2Dokuz

07/02/2026

2Dokuz Kolektif olarak sizler için şubat ayının etkinlik listesini çıkardık.(Sağa doğru kaydırmalı)
İyi eğlenceler dileriz. 🎭🎨🎤🎬

02/02/2026

Sağlık kaybı, bazen bir kelimeyle değil ufak bir sarsıntıyla başlayabilir. Bedenimiz, bir anda bize yabancılaşabilir. Eskisi gibi güven veren bir ev değil de kırılgan bir konutmuş gibi hissettirebilir. Teşhis konulduğundan itibaren zaman ikiye ayrılmış gibi olabilir: “öncesi” ve “sonrası.” Bu noktadan sonra yol, belki tam bir iyileşmeden değil ama bedenimizle yeni bir ilişki kurmaktan, yaşamı yavaş yavaş yeniden şekillendirmekten geçebilir.
Kabullenme acelesiz, sancılı ve de yaslı olabilir. Geçmişteki bedensel alışkanlıklar ve yaşamın ritmi göz önüne gelebilir, eksikliği fark edilebilir. Yine de acının içinde başka bir tür şefkat filizlenebilir: Bedeni dinlemek, ona dokunmak, onunla uzlaşmak… İnsan, kırılganlığını reddetmek yerine ona yer açmayı deneyebilir.
Belki de asıl kaybedilen şey sağlıklı bir beden değildir. Bedenimizle kurduğumuz eski hayat, eski hız, eski alışkanlık kaybın önemli bir parçası olabilir. Fakat bu kayıp bir boşluk olmak zorunda değildir; yeniden biçimlenen bir varoluşun başlangıcı olabilir.
Bazen sağlık kaybı, yeni bir yaşam biçimine, farklı bir zaman algısına, yeniden kurulmuş bir benliğe doğru bir geçiştir. Böyle bir süreçte, kendi direncimizi daha yumuşak ve içten bir biçimde yeniden keşfedebiliriz.

30/01/2026

İlişkilerde bazen “önemli olan uyum sağlamak” diye düşünebilir. Karşımızdakini kırmamak, ortamı bozmamak ya da “bencil görünmemek” için kendi ihtiyaçlarımızı geri plana atabiliriz. Zamanla fark etmeden iç sesimizi kısmamız gerektiğini düşünebiliriz. Başta fedakârlık gibi görünen bu durum, uzun vadede içsel bir tükenmişliğe dönüşebilir. Çünkü sürekli susturulan ihtiyaçlar, bir süre sonra görmezden gelinmiş bir çocuk gibi içimizde ağlamaya başlayabilir.
Kendi ihtiyaçlarını önceliklendirmek, bencillik değildir; aslında sağlıklı bir ilişkinin en temel yapı taşlarından biri olabilir. Bir insan kendini duymadan başkasını gerçekten duyamayabilir; kendini önemsemeden başkasını sağlıklı bir şekilde önemseyemeyebilir. Eğer sürekli karşı tarafın ihtiyaçlarını merkeze koyuyorsak, bir noktada ilişki eşitlikten uzaklaşır ve görünmez bir yük taşımaya başlayabiliriz. Bu yük, zamanla kırgınlık, gerilim ve sessiz bir uzaklaşma olarak geri dönebilir.
Belki de asıl soru şudur: Kendi ihtiyaçlarımızı ifade etmeye ne kadar izin veriyoruz?
Bazen “hayır” demek, sınır koymak ya da “buna ihtiyacım var” diyebilmek bir cesaret eylemi olabilir. Çünkü kendimizi önceliklendirmek, karşımızdakini kaybetmekten korkmadığımız bir ilişki biçimini gerektirebilir. Bu da ancak güvenin, açıklığın ve karşılıklı saygının olduğu bağlarda mümkün olabilir.
Kendi ihtiyaçlarımızı görünür kılmak, sadece bizi güçlendirmez; ilişkinin de daha sağlam ve gerçek bir zeminde durmasını sağlayabilir. Çünkü sağlıklı bir bağ, iki kişinin de var olabildiği, iki sesin de duyulabildiği bir alanda filizlenebilir. Ve belki de en kıymetli ilişkiler, kimsenin kendini yok ederek değil, kendini var ederek içinde durabildiği ilişkiler olabilir.
✍️ :

