31/03/2026
Çocuk, kendini doğrudan tanıyarak değil; kendisine nasıl bakıldığını hissederek keşfeder.
Ebeveynin bakışı, sesi ve tepkileri; çocuğun iç dünyasında bir “benlik haritası”na dönüşür.
Olumlu yansıtmalar, çocuğa yalnızca sevildiğini değil; aynı zamanda anlaşılabildiğini ve kabul edildiğini hissettirir.
Bu deneyim, güven duygusunun ve sağlıklı benlik algısının temelini oluşturur.
Ancak burada belirleyici olan sadece “iyi niyet” değil; çocuğun duygusunun doğru okunması ve ona uygun şekilde geri verilmesidir.
Çünkü çocuk, kendine dair gerçeği; kendisine gösterilen aynada görür.
