09/11/2025
Bolte Taylor ile TheDiaryOfACEO podcast'inden minik bir parça.. Muhteşem..
Günümüzde sürekli olarak "kötü hissetme, üzülme, öfkelenme, takılıp kalma, hepsi negatif vs." benzeri yorumlar duyuyoruz. Oysa sevinç kadar, mutluluk kadar hepsini hissetmek doğal..
Sunucu: 1:13:12
Bu duygu sonsuza kadar sürüyor. O duyguyu hissettiğinde, buna kapılmaman ya da tekrar tekrar yaşamaman için bir strateji var mı?
JBT: Yeniden döngüye girmemek mi? ben bundan keyif alıyorum.
Sunucu: Duygudan mı keyif alıyorsun?
JBT: Evet, keyif alıyorum. Öfkeliysem bile. Öfkeliyim, Tanrı’ya şükür öfke duyabiliyorum.
Ben öfkelenebilirim. Öfke duymaya programlıyım. Bir şeyleri itmeye, “bu kabul edilemez” demeye programlıyım. Kendimi ifade ederim, çirkinleşirim, büyürüm, sesimi duyururum — çünkü bu sağlıklı bir sınırdır.
Sağlıklı sınır tabi ki koyacağım. Bu yüzden öfke duyabildiğim için kutluyorum. Üzülebilmemi seviyorum. Yas tutabildiğim için memnunum.
Ah Tanrım, yas öyle güçlü bir duygudur ki bizi tamamen sarabilir, tüketebilir, dizlerimizin üzerine çökertebilir.
Şu anda ölmek üzere olan bir arkadaşım var. Çok güzel, çok güzel bir insan. Hayatımdaki harika bir dost. Onu seviyorum. Ve onu kutlayacağım.
Duyguların dalgası her vurduğunda onu ne kadar sevdiğimi hatırlayarak kutlayacağım.
Onu ne kadar sevdiğimi böyle kutlayacağım. O kadar güçlü duygular hissedebilmemi kutluyorum. Böylesine bir duygu seliyle yere yığılıp kalabilirim.
Ruhumun tamamıyla ağlayabilirim. Çünkü ben bunun için yaratıldım. Bu hayat. Neden
kendimi küçük bir kutuya koyup “üzülmek istemiyorum, acı çekmek istemiyorum, öfkelenmek istemiyorum, bunu yapmak istemiyorum” diyeyim ki?
Ben robot olmak istemiyorum. Robot gibi yaşamak istemiyorum. Tüm duygularıyla, tüm yönleriyle tam bir insan olmak istiyorum.
Bu harika bir şey. Aman Tanrım, bu kadar uzun sürüyor (90 saniyeden söz ediyor) ve sonra birden yok oluyor.
Sunucu: Teşekkür ederim.