31/12/2025
Bir yılı daha geride bırakırken, takvim yapraklarından düşen sadece günler olmadı.
Sevinçler, hayal kırıklıkları, sabırla beklenen dualar, gözyaşıyla yoğrulmuş geceler ve yeniden ayağa kalkılan sabahlar da bu yılın içinde kaldı.
2025…
Bana çok şey öğrettin.
Her şeyin kontrolümde olmadığını,
Bazı kapıların kapanmasının aslında başka kapılara açıldığını,
En önemlisi de insanın kendini kaybetmeden yürümeyi öğrenmesi gerektiğini…
Bu yıl;
Güçlü görünmek zorunda kaldığım anlar oldu,
Yoruldum ama vazgeçmedim,
Kırıldım ama kin tutmadım,
Bekledim ama umudumu kaybetmedim.
Hayat bana bir kez daha şunu hatırlattı:
“Her gecenin bir sabahı, her sabrın bir karşılığı vardır.”
2025’te bazı insanları yolcu ettim,
Bazılarını ise kalbimin en derin yerine aldım.
Kimisi bana yük oldu, kimisi nefes…
Ama herkes bir ders bıraktı.
Bu yıl öğrendim ki;
Herkese yetmeye çalışmak insanı tüketiyor,
Kendine yetmek ise iyileştiriyor.
Susmak bazen en büyük cevap,
Yürümek bazen en doğru yön oluyormuş.
Şükürler olsun…
Yaşadığım her şey beni ben yaptı.
Acılar olgunlaştırdı,
Dualar güçlendirdi,
Sabır ise karakterimi inşa etti.
Şimdi 2025’e veda ederken,
Arkamda pişmanlıktan çok tecrübe,
Kırgınlıktan çok farkındalık bırakıyorum.
2026’ya;
Daha sade bir kalple,
Daha net sınırlarla,
Daha güçlü bir inançla giriyorum.
Geçmişte kalan her şey için teşekkürler…
Öğrettiklerin için minnettarım.
Hoşça kal 2025.
Ben artık daha farkında,
Daha kararlı
Ve daha kendimim.
İsmail Yılmaz
