01/01/2026
İnsan bedeni, özellikle belirsizlik ve zihinsel yük altında, güven sinyallerine ihtiyaç duyar. Beyin tek başına düşünceyle değil; temas, ritim ve yakınlık yoluyla da sakinleşir. Tanıdık bir bedene yaslanmak, sinir sistemine kontrol edilebilirlik ve süreklilik hissi verir. Bu nedenle bu ihtiyaç zayıflık değil; bedenin kendini dengeleme ve hayatta kalma mekanizmasının doğal bir parçasıdır.
Çocuklarda bu ihtiyaç çok daha görünürdür; çünkü sinir sistemleri hâlâ gelişim hâlindedir ve düzenlenme büyük ölçüde dışarıdan sağlanır. Bir çocuğun güvendiği bir bedene yaslanması, sadece duygusal bir yakınlık değil; kalp ritmi, nefes ve kas tonusunun birlikte dengelenmesidir. Yetişkinlerde bu süreç daha içselleşmiş olsa da mekanizma aynıdır. Çocuk, bedeniyle “buradayım ve güvendeyim” der; yetişkin ise aynı ihtiyacı çoğu zaman fark etmeden taşır.