29/12/2025
Bazen farkında olmadan, kendi yarım kalmış hayallerimizi, ertelediğimiz isteklerimizi çocuklarımızın omuzlarına bırakabiliyoruz.
“Ben yapamadım, o yapsın.”
“Benim yaşadığım zorlukları yaşamasın.”
“Bir adım daha ileri gitsin.”
Niyet çoğu zaman sevgiyle başlıyor ama bu iyi niyetli beklentiler, çocukların dünyasında görünmez yükler haline gelebiliyor. Oysa çocuklar, bizim ideallerimizi tamamlamak için değil, kendi yollarını keşfetmek için buradalar. Ebeveynlik, şekil vermekten çok eşlik etmeyi, yön çizmekten çok alan açmayı, yük yüklemekten çok güvenli bir zemin sunmayı içeriyor. Bizler, onların hayallerini seçmek zorunda olmadığımızın farkına vardığımızda, kendi olma hallerine saygı duyduğumuzda, yanlarında sağlam, sakin ve erişilebilir bir yay olabildiğimizde çocuklar zaten, kendi oklarını çok daha uzağa ve çok daha kendileri olarak fırlatabiliyorlar. 🏹