26/01/2026

Ergenlik dönemindeki bir bireyin ihtiyaçları nelerdir?👆

09/01/2026

Madde ya da ekran bağımlılığını çoğu zaman sadece “fazlalık” diye tanımlayabiliriz. Fazla telefon, fazla oyun, fazla kullanım… Oysa çoğu bağımlılıkta bir şeyin fazlasını yapmamızın sebebi bir şeyin eksikliğinden kaynaklanabilir. Kimi zaman bu eksiklik dinlenememek, kimi zaman anlaşılmamak, kimi zaman da duygularla baş başa kalacak bir iç alanın olmayışı olabilir. Bağımlılık, bu anlamda bir kaçıştan çok, dayanma biçimi olabilir. Kişi, zorlayıcı duygularla temas etmek yerine, dikkatini başka bir yere sabitlemeye çalışabilir.
Bu dönemlerde ekranlar ya da maddeler, duyguları tamamen yok etmezler; sadece seslerini kısabilir. Kaygı, boşluk, öfke ya da yalnızlık bir süreliğine arkaya itilebilir. Ancak bastırılan her duygu gibi, bu hisler de kaybolmaz; uygun bir an kollayarak geri dönebilir. Bu yüzden bağımlılık döngüsü genellikle kısa bir rahatlama ve ardından daha yoğun bir huzursuzlukla devam edebilir. Kişi çoğu zaman neye bağımlı olduğunu değil, neden onsuz kalamadığını fark etmekte zorlanabilir.
Bu açıdan bakıldığında bağımlılıkla mücadele, yalnızca “bırakmak” meselesi olmayabilir. Asıl soru şudur: Kişi, o maddeye ya da ekrana tutunmadan önce hangi ihtiyacını orada karşılıyordu? Sakinleşmek mi, oyalanmak mı, görülmek mi, düşünmemek mi? Bu soruya verilen cevaplar, bağımlılık konusunda öğretici olabilir.
İyileşme de tam burada başlar. Kişi, kaçtığı duygularla yavaş yavaş temas kurabildiğinde; zor olanı tolere edebilecek iç kaynaklar geliştirdiğinde, bağımlılık bir zorunluluk olmaktan çıkabilir. Çünkü insan, ancak kendisiyle kalabildiği ölçüde, dışarıdaki tutunacaklara daha az ihtiyaç duyabilir. Ve bazen en büyük adım, ekranı kapatmak ya da maddeyi bırakmak değil; ilk kez gerçekten ne hissettiğini fark edebilmektir.
✍️ :

27/12/2025

21/12/2025

Yeni yılın mucizesi yaklaşırken, çocuklar evdeki değişimleri ve hazırlıkları fark etmeye başlayabilir. Yılbaşı ışıkları, hediye paketleri, anlatılan hikâyeler… Bu atmosfer “Noel Baba kim?” sorusunu ortaya çıkarabilir. Bu soru, çoğu zaman çocuğun bu döneme özgü heyecanı ve merakı anlamlandırma çabasının bir parçası gibidir.
Çocuklara Noel Baba’dan söz ederken, onu tek bir doğruyla açıklamak gerekmez. Noel Baba, yılın bu zamanlarında anlatılan tatlı bir hikâye olarak paylaşılabilir. İyilik yapan, sihirli geyikleriyle hediyeler dağıtan, beyaz sakallı bu kahraman; küçük canlandırmalar ve oyunlarla anlatıldığında aile içindeki bağı ve paylaşım duygusunu güçlendirebilir. Sessizce gelip gittiği, kimse fark etmeden geride küçük bir sürpriz bıraktığı fikri, çocukların hayal gücünü beslerken birlikte geçirilen anlara da sıcaklık katabilir.

Noel Baba, çocukların dünyasında tek bir kişi olmaktan çok, beklemenin heyecanını temsil edebilir. Akşamdan hazırlanan çikolata parçacıklı kurabiyeler, yanına bırakılan bir bardak ılık süt ve sabah uyanınca bunların biraz eksilmiş olduğunu görmek; yeni yıl sabahını sabırsızlıkla bekleten hikayenin belki de devamı olabilir.
Çocuk için önemli olan her şeyin açıklanmış olması değil; merak edebilmesi, hayal kurabilmesi ve bekleyebilmesidir.
Bu hâliyle Noel Baba, mucizelerin bazen yeni bir yıla girerken kalpte beliren o sıcak duyguda saklı olabileceğini anlatan bir hikâye olabilir.

08/12/2025

Bu basit güvenlik çağrıştırma (safety cueing) egzersizi, sizi ana anda tutmak için nefesinizi ve duyularınızı kullanmanıza yardımcı olur. Hayatımızda küçük bir duraklama bile büyük bir fark yaratabilir.

✨ Yavaşla.
✨ Etrafında olanlara dikkat et.
✨ Bedeninin nasıl tepki verdiğini hisset.

