini de kendinize verin. Çünkü gerçek iyileşme bazen de “acının” içinden geçerek gelir🌱
