08/07/2025
“Toprak sabreder, su affeder, rüzgâr hatırlatır…”
Biz unutsak da, doğa her şeyi kaydeder.
Bir ağacın gölgesine sığınırken fark etmiyoruz belki, ama onun yıllarca dimdik durabilmesi için kökleriyle nasıl savaştığını görmüyoruz.
Toprağa basıyoruz da, toprağın bizi nasıl taşıdığını hissetmiyoruz.
Güneşi istiyoruz ama bir sabah gökyüzüne teşekkür etmeyi unutuyoruz.
Yoga bize “bir” olmayı, “bütün”le hizalanmayı öğretir.
Oysa biz, bütünden uzaklaştıkça doğadan da koptuk.
Doğayı sadece arada bir kaçtığımız bir arka bahçe sandık. Oysa o bizim ön bahçemizdi, evimizdi.
Betona karşı direnmeye çalışan her çiçek, her kuş, her su damlası bize bir şey anlatıyor.
Ama duymak istemeyene ses yetmez.
Bu yüzden her matı serdiğimizde, her nefes alışta, her adımda tekrar hatırlamalıyız:
Biz doğadan ayrı değiliz. Biz doğanın kendisiyiz.
Ve doğa incinirken, insan da iyileşemez.