Bu küçük bağlantı anları, sakinleşmene, yumuşamana ve kendi içinde daha derin bir güvenlik hissi bulmanıza yardımcı olabilir.

İçerik ‘in katkılarıyla hazırlanmıştır. Justin Sunseri, Polyvagal Institute Editör Kurulu üyesidir.
✍️ : Içerik ’den alınmıştır. Çeviri ‘ e aittir. ☺️

02/12/2025

Coco, kaybı sessiz bir ayrılıktan çok, bağların biçim değiştirdiği bir geçit gibi anlatır. Kayıp, onun gözünde bir yokluk değil; anlamı yeniden arama çabasıdır. Çocuklar, tıpkı Miguel gibi, kaybettiklerine ulaşmak için çoğu zaman hayal gücünü köprü olarak kullanabilir. Bu köprü, acının içinden geçerken bile sevgiyle inşa edilebilir.
Coco, hatırlamanın yas sürecinde ne kadar derin bir anlam taşıdığını da hissettirir. Unutulmamak, bir çocuğun kayıp fikrini yumuşatır; çünkü hatırlamak, yeniden bağ kurmanın en sade yolu olabilir. Kaybın sadece bir son değil, sevginin yeni bir biçimi olabileceğini düşündürür.
Belki de çocuklar için yas, gözyaşından çok, hatırlamanın sessiz sıcaklığıdır. Coco, onlara kaybın ardından bile hikâyelerin, melodilerin ve sevgilerin yaşamaya devam ettiğini fısıldar. Ve böylece çocuk, kaybın sevginin yokluğu değil, dönüşmüş bir hâli olduğunu sezebilir.
✍️ / 🎤 :

28/11/2025

Ertelemek:

Bazen bir şeyleri ertelemek, basitçe “şimdi yapmak istememek” olmayabilir; daha çok, içimizde yankılanan bir soruya cevap verememenin sessizliğidir belki de. Sanki hayatın bir köşesinde bizi çağıran bir kapı vardır ama elimiz tokmağı tutacak gücü bulamaz. Çünkü o kapının ardında sadece bir görev değil, kim olmak istediğimizin gölgesi de duruyor olabilir.
Bir adım attığımızda, “Ya olmazsa?” sorusu kadar “Ya olursa?” sorusu da korkutabilir bizi. Bu korkunun nedeni, gerçekleşen hayallerin bizi değiştirebilme olasılığı olabilir. Bu yüzden bazen, hayallerimizi başlatmaktansa, onları uzaktan izlemeyi tercih edebiliriz. Hayal kırıklığından değil ama hayalin ağırlığından çekinebiliriz.
Belki de ertelemenin ilacı, büyük bir cesaret patlamasından ziyade, küçük bir kıpırtıyı kabul etmektir. Hayat bazen bizden dev adımlar istemez, yalnızca bir anlığına içimizdeki kapıya dokunmamızı bekler.
Bir adım attığımızda hayat değişmez belki, ama biz değişiriz ve çoğu zaman bu, her şeydir.
✍️ :

24/11/2025

Andropoz, çoğu zaman yanlış anlaşılabilir; oysa bu dönem yaşamın yeni bir evresine geçiştir. Bedensel değişimlerin yanı sıra duygusal ve zihinsel dönüşümleri de beraberinde getirebilir. Bu dönemle birlikte yorgunluk, isteksizlik, sinirlilik gibi belirtiler görülebilir. Ancak bu süreci yalnızca biyolojik bir değişim olarak görmek, insanın içsel dünyasında yaşanan dönüşümü eksik anlamak olabilir. Çünkü andropoz, “Ben kimdim, şimdi kim oluyorum?” sorusunu yeniden düşündüren bir döneme dönüşebilir.
Bu süreçte bazı erkekler, geçmişteki dinamizmini ya da gücünü kaybettiğini hissedebilir. Fakat kaybedilen, aslında gücün kendisi değil; gücün tanımıdır. Fiziksel hızın yerini duygusal derinlik, kontrolün yerini farkındalık alabilir. Andropoz, kabuk değiştirmek gibidir — eski benliğin yerini daha olgun, daha bilinçli bir benlik alabilir.
Bu dönemi sağlıklı bir biçimde geçirebilmenin yolu, değişimi inkâr etmek yerine anlamlandırmaktan geçebilir. Destek almak, paylaşmak, duygulara alan açmak hem kişi hem de çevresi için bu süreci kolaylaştırabilir. Belki de andropoz, bir son değil; yaşamla yeni bir denge kurmanın, kendini yeniden tanımanın başlangıcıdır.
✍️ :